RSS

Category Archives: Κρούγκμαν Πολ

Κανένα φως στην άκρη του τούνελ

  • Με την άρνησή τους να χρηματοδοτήσουν ζωτικής σημασίας επενδύσεις οι πολιτικοί διαιωνίζουν την ανεργία

PAUL KRUGMAN | Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010

Τα εμπνευσμένα δημόσια έργα, όπως το φράγμα Χούβερ και το δίκτυο διαπολιτειακών αυτοκινητοδρόμων, αποτελούν τμήμα της αμερικανικής παράδοσης και υπήρξαν πάντοτε σημαντική κινητήριος δύναμη για την οικονομική ανάπτυξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η λογική λέει ότι σήμερα είναι μια ιδιαιτέρως καλή εποχή για να βελτιώσουμε τις υποδομές της χώρας. Ανάγκες υπάρχουν: οι δρόμοι μας, οι σιδηροδρομικές γραμμές, τα συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης είναι απαρχαιωμένα και ανεπαρκή. Εχουμε και τους πόρους: ενάμισι εκατομμύριο εργαζόμενοι του κατασκευαστικού κλάδου κάθονται άπραγοι- απασχολώντας τους, θα βοηθούσαμε συνολικά την οικονομία να ανακάμψει. Και το οικονομικό περιβάλλον είναι πρόσφορο: με τα ομοσπονδιακά επιτόκια δανεισμού σε ιστορικό χαμηλό ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε καταλληλότερη περίοδος να δανειστεί κανείς για μια μακροπρόθεσμη επένδυση.

Στις ημέρες μας όμως οι αμερικανοί πολιτικοί σκέφτονται κάθε άλλο παρά λογικά. Οι Ρεπουμπλικανοί αντιτίθενται σθεναρά στην έγκριση ακόμη και των πιο περιορισμένων κονδυλίων για υποδομές, που περιέχονται στο πακέτο τόνωσης του Μπαράκ Ομπάμα. Και την Πέμπτη ο Κρις Κρίστι, κυβερνήτης της Πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ, ακύρωσε το πιο σημαντικό τρέχον δημόσιο έργο, την απαραίτητη και προγραμματισμένη εδώ και καιρό δημιουργία μιας δεύτερης σιδηροδρομικής σήραγγας κάτω από τον ποταμό Χάντσον.

Ηταν μια καταστρεπτική και απίστευτα ανόητη απόφαση, αλλά δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Δεν είμαστε πλέον το έθνος που κατέπλησσε τον κόσμο με τα εμπνευσμένα έργα του. Αντιθέτως, έχουμε γίνει ένα έθνος οι πολιτικοί του οποίου ανταγωνίζονται μάλλον για το ποιος θα επιδείξει λιγότερο όραμα, λιγότερη περίσκεψη για το μέλλον και μεγαλύτερη προθυμία να ενθαρρύνουν έναν προσωρινό, στενόμυαλο εγωισμό.

Οσον αφορά τη σήραγγα λοιπόν: με σχεδόν 1.200 άτομα ανά τετραγωνικό μίλι, το Νιου Τζέρσεϊ είναι η πιο πυκνοκατοικημένη Πολιτεία της Αμερικής, πιο πυκνοκατοικημένη από οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος. Πολλοί κάτοικοί της επίσης εργάζονται στη Νέα Υόρκη, γεγονός που σημαίνει ότι η Πολιτεία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς επαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς. Σήμερα όμως λειτουργεί μόνο μία σιδηροδρομική σήραγγα, ηλικίας ενός αιώνα, η οποία συνδέει το Νιου Τζέρσεϊ με τη Νέα Υόρκη, και αυτή λειτουργεί στα όρια των δυνατοτήτων της. Η ανάγκη για άλλη μία σήραγγα είναι πασιφανής.

Το έργο ξεκίνησε πέρυσι. Από τα 8,7 δισ. δολάρια που είχαν προϋπολογιστεί, λιγότερο από ένα τρίτο θα προερχόταν από την Πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Τα υπόλοιπα θα παρέχονταν σχεδόν ισόποσα από τις ανεξάρτητες λιμενικές Αρχές της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς και από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ακόμη και αν το κόστος ανέβαινε σημαντικά, όπως συμβαίνει συχνά στα μεγάλα έργα, η συμφωνία ήταν πολύ καλή για την Πολιτεία. Ωστόσο ο Κρίστι την ακύρωσε έτσι κι αλλιώς.

Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο άμεσος στόχος του κυβερνήτη ήταν να χρησιμοποιήσει τα χρήματα της σήραγγας σε έργα τοπικής οδοποιίας και σε επισκευές υπαρχόντων σιδηροδρομικών δικτύων. Υπήρχαν όμως πολύ καλύτεροι τρόποι να συγκεντρωθούν αυτά τα χρήματα, όπως μια μικρή αύξηση στη φορολόγηση των καυσίμων. Αλλά όχι, στη σύγχρονη Αμερική η έννοια της αύξησης φόρων δεν υποστηρίζεται πλέον από κανέναν.

Ηταν λοιπόν μια απαίσια, κοντόφθαλμη κίνηση από την Πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Το κόστος όμως δεν περιορίζεται εκεί. Η ακύρωση της κατασκευής της σήραγγας έπληξε και τις εθνικές ελπίδες για ανάκαμψη, καθώς υπάγεται στη λογική ενός «τσιγκούνικου» προτύπου χρηματικής διαχείρισης που έχει διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στον συνεχιζόμενο οικονομικό μας μαρασμό.

Οταν ο κόσμος ρωτάει γιατί το πακέτο Ομπάμα για την τόνωση της οικονομίας δεν απέφερε καλύτερα αποτελέσματα, μια καλή απάντηση θα ήταν να ρωτήσουμε, «ποια μέτρα;». Αφήνοντας απ΄ έξω το κόστος της διάσωσης των τραπεζών και των ασφαλιστικών προγραμμάτων, όπως η ασφάλιση των ανέργων, λίγο αυξήθηκαν οι κυβερνητικές δαπάνες- και αυτή η αύξηση εξουδετερώθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις περικοπές σε κρατικό και τοπικό επίπεδο. Πολλές από αυτές τις περικοπές επιβλήθηκαν από το Κογκρέσο, το οποίο αρνήθηκε να εγκρίνει επαρκή οικονομική βοήθεια προς τις Πολιτείες. Οπως δείχνει όμως ο Κρίστι, και οι τοπικοί πολιτικοί παίζουν αρνητικό ρόλο. Η ιδεολογία που οδήγησε τον Κρίστι να υπονομεύσει το μέλλον της Πολιτείας του είναι φυσικά η ίδια που οδήγησε σχεδόν όλους τους Ρεπουμπλικανούς και ορισμένους Δημοκρατικούς να εμποδίσουν οποιαδήποτε ουσιαστική δράση οικονομικής αναζωογόνησης. Το χειρότερο είναι ότι στις εκλογές του ερχόμενου μήνα για το Κογκρέσο οι Ρεπουμπλικανοί πιθανόν θα ανταμειφθούν για την κωλυσιεργία τους. Ιδού λοιπόν τι σημαίνει η απόφαση ακύρωσης της σήραγγας: εκτός από απαίσια, αποτελεί και ένα τέλειο σύμβολο του πώς έχει χάσει τον δρόμο της η Αμερική. Αρνούμενοι να χρηματοδοτήσουν ζωτικής σημασίας επενδύσεις, οι πολιτικοί διαιωνίζουν την ανεργία και θυσιάζουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Και γιατί όχι; Εξάλλου αυτό δείχνει να αποτελεί επιτυχή προεκλογική στρατηγική. Φαίνεται ότι κάθε όραμα για ένα καλύτερο μέλλον έχει χαθεί και έχει αντικατασταθεί με μια άρνηση να δει κανείς πέρα από την πλέον κοντόφθαλμη έννοια προσωπικού συμφέροντος.

Εύχομαι να μπορούσα να πω κάτι αισιόδοξο. Προς το παρόν, όμως, δεν βλέπω καθόλου φως στην άκρη του τούνελ.

  • Ο κ. Πολ Κρούγκμαν είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και κάτοχος του Νομπέλ Οικονομίας για το 2008.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτώβριος 10, 2010 in Κρούγκμαν Πολ, Οικονομική κρίση

 

Κρούγκμαν: Κάποιοι έχασαν τη δουλειά τους για πάντα

  • Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η Ελλάδα αλλά η επιστροφή στην οικονομική ορθοδοξία, αποφαίνεται ο Αμερικανός Νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν.

Σε άρθρο του χθες στην ηλεκτρονική έκδοση των «Νιοτ Γιορκ Τάιμς» με τον εύγλωττο τίτλο «Η τρίτη μεγάλη ύφεση», ο Κρούγκμαν επικρίνει την Ευρώπη ότι με πρόσχημα τη δημοσιονομική κρίση, επιστρέφει στην οικονομική ορθοδοξία επί Χούβερ (πρόεδρος των ΗΠΑ στο κραχ του ’29), απειλώντας την παγκόσμια οικονομία με επιστροφή στον αποπληθωρισμό και σε μια «Τρίτη μεγάλη ύφεση» που θα μοιάζει όχι στην άγρια μεγάλη ύφεση αλλά στη μακρά (σ.σ. του 1873). Εν τούτοις, τονίζει, το κόστος για την παγκόσμια οικονομία και κυρίως για τα εκατομμύρια κατεστραμμένες ζωές από τις απώλειες θέσεων εργασίας θα είναι τεράστιο.

Επικρίνει και την ευρωπαϊκή πολιτική περιστολής δαπανών, την οποία συγκρίνει με εκείνη του Χούβερ το ’29, «από τις ομιλίες του οποίου οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μοιάζουν να αντλούν τα επιχειρήματα της ρητορικής τους».

Για τους σκληροπυρηνικούς εκτιμά ότι συχνά αναφέρονται στα προβλήματα της Ελλάδας και άλλων περιφερειακών ευρωπαϊκών χωρών για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους… επισημαίνοντας ότι «η Ελλάδα συμφώνησε σε σκληρή λιτότητα, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει ότι τα spreads αυξάνονται ακόμη πιο πολύ…».

Μοιάζει οι χρηματοπιστωτικές αγορές να κατανοούν ό,τι δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί, επισημαίνει. Δηλαδή «ότι ενώ μακροπρόθεσμα η δημοσιονομική υπευθυνότητα είναι σημαντική, η περικοπή δαπανών εν μέσω της ύφεσης, την επιδεινώνει και ανοίγει τον δρόμο για τον αποπληθωρισμό». Ο Π. Κρούγκμαν πιστεύει πως «ό,τι συμβαίνει δεν αφορά πράγματι την Ελλάδα ή όντως κάποια ρεαλιστική εκτίμηση της ανταλλαγής μεταξύ ελλειμμάτων και θέσεων εργασίας. Αντιθέτως, αφορά τη νίκη μιας ορθοδοξίας, που έχει πολύ λίγο να κάνει με την πραγματική ανάλυση, και της οποίας βασικό δόγμα είναι με την επιβολή δεινών σε άλλους λαούς να φανείς ηγέτης σε σκληρές εποχές».

Για το ποιος θα πληρώσει το τίμημα του θριάμβου της ορθοδοξίας, ο Νομπελίστας οικονομολόγος απαντά: «Τα δεκάδες εκατομμύρια ανέργων, πολλοί από τους οποίους θα μείνουν χωρίς δουλειά για χρόνια και μερικοί δεν θα ξαναδουλέψουν ποτέ». [Ελευθεροτυπία, Τρίτη 29 Ιουνίου 2010]

 

Επίθεση Κρούγκμαν στον Άξελ Βέμπερ

Σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ16 για το είδος της ακολουθητέας δημοσιονομικής πολιτικής

Κατηγορεί τη δημοσιονομικά ‘ευαίσθητη’ Γερμανία για την ευρωκρίση

  • «Κίνδυνο για τη μοίρα του ευρώ» χαρακτήρισε τον πρόεδρο της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας Άξελ Βέμπερ, ο διάσημος οικονομολόγος και νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν. Επισήμανε ότι υπεύθυνες για την κρίση της ευρωζώνης είναι οι «γερμανικές ευαισθησίες» για το χρέος και τον πληθωρισμό.

«Ο Βέμπερ μπορεί να ανησυχεί για τον πληθωρισμό ακόμη και όταν δεν υπάρχει πληθωρισμός» δήλωσε ο Κρούγκμαν. «Με τόσο συντηρητικό πρόεδρο, ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος για μία επίδραση ντόμινο η οποία θα προέκυπτε από την Ελλάδα και θα απλωνόταν μέσω της Ισπανίας και Πορτογαλίας στην Ιταλία. Αυτό θα ήταν μία καταστροφή για όλους» τόνισε ο Κρούγκμαν αμφισβητώντας έτσι την υποψηφιότητα του Βέμπερ για τη θέση του Τρισέ ως προέδρου της ΕΚΤ το 2011.

Τους τελευταίους μήνες ο κ. Βέμπερ ήλθε σε σύγκρουση με κορυφαίους συναδέλφους του στην ΕΚΤ σχετικά με την πολιτική αγορών κρατικών τίτλων από την ΕΚΤ σε αντιδαστολή με την αυστηρή αντιπληθωριστική πολιτική που ο ίδιος προτείνει.

Ο Κρούγκμαν δήλωσε πως διαβλέπει περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – από τη κοινή δημοσιονομική πολιτική έως τα συνταξιοδοτικά και υγειονομικά συστήματα της ΕΕ – ως την αναγκαία συνέπεια αυτής της κρίσης. Χωρίς ολοκληρωμένες αγορές εργασίας και φορολογίας, προειδοποίησε πως ο στόχος για τα επιτόκια της Ευρωζώνης είναι 3-4% και όχι τα σημερινά 1-2%.

«Θα προτιμούσα να δω τον πρόεδρο της ΕΚΤ να δίνει μεγαλύτερη σημασία στους κινδύνους του αποπληθωρισμού και τον κίνδυνο μιας παρατεταμένης στασιμότητας, αλλά εάν αναζητάτε κάποιον που στοχεύει σε μηδενικό πληθωρισμό όταν η ανεργία αυξάνει σε 13%, τότε ο Άξελ Βέμπερ είναι σίγουρα ο σωστός άνθρωπος» τόνισε με σαρκασμό ο Κρούγκμαν. Συμπλήρωσε, δε, πως οι περικοπές 80 δισ. της Γερμανίας θα έχουν αισθητά αρνητικές επιδράσεις στις γειτονικές της χώρες.

Αξίζει να σημειωθεί πως Γερμανοί πολιτικοί και οικονομολόγοι έσπευσαν σε διάσωση του κ. Βέμπερ χθες με δηλώσεις όπως «ο κ. Βέμπερ μπορεί να αναστηλώσει την εμπιστοσύνη στην ΕΚΤ η οποία καταστράφηκε από τον κ. Τρισέ, αφού πάντα αντιστεκόταν στην τρέλα της νομισματοποίησης των χρεών» του Frank Schäffler, οικονομικού εκρπόσωπου των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP), ή του Jörg Kramer επικεφαλής οικονομολόγου της Commerzbank ότι «περισσότερη σταθερότητα και όχι λιγότερη θα επιτρέψει στην ευρωζώνη την υπέρβαση της κρίσης και ο Βέμπερ προσωποποεί την κουλτούρα αυτή που χρειάζεται η ευρωζώνη».

Θυμίζουμε πως η διατλαντική διαμάχη ΗΠΑ-Γερμανίας σχετικά με την άσκηση επεκτατικής (ΗΠΑ) ή περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής (Γερμανία, ΕΕ16) έχει οξυνθεί μετά την επιμονή του Ομπάμα σε νέα μέτρα τόνωσης της αμερικανικής οικονομίας και την στροφή της Γερμανίας και των εταίρων σε μέτρα συγκράτησης των δημοσίων ελλειμμάτων και χρεών που λόγω του όγκου τους πυροδότησαν τη τελευταία κρίση.

 

Τέλος παιγνιδιού για την Ελλάδα


The New York Times, May 5, 2010, 4:59 pm <!– — Updated: 4:59 pm –>

Greek End Game

Many commentators now believe that Greece will end up restructuring its debt — a euphemism for partial repudiation. I agree. But the reasoning seems to stop there, which is wrong. In effect, the consensus that Greece will end up defaulting is probably too optimistic. I’m growing increasingly convinced that Greece will end up leaving the euro, too.

I’ve basically laid out the logic already: even with a debt restructuring, Greece will be in deep trouble, forced to engage in severe austerity — and provoke a deep slump — just to close the primary, non-interest deficit.

The only thing that could reduce that need for austerity would be something that helped the economy expand, or at least not contract as much. This would reduce the economic pain; it would also increase revenues, reducing the needed amount of fiscal austerity.

But the only route to economic expansion is higher exports — which can only be achieved if Greek costs and prices fall sharply relative to the rest of Europe.

If Greece were a highly cohesive society with collective wage-setting, a sort of Aegean Austria, it might be possible to do this via a collectively agreed reduction in wages across the board –an “internal devaluation.” But as today’s grim events show, it isn’t.

The alternative is a devaluation — which means leaving the euro.

Any announcement of plans to leave the euro would, as Eichengreen points out, trigger disastrous bank runs. By the same token, any suggestion by outside players, like the ECB, that the option exists would amount to invoking a speculative attack on Greek banks, and therefore can’t be made. The whole thing is effectively undiscussable.

But that doesn’t mean it can’t happen. Greece is already starting to look like Argentina 2001.

Again, this isn’t an alternative to debt restructuring; it’s what might be needed in addition to debt restructuring to make the fiscal adjustment possible.

I hope that somewhere, deep in the bowels of the ECB and the Greek Ministry of Finance, people are thinking about the unthinkable. Because this awful outcome is starting to look better than the alternatives.


Την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, εκφράζει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, με άρθρο του στο μπλογκ των New York Times, στο οποίο μεταξύ άλλων σημειώνει ότι η χώρα έχει αρχίσει να μοιάζει με την Αργεντινή το 2001.

  • Του Paul Krugman

Πολλοί σχολιαστές πιστεύουν τώρα ότι η Ελλάδα θα αναδιαρθρώσει τελικά το χρέος της – κάτι που σημαίνει ότι θα αρνηθεί ένα μέρος του. Συμφωνώ. Αλλά τα επιχειρήματα φαίνεται ότι σε αυτό σημείο στερεύουν. Λάθος.

Στην ουσία, η κοινή εκτίμηση πως η Ελλάδα θα καταλήξει σε στάση πληρωμών, είναι πιθανόν υπερβολικά αισιόδοξη. Εχω την αίσθηση ότι η Ελλάδα στο τέλος θα εγκαταλείψει και το ευρώ.

Ηδη, ο συλλογισμός μου έχει διαφανεί: ακόμη και με την αναδιάρθρωση του χρέους, η Ελλάδα θα έχει σοβαρά προβλήματα, παγιδευμένη σε πρόγραμμα λιτότητας, ώστε να καλύψει απλώς το δημοσιονομικό έλλειμμα.

Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να μειώσει την ανάγκη για μέτρα λιτότητας θα ήταν κάτι που βοήθησε στην ανάπτυξη της οικονομίας ή τουλάχιστον δεν ώθησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάτι που θα μείωνε τα οικονομικά βάρη· θα μπορούσε επίσης να αυξήσει τα έσοδα, περιορίζοντας τα μέτρα κατά των φορολογούμενων.

Αλλά ο μόνος δρόμος προς την οικονομική ανάπτυξη είναι η αύξηση των εξαγωγών – που μπορεί να επιτευχθεί μόνον εάν μειωθούν δραστικά το ελληνικό κόστος και οι τιμές, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Εάν η Ελλάδα ήταν μια συμπαγής κοινωνία με σύστημα συλλογικής ρύθμισης των μισθών, ένα είδος Αυστρίας στο Αιγαίο, θα ήταν πιθανό να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, μέσω μιας συλλογικά συμφωνημένης μείωσης των μισθών – μέσω μιας «εσωτερικής υποτίμησης».

Αλλά, όπως δείχνουν τα θλιβερά γεγονότα του σήμερα, δεν είναι.

Η εναλλακτική οδός είναι η υποτίμηση – που σημαίνει εγκατάλειψη του ευρώ.

Οποιαδήποτε αναγγελία των σχεδίων εξόδου από την Ευρωζώνη, όπως σημειώνει ο οικονομολόγος Μπάρι Αϊχενγκριν, θα σήμαινε την καταστροφή των τραπεζών.  Για τον ίδιο λόγο, οποιοσδήποτε υπαινιγμός από εξωτερικούς παράγοντες, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για την ύπαρξη αυτής της εναλλακτικής θα πυροδοτούσε θεαματική επίθεση στις ελληνικές τράπεζες και συνεπώς δεν μπορεί να γίνει. Ουσιαστικά, δεν πρέπει να θίγουμε το θέμα.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί. Η Ελλάδα έχει ήδη αρχίσει να μοιάζει με την Αργεντινή το 2001.

Για να είμαι σαφής, δεν πρόκειται για μια εναλλακτική αντί της αναδιάρθρωσης οδό· είναι κάτι που ενδέχεται να απαιτηθεί πέρα από την αναδιάρθρωση, προκειμένου να καταστεί εφικτή η δημοσιονομική προσαρμογή.

Ελπίζω ότι κάπου, βαθιά στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών, οι άνθρωποι σκέφτονται το αδιανόητο. Διότι αυτή η φριχτή έκβαση έχει αρχίσει να μοιάζει καλύτερη από άλλες πιθανές. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 07/05/2010]

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαΐου 7, 2010 in Κρούγκμαν Πολ

 

Και αναδιάρθρωση χρέους και έξοδο από το ευρώ βλέπει για την Ελλάδα ο Πολ Κρούγκμαν

  • Ελλείψει κοινωνικής συναίνεσης θα χρειαστεί νομισματική υποτίμηση, τονίζει ο νομπελίστας καθηγητής

Σε χθεσινό άρθρο του με τίτλο «Τέλος παιχνιδιού για Ελλάδα» ο νομπελίστας καθηγητής Πολ Κρούγκμαν αναφέρει ότι πολλοί αναλυτές πιστεύουν τώρα πως η Ελλάδα θα καταλήξει σε αναδιάρθρωση του χρέους της, έναν ευφημισμό μερικής ακύρωσης του χρέους.

Όπως αναφέρει ο Κρούγκμαν: «Συμφωνώ. Όμως, ο συλλογισμός φαίνεται να σταματά εκεί, πράγμα που είναι λάθος. Στην πραγματικότητα, η συμφωνία πως η Ελλάδα θα οδηγηθεί τελικά σε χρεοκοπία είναι πολύ αισιόδοξη. Πείθομαι ολοένα και περισσότερο πως η Ελλάδα θα καταλήξει επίσης σε έξοδο από το ευρώ».

Και συμπληρώνει: «Η λογική που έχω ήδη προτάξει είναι πως ακόμη και με αναδιάρθρωση του χρέους της, η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει μεγάλα προβλήματα καθώς θα υποχρεωθεί σε αυστηρότατη λιτότητα προκαλώντας βαθιά ύφεση και αυτό μόνον για να κλείσει το πρωτογενές της έλλειμμα (χωρίς δηλαδή να προσμετρώνται οι τόκοι). Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να περιορίσει την ανάγκη της λιτότητας θα ήταν κάτι που θα βοηθούσε την οικονομία να επεκταθεί ή τουλάχιστον να μην συρρικνωθεί τόσο πολύ. Αυτό θα μείωνε τον οικονομικό πόνο, μειώνοντας την απαιτούμενη έκταση δημοσιονομικής λιτότητας. Όμως, ο μόνος δρόμος οικονομικής επέκτασης είναι αυτός της αύξησης των εξαγωγών, ο οποίος μπορεί να επιτευχθεί μόνον εάν μειωθούν δραστικά οι ελληνικές τιμές και κόστη συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη».

Στη συνέχεια, προσθέτει ότι εάν η Ελλάδα «αποτελούσε μία ισχυρά συνεκτική κοινωνία με αυστηρές μισθολογικές ρυθμίσεις βάσει συλλογικών συμβάσεων, ένα είδος Αιγαιακής Αυστρίας, τότε θα ήταν δυνατό να γίνει αυτό μέσω μιας συλλογικά συμφωνημένης μείωσης των μισθών σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικονομίας. Αυτό που αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση». Όπως όμως έδειξαν τα σημερινά δραματικά γεγονότα, αυτό δεν είναι δυνατό».

Όσο για την εναλλακτική λύση, σύμφωνα με τον Κρούγκμαν «είναι η υποτίμηση, η οποία σημαίνει εγκατάλειψη του ευρώ. Οιαδήποτε ανακοίνωση εξόδου από το ευρώ, όπως επισημαίνει και ο Eichengreen, θα προκαλούσε τρομακτικές τραπεζικές κρίσεις. Με την ίδια λογική, οποιαδήποτε αναφορά από ξένους παίκτες, όπως πχ η ΕΚΤ, για την ύπαρξη αυτής της δυνατότητας θα οδηγούσε σε κερδοσκοπική επίθεση κατά των ελληνικών τραπεζών και συνεπώς δεν μπορεί να γίνει. Το όλο θέμα είναι μη συζητήσιμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Η Ελλάδα έχει ήδη αρχίσει να μοιάζει με την Αργεντινή του 2001».

Κλείνοντας, υπογραμμίζει ότι «αυτό δεν αποτελεί εναλλακτική λύση στην αναδιάρθρωση του χρέους. Είναι αυτό που θα χρειαστεί επιπρόσθετα της αναδιάρθρωσης του χρέους προκειμένου να κάνει βιώσιμη και αποδοτική την δημοσιονομική προσαρμογή. Ελπίζω πως κάπου βαθιά μέσα στην ΕΚΤ και το ελληνικό υπουργείο Οικονομίας οι άνθρωποι θα σκεφθούν το αδιανόητο. Γιατί αυτό η φοβερή κατάληξη έχει αρχίσει να δείχνει καλύτερη από τις άλλες εναλλακτικές λύσεις».

 
 

Ενδεχόμενο νέας ύφεσης για τις ΗΠΑ μέσα στο 2010 βλέπει ο Κρούγκμαν

Περίπου 33% πιθανότητες έχει η οικονομία των ΗΠΑ να εισέλθει σε νέα περίοδο ύφεσης κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2010, όπως υποστηρίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. “Δεν είναι γεγονός με λίγες πιθανότητες, το 30-40%” αναφέρει ο Κρούγκμαν σε  συνέντευξή του. Ακόμη θεωρεί εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο να επιβραδυνθεί ο ρυθμός της ανάπτυξης και η ανεργία να αρχίσει να αυξάνεται. Σύμφωνα με τον Κρούγκμαν, η απόφαση της Fed να σταματήσει τις αγορές εγγυημένων με ενυπόθηκα δάνεια τίτλων, ενδέχεται να επιδράσει αυξητικά στα επιτόκια των στεγαστικών και να μειώσει τις τιμές των κατοικιών βάζοντας φρένο στην ανάκαμψη.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιανουαρίου 5, 2010 in ΗΠΑ, Κρούγκμαν Πολ, Οικονομία, Υφεση