RSS

Category Archives: Δελτία Ειδήσεων

Οι ολετήρες του δημοσιογραφικού λειτουργήματος

Godfather, The Marlon Brando 1972 Paramount Godfather, The Marlon Brando 1972 Paramount Godfather, The Marlon Brando 1972 Paramount The Godfather Robert Duvall 1971 Paramount The Godfather Marlon Brando 1971 Paramount The Godfather Marlon Brando 1971 Paramount The Godfather Marlon Brando 1971 Paramount The Godfather Marlon Brando 1971 Paramount The Godfather Marlon Brando, Dir. Francis Ford Coppola 1971 Paramount The Godfather Marlon Brando, Al Pacino 1971 Paramount <br/><a style= <br/><a style= <br/><a style= <br/><a style= <br/><a style= <br/><a style=
  • Εξαρχής το λέω: αναφέρομαι στους δημοσιογράφους κυρίως του Mega και του Alter, αλλά και στα ίδια τα «μέσα» που σέρνουν το χώρο της «ενημέρωσης»! Βεβαίως δεν μπορώ να παραλείψω και κάποιες εφημερίδες, όπως «Το Βήμα«… Τα παρακολουθώ αυτές τις μέρες και διαπιστώνω ότι έχουν χάσει το μέτρο και φυσικά έχουν την εντύπωση ότι οι τηλεθεατές είναι κρετίνοι. Από τη μια υπάρχει ένα ζήτημα που σχετίζεται με το κεφάλαιο των «ειδήσεων». Αυτά τα «δελτία» που παρακολουθεί κάθε βράδυ ο κόσμος ΔΕΝ είναι ειδήσεις! Είναι εργαστήρια εκπόρνευσης συνειδήσεων, διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και παραβίασης θεμελιωδών συνταγματικών αρχών και δικαιωμάτων του πολίτη. Μπορεί οι δημοσιογράφοι να υπερασπίζονται το «ψωμί» τους, αλλά υπάρχουν και όρια και αυτά τα όρια τα έχουν υπερβεί.Είναι δημοσιογραφία αυτό που κάνει ο Πρετεντέρης και το Mega; Είναι δημοσιογραφία αυτό που κάνουν ο Χατζηνικολάου, ο Τράγκας και ο Τριανταφυλλόπουλος και μερικοί ακόμη;  Όχι, βέβαια! Απλώς είναι… θέατρο! Παίζουν θέατρο κάθε βράδυ και δεν είναι ν’ απορεί κανείς που δεν σκέφτηκαν να παρατήσουν τη «δημοσιογραφία» για το θέατρο. Στη θεατρική σκηνή ίσως να είχαν λιγότερους θεατές, ενώ τώρα έχουν εκατοντάδες χιλιάδες.
  • ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν αναφέρομαι στο σύνολο των δημοσιογράφων. Είναι φανερό ότι αναφέρομαι σε δυο-τρεις από κάθε κανάλι, από κάθε «μέσο», που πρωτοστατούν στο μαγείρεμα των ειδήσεων και στη δημιουργία πλαστής εικόνας της πραγματικότητας. Αυτοί, λοιπόν, οι «δημοσιογράφοι» έχουν γίνει ΤΙΜΗΤΕΣ των πάντων. Αλλά, η περίπτωση αυτών των «δημοσιογράφων» που με εισαγγελικό τρόπο κατακρεουργούν την αλήθεια, προσπαθούν να κουλαντρίσουν το δημόσιο αίσθημα, κατευθύνουν την κοινή λογική σε ατραπούς που βολεύουν την επιχειρηματική λογική αλλά και την μικροκομματική πολιτική των πατρώνων τους, μου θυμίζουν ένα «δημοσιογραφικόν δελτίον» του Θεοτούμπη, κατά κόσμον Εμμανουήλ Ροϊδη, που έγραφε [21-9-1875]:

Ο ποιητής Βωδελαίρος, θέλων να εικονίση το ιδανικόν του σικχαμηρού, παρέστησε πτώμα χοίρου σηπόμενον υπό τας ακτίνας θερινού ηλίου. Το ψοφίμιον κείται ύπτιον επί της χλόης, ανοικτάς έχον τας αγκάλας ως εταίρα προκαλούσα τον εραστήν. Η πλευρά αυτού είναι εστιατόριον σκωλήκων, η δε δυσωδία τοσαύτη, ώστε ο διαβάτης λιποθυμεί. Την δύναμιν της εικόνος ταύτης  δεν αμφισβητούμεν. Νομίζομεν όμως ότι, αν εγνώριζεν ο ποιητής την Ελλάδα, ήθελε προτιμήσει του νεκρού χοίρου ζώντα και υγιαίοντα αντιπρόσωπον τάξεώς τινος των παρ’ ημίν δημοσιογράφων. Προς αποφυγήν και σκιάς συγχύσεως πρέπει, προ παντός άλλου, να εγείρωμεν σινικόν τείχος μεταξύ των αξιοτίμων ημών συναδέλφων και των κυρίων τούτων, παρέχοντες τα ιδιαίτερα γνωρίσματα, άτινα διακρίνουσι τους δυναμένους να αμφισβητήσωσι την δάφνην της δυσωδίας εις τον ανωτέρω ήρωα του Βωδελαίρου…

  • Το προπέτασμα, λοιπόν, για τους δημοσιογράφους αυτούς είναι η «αλήθεια», η προάσπιση της «αλήθειας» και των δικαιωμάτων του πολίτη! Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία γι’ αυτούς αν στραγγαλίζουν αυτοί οι ίδιοι στην πράξη αυτά που υποτίθεται ότι προασπίζουν. Και σε τελευταία ανάλυση, ποιος τους κάλεσε να υπερασπιστούν την ΑΛΗΘΕΙΑ και τα συμφέροντα του λαού; Σημασία έχει γι’ αυτούς πως είναι πάντοτε χρήσιμη η επίκλησή τους ως ιερών λαβάρων που κρύβουν τους αργυραμοιβούς την ώρα των «δικαιοπραξιών» τους. Κι επειδή επικαλούμαι τον αείμνηστο Μάριο Πλωρίτη, θέλω να πω ότι δεν είναι περίεργο ότι οι κήρυκες αυτών των «ιδανικών» της δημοκρατίας, της αλήθειας, των λαϊκών και εθνικών συμφερόντων κ.λπ.μάχονται με τόση μανία κάθε πρόοδο. Αν η χώρα, ο λαός, οι εργαζόμενοι ανασάνουν οικονομικά, αν πάψουν να βρίσκονται κάτω απ’ το φάσγανο της άμεσης ανάγκης, δεν θα είναι πια τόσο ευάλωτοι… Γιατί, σήμερα οι πολίτες είναι ευάλωτοι, είναι δέσμιοι των λόγων του κάθε παραχαράκτη της αλήθειας, του κάθε εθνοσωτήρα, του κάθε μυαλοπώλη, αλλά κι εκείνου που μονοπωλεί την αλήθεια.
  • Είμαι βέβαιος ότι οι πολίτες είναι αγανακτισμένοι και θα έλεγα ότι το αίσθημα που κυριαρχεί είναι η απορία! Απορία για όλα όσα συμβαίνουν είτε αυτά είναι έκνομα είτε αήθη είτε αντιφατικά. Ο πρωθυπουργός της χώρας και η παράταξή του περιφρονούν το δημόσιο αίσθημα και οι δημοσιογράφοι  τους υπερασπίζονται με χυδαίο πολλές φορές τρόπο. Οι δημοσιογράφοι που κρατούν το «βήμα» της δημόσιας καταγγελίας, και ανερυθρίαστα πλαστογραφούν την αλήθεια, που εξευτελίζουν τους πολιτικούς και την πολιτική που δεν γουστάρουν απλώς και μόνο για λόγους ιδιοτέλειας.
  • Μένω στην απορία του απλού πολίτη: «Δεν υπάρχει πια ντροπή σ’ αυτό τον τόπο»; Δεν ντρέπεται ο πρωθυπουργός, δεν ντρέπονται οι Ηρακλείς της εξουσίας του, δεν ντρέπονται οι δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει την υπεράσπισή του. Δεν είναι δυνατόν επί πέντε χρόνια αυτή η κυβέρνηση να έχει αλώσει το κράτος, να έχει παραβιάσει τους νόμους, την ηθική, να έχει κατακλέψει τον ελληνικό λαό, να τον εξαπατά, να τον υβρίζει, και οι δημοσιογράφοι ξεδιάντροπα να τους εξισώνουν όλους! Είναι πασιφανές ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Καραμανλής που ασύστολα ηθικολογεί και κάνει τον δήθεν αμέτοχο στις λαμογιές των συνεργατών του, ακολουθούν κατά γράμμα τις βασικές αρχές του μακιαβελικού «ηγεμόνα»: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! Όπου «σκοπός» είναι η [επανα]κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας. Και το καλύτερο «μέσο» είναι -κατά τον Μακιαβέλι– η τέχνη του ψεύδους και της απάτης! Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, στηρίγματα του Καραμανλή και της Δεξιάς είναι στην παρούσα φάση οι ολετήρες του δημοσιογραφικού λειτουργήματος που δεν ξεδιπλώνουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό. «Δεν φταίει ο πρωθυπουργός», λένε. «Δεν είναι δυνατόν να κλέβει ο πρωθυπουργός», λένε. «Δεν ξέρει ο πρωθυπουργός τι έκανε ο Παυλίδης, τι έκανε ο Ρουσόπουλος, τι έκανε ο Μαγγίνας, τι έκαναν οι κουμπάροι, τι έκανε ο Τσιτουρίδης, τι έκαναν εκείνοι που διαχειρίστηκαν τα δομημένα ομόλογα…», λένε. Δηλαδή, είναι ανεπίληπτος ο πρωθυπουργός! Είναι για τα μεγάλα ο πρωθυπουργός! Ο πρωθυπουργός ξέρει ότι χωρίς τη στήριξη των μέσων ενημέρωσης δεν μπορεί να σταθεί ούτε μια μέρα.
  • Λέει ο Μακιαβέλι ότι με δυο τρόπους γίνεται η αδικία: ή με βία ή με απάτη! Η απάτη είναι ιδία της Αλεπούς και η βία του Λιονταριού, του δε Ανθρώπου και η μια και η άλλη είναι αλλότρια. Μάλιστα δε από τις δυο, η απάτη είναι περισσότερου μίσους αξία! Αυτές τις μέρες η κινδυνολογία για τη νόσο των χοίρων έχει φθάσει στο απ0κορύφωμά της. Είναι μια συνειδητή επικοινωνιακή προσπάθεια να στριμωχτεί συναισθηματικά ο λαός και να ξεχάσει… Κι αν τύχει και πάει να γίνει κουβέντα για το ποιος είναι «καταλληλότερος», βγαίνει ο Χατζηνικολάου με μια δημοσκόπηση του [κωλο]περιοδικού «Nitro» με «καταλληλότερο» [πάλι και πάλι] τον Καραμανλή, έναν κουρασμένο, ανίκανο, άσχετο, αμέτοχο και ανεύθυνο πρωθυπουργό! Και να θέλει μια δημοσιογράφος, ας πούμε η Κάτια Μακρή, να υπερασπιστεί τη λογική, θα δεχτεί ή τον επιτιμητικό λόγο του διευθυντή της [του Χατζηνικολάου] ή τις ομοβροντίες του Τράγκα που [κατ’ εξακολούθηση] δεν την αφήνει να ακουστεί και γελοιοποιεί οποιαδήποτε σοβαρή κουβέντα, μιλώντας για τον Σημίτη, για τα σαρδάμ του Γιώργου, για τα 45 χρόνια ρεπορτάζ, για το τι έγινε πριν δέκα χρόνια, για τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ, για το χρηματιστήριο, ή θα πεδικλώνεται σε αερολογίες που ούτε κι ο ίδιος δεν καταλαβαίνει…
  • Η λάσπη, λέει μια αραβική παροιμία, αν την ρίξεις στον τοίχο, πέφτει, αλλά προηγουμένως τον έχει λερώσει! Αλλά και ο Χατζηνικολάου, με επιτηδειότητα «διευθύνει» το «δελτίο ειδήσεων». Καλεί πολιτικούς να μιλήσουν και τους «μαλώνει» αν δεν πουν αυτά που εκείνος θέλει. Κι αν κάποιος καταφέρει ν’ αρθρώσει το λόγο του, τότε ο Χατζηνικολάου τον ρίχνει βορά στα νύχια του Τριανταφυλλόπουλου, του Τράγκα και του [διασκεδαστή] Άκη Παυλόπουλου. Μια «καλή» κουβέντα για το ΠΑΣΟΚ για τον Γιώργο και το ΠΑΣΟΚ, δέκα «κακές»!
  • Το «δελτίο ειδήσεων» του Πρετεντέρη στο Mega έχει επιστημονικοφανή πρόσοψη. Η ευρυμάθεια του εν λόγω «κακού», καταφέρνει μερικές φορές να «πείσει» κάποια μερίδα του κοινού -είτε αναγνωστικού είτε τηλεοπτικού- αλλά η «κακότητά» του είναι προφανής και πλέον τον γνωρίζουν και οι πέτρες. Θα έλεγα ότι ο χώρος των μέσων ενημέρωσης στη «διαπλοκή» του με την πολιτική μοιάζει στην ταινία του Σέρτζιο Λεόνε «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», που αναφέρεται σε μια ιστορία η οποία διαδραματίζεται στα βάθη της «Άγριας Δύσης» [Far West], την εποχή του αμερικανικού εμφύλιου, όταν βεβαίως ο πόλεμος είχε ήδη κριθεί υπέρ των Βορείων. Τρεις άνδρες θα κυνηγήσουν τον θαμμένο [σ’ ένα νεκροταφείο] κρυμμένο θησαυρό, χρησιμοποιώντας τρόπους και μεθόδους ανάλογους με το χαρακτήρα τους. Ο Κακός [Lee Van Cleef] θα βασανίσει και θα σκοτώσει. Ο Ασχημος [Eli Wallach] θα μεταχειριστεί την κουτοπονηριά και την προδοσία. Και ο Καλός [Clint Eastwood] θα χρησιμοποιήσει το μυαλό του, το κυνικό του χιούμορ και την εκπληκτική του ικανότητα στο περίστροφο. Ας φροντίσει ο κάθε αναγνώστης να ταιριάξει ήρως με πραγματικά πρόσωπα της ελληνικής «άγριας δύσης».
  • The Good, the Bad and the Ugly
    The Good, the Bad, and the Ugly
Advertisements
 

Για ποιο λόγο πανηγυρίζει το Mega;

threat-istockphoto_2163479_threat_of_violence

Έχουν αρχίσει από μέρες τα σχετικά ρεπορτάζ στις τηλεοπτικές στήλες ορισμένων εφημερίδων που έχουν άμεση σχέση με το Mega [εννοούμε, οι επιχειρηματίες…]. Πανηγυρισμοί για την «πρωτιά» στις μετρήσεις της τηλεθέασης των ειδήσεων. Ας δεχτούμε, καταρχήν, ότι είναι έτσι. Ο απλός αναγνώστης δεν πρόκειται να καταλάβει, διότι οι αναφορές των δημοσιευμάτων γίνονται σε μονάδες, σε μερίδια και διάφορα άλλα νούμερα τα οποία ενδιαφέρουν εκείνους που είναι ενορχηστρωμένοι στη βιομηχανία των διαφημίσεων.

Τι είναι λοιπόν -γράφει το «Βήμα»- αυτό που κάνει το Μega να κερδίζει σε σύγκριση με τα δελτία των άλλων σταθμών; Υπάρχει κάποια «μυστική» συνταγή; Όπως επισημαίνει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος , διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης του σταθμού, «εδώ και έξι χρόνια έχουμε προτείνει στους πολίτες ένα νέο μοντέλο δελτίου: με διακριτή ταυτότητα, αλλά και διαφορετικό τρόπο παρουσίασης. Τα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και διεθνή γεγονότα αποτελούν τον κορμό του. Ο σεβασμός στην πολυφωνία και το απαραβίαστο της προσωπικής ζωής, η αντίθεση στο “κίτρινο” και στο ευτελές συγκροτούν τις αρχές του. Ακολουθήσαμε με επιμονή αυτόν τον δρόμο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε. Πρώτα κερδίσαμε σε αξιοπιστία και μετά σε τηλεθέαση. Χτίσαμε έτσι μια σχέση εμπιστοσύνης με τον κόσμο. Εμπιστοσύνη που δεν είναι όμως ούτε αιώνια ούτε άνευ όρων. Πρέπει να κατακτάται κάθε μέρα».

Αυτά που λέει ο Παναγιωτόπουλος έχει κάθε δικαίωμα να τα λέει αφού είναι διευθυντικό στέλεχος του σταθμού και προσπορίζεται τα «κέρδη» από την απήχηση των «δελτίων ειδήσεων». Όλα τα βλέπει ρόδινα. Αν αρχίσουμε να εξετάζουμε τη δημοσιογραφική λειτουργία των δημοσιογράφων του καναλιού, θα πάρουμε πέτρες και θ’ αρχίσουμε να τους πετροβολάμε. Έχουν διαμορφώσει ένα είδος «ειδήσεων» [όπως , άλλωστε, όλα τα τηλεοπτικά κανάλια] που δεν κολακεύει αυτή την ίδια τη δημοσιογραφία, η οποία όπως έχουμε μάθει να λέμε «είναι λειτούργημα». Εκείνο που επιχειρεί καθημερινά το Mega είναι η ποδηγέτηση του τηλεοπτικού κοινού και συνεπώς των εν δυνάμει ψηφοφόρων. Μπορεί το Mega να έχει με το μέρος του τα «επιστημονικά συμπεράσματα» κάποιας εταιρείας δημοσκοπήσεων και κάθε τόσο να μας τα τρίβει στη μούρη. Όμως εμείς έχουμε το δικαίωμα να μην τα πιστεύουμε και να θεωρούμε ότι είναι χαλκευμένα προϊόντα. Εμείς δεν πληρώνουμε κανέναν, ούτε πληρωνόμαστε για να βγάζουμε συμπεράσματα. Κυκλοφορούμε στην κοινωνία, πιάνουμε το σφυγμό της, αφουγκραζόμαστε την ανάσα της και τις μύχιες σκέψεις της, πιθανολογούμε τις διαθέσεις της. Όταν ακούω τους δημοσιογράφους του Mega να λένε στα «δελτία ειδήσεων», τις γνωστές κλισαρισμένες φράσεις «ανώτερο στέλεχος της Χαριλάου Τρικούπη μου είπε», ή «βουλευτής της Β΄Αθήνας είπε τούτο ή εκείνο», ή «στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη τα πνεύματα ήσαν έτσι ή αλλιώς», ή «κάποιο μεγαλοστέλεχος μου είπε…» και άλλες διάφορες παπαριές, τότε τι συμπεράσματα μπορεί κανείς να βγάλει;

Και βέβαια, δεν θα μ’ ενδιέφερε να σχολιάσω την παρουσία του Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος μερικές φορές άλλα λέει στην τηλεόραση και άλλα γράφει στο καθημερινό άρθρο του στο»Βήμα». Συνήθως όμως παρουσιάζεται ως βαθύς γνώστης της πολιτικής, αλλά και της σωστής λειτουργίας κάθε κομματικού σχηματισμού και αναλόγως κρίνει και επικρίνει τον Παπανδρέου ή του δίνει συμβουλές, ή τον απαξιώνει.

Τελικά, θέλω να πω ότι και το Mega είναι ένα από τα κανάλια που αποτελούν εφόδια του επιχειρηματικού κόσμου για τις παντοειδείς δραστηριότητές του. Είμαστε ρομαντικοί, αλλά η τηλεόραση σήμερα δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τους ρομαντικούς. Θα έλεγα, ότι είναι η σύγχρονη Κόλαση έτσι όπως την ψυχανεμίστηκε ο Κάφκα. Δεν είμαστε αφελείς να πιστεύουμε ότι επειδή το Mega έχει το μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθέασης «σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΑGΒ», κρατάει τη σημαία της αλήθειας. Γι’ αυτήν ενδιαφερόμαστε. Να ξεχάσουμε όλη εκείνη την ιστορία με το dvd με τον Ζαχόπουλο, με την Όλγα Τρέμη και τον Δημήτρη Καμπουράκη; Και μόνο αυτό το περιστατικό δεν περιποιεί τιμή στο Mega.

Πάντα λαγοκοιμάται μέσα μας η ηθική αξίωση για την αλήθεια που είναι μία και μοναδική. Αλλά ξέρουμε ότι υπάρχει ο εσωτερικός νόμος εκείνων, των ισχυρών, που επιβάλλουν στην κοινωνία το νόμο τους και τη συμμόρφωση με τη θέληση του ηγεμόνα, που θέλει να τρώμε στη μάπα το πρωί [όταν βλέπουμε τηλεόραση] τον Καμπουράκη, αργότερα τον Αρναούτογλου και τα καμώματά τους και το βράδυ να υφιστάμεθα του Πρετεντέρη τους αφορισμούς!

Για όλα αυτά πανηγυρίζει το Mega; Οι ΕΙΔΗΣΕΙΣ είναι ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Δεν είναι οι απόψεις του Πρετεντέρη, του Οικονομέα, του Καμπουράκη, του Καψή ή της Σπυράκη. Στην εκπομπή του ο Πρετεντέρης μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Στις Ειδήσεις όμως… Επιμένω ότι το τραγικό λάθος των δημοσιογράφων αυτής της γενιάς είναι ότι αφήνει πολύ λίγο χώρο για τις Ειδήσεις. Ο περισσότερος χρόνος αναλώνεται σε πολυλογία, σε φλυαρία ακατάσχετη, σε καταγγελτικό / εισαγγελικό λόγο. Δυστυχώς ΟΛΑ τα τηλεοπτικά κανάλια πέτυχαν να βγάλουν στο γυαλί μικροκαβγάδες, μικροξεσυνέριες, παμπάλαιες αντιδικίες, μωροφιλοδοξίες και υποτροπές μεσαιωνικών αντιζηλιών, μεγαληγορίες, ιδεοκαπηλείες, μεταφυσικές κενολογίες… Απροκριάτικος καρνάβαλος σε στενά πολιορκημένη πολιτεία, τις τελευταίες ώρες της ζωής της. Ασυνεννοησία πλήρης! Ο μύθος της Βαβέλ παίρνει άλλες διαστάσεις πλέον, βαθύτερες από εκείνες που νομίζαμε πριν…

Μπορεί το κοινό να έχει μεταπτώσεις, κάποτε ακραίες, να φαίνεται σε μια στιγμή πως διαψεύδει τον εαυτό του, αλλά είμαι βέβαιος πως κάποια στιγμή  θ’ ανακτήσει το ύφος του. Η παιδεία, θα έρθει στιγμή που θα καταθέσει τη μαρτυρία της.

 
1 σχόλιο

Posted by στο Φεβρουαρίου 9, 2009 in AGB, Δελτία Ειδήσεων, Mega