RSS

Category Archives: Βότσης Γιώργος

ΕΡΤ: προκαλούν το κοινό αίσθημα οι χρυσοκάνθαροι

  • Στη μνήμη του πράγματι άξιου δημοσιογράφου Μπάμπη Θέμα

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010

Διαρκούς επικαιρότητας το ερώτημα, έχει ιδιαίτερη σημασία στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής ασφυξίας για τους πολλούς: Η προκλητική διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και ο αθέμιτος πλουτισμός με τσαλαβούτημα στα κρατικά ταμεία είναι δυνατόν να καλύπτονται με το πρόσχημα της «προστασίας προσωπικών δεδομένων»;

Αν ναι, για ποια διαφάνεια μιλάμε και ποια «ανοικτή διακυβέρνηση» ευαγγελίζεται ο Γ. Παπανδρέου;

Θα επικαλεστώ κραυγαλέα παραδείγματα και ευελπιστώ ότι θα υπάρξουν πειστικές απαντήσεις κατά τη σχετική αρχηγική συζήτηση στη Βουλή, που προτείνει ο Αντ. Σαμαράς.

Οταν ο πρωθυπουργός προανήγγειλε τη σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, υπό την προεδρία του Κάρ. Παπούλια, με αποκλειστικό θέμα την καταπολέμηση της διαφθοράς, είχε κληθεί και μίλησε στο υπουργικό συμβούλιο, ως ο καταλληλότερος, υποθέτω, ο Κ. Μπακούρης, πρόεδρος στην Ελλάδα της καλούμενης «Διεθνούς Διαφάνειας». Οσο τον άκουγαν να τονίζει ότι η αδιαφάνεια είναι η μήτρα της διαφθοράς, θα πρέπει να υπομειδιούσαν οι υπουργοί με κάποια μνήμη, με πρώτο βέβαια τον αντιπρόεδρο γενικών καθηκόντων και θεματοφύλακα της υπουργικής δεοντολογίας(!) Θ. Πάγκαλο. Διότι πριν από δέκα χρόνια (24-10-2000) ο Θ. Πάγκαλος, ως αρμόδιος υπουργός Πολιτισμού, απαντούσε σε ερώτηση τεσσάρων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ ότι η προστασία των προσωπικών δεδομένων(!) δεν επιτρέπει να ανακοινωθεί με τι ποσόν αποζημιώθηκε ο Κ. Μπακούρης, που αντικαταστάθηκε, ως πρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, ύστερα από ολιγόμηνη θητεία… Κατά τα δημοσιεύματα της εποχής, η αποζημίωση ανερχόταν σε 400-450 εκατομμύρια δρχ. (ήτοι 1,2-1,3 εκατ. ευρώ). Γερή «μπάζα», σίγουρα, που σε αφήνει απερίσπαστο, εφ’ όρου ζωής, να έχεις «χόμπι» τη… διαφάνεια! Και ασφαλώς «εντός του πλαισίου των συμβατικών υποχρεώσεων», αφού νομοτύπως γίνεται σ’ αυτό τον έρμο τόπο το μεγαλύτερο φαγοπότι…

Πιο πρόσφατο το άλλο μεγάλο παράδειγμα: Στις αρχές του 2005, ως αρμόδιος για τα ΜΜΕ υπουργός Επικρατείας, ο Θ. Ρουσόπουλος (ακόμη ένας να διαψεύδει οικτρά μια νιότη που ‘λεγε πως θα γινόταν άλλος…) είχε κηρύξει, με τυμπανοκρουσίες και σε συνεργασία με την ΕΣΗΕΑ (με πρόεδρο τον Μαν. Μαθιουδάκη βέβαια, και όχι τον ανεκδιήγητο Π. Σόμπολο), τον πόλεμο στους εξαχρειωμένους δημοσιογράφους (πολυθεσίτες, αργόμισθοι, τρωκτικά μυστικών κονδυλίων κ.ά.) που λυμαίνονταν το δημόσιο ταμείο -εξαγορασμένοι από τις κυβερνήσεις, βεβαίως.

Με συμφωνημένη τη βασική αρχή ότι μόνο μία θέση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα μπορεί να έχει κάθε δημοσιογράφος και με φλάμπουρο τη διαφάνεια, ο Ρουσόπουλος έδωσε στη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ μία πρώτη δόση μισθοδοτούμενων από το Δημόσιο δημοσιογράφων, με τη διαβεβαίωση ότι ο κατάλογος θα ολοκληρωνόταν και θα ενημερωνόταν τακτικά. Η ΕΣΗΕΑ έδωσε στη δημοσιότητα αυτή την πρώτη λίστα – και έγινε χαμός. Καθ’ ότι αναφέρονταν φύρδην-μίγδην ονόματα και αποδοχές εργαζομένων στην ΕΡΤ, το ΑΠΕ και τη Γεν. Γραμματεία Τύπου χωρίς καμιά επεξεργασία, με συνέπεια να μην αποκαλύπτονται οι αργόμισθοι και οι πολυθεσίτες και να καίγονται περισσότερα χλωρά από τα ξερά.

Με προσφυγή δημοσιογράφου, επενέβη, λοιπόν, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και επέβαλε (όχι στον υπουργό, αλλά) στην ΕΣΗΕΑ πρόστιμο 5.000 ευρώ!

Ετσι έληξε άδοξα η πρώτη επιχείρηση για διαφάνεια στον δημοσιογραφικό χώρο και τα ποικίλα τρωκτικά παρέμειναν και παραμένουν ασύδοτα, με ασφαλέστερη φωλεά προστασίας την ίδια την ΕΣΗΕΑ – ήδη ακέφαλη, παραταξιακά σπαρασσόμενη, συνδικαλιστικά αδρανή και οικονομικά χρεοκοπημένη…

Πού να ξέραμε τότε ότι ο (και δημοσιογράφος) Ρουσόπουλος, που εμφανιζόταν στο Ζάππειο σαν πολέμαρχος της διαφάνειας στα ΜΜΕ, όχι μόνο δεν έθιγε όσα τρωκτικά του ΠΑΣΟΚ βρήκε στα κρατικά λαγούμια, αλλά και πλούτιζε τις στρατιές τους με εκατοντάδες δικούς του χοντρόκωλους και καλοθρεμμένους. Ιδιαίτερα στην ΕΡΤ, όπου η ευνοιοκρατία και η ρεμούλα οργίασαν.

Παραμονές Χριστουγέννων έσκασε η βόμβα: Τα κανάλια της κρατικής τηλεόρασης αποκαλύφθηκαν από τους «μπλόγκερ» του Διαδικτύου πιο θολά και βρώμικα και από τα ιδιωτικά και με ανάλογο «σταρ σίστεμ». Εκπληκτος και αγριεμένος ο κοσμάκης, παραδαρμένος από τη φοροεπιδρομή και την αδυναμία ακόμη και να στήσει το γιορτινό τραπέζι, μάθαινε και διέδιδε από στόμα σε στόμα το απίστευτο φαγοπότι των χρυσοκανθάρων στον εύοσμο λειμώνα της κρατικής τηλοψίας: Οι τάδε, καθημερινοί και ακάθεκτοι τιμητές του δημόσιου ήθους, να χουφτώνουν σε ένα μόνο χρόνο όσα θα πάρει σε είκοσι ολόκληρα χρόνια ο οικογενειάρχης δάσκαλος με 15χρονη υπηρεσία. Η χαριτόβρυτη (τρόπος του λέγειν) κυρία να εισπράττει ανερυθρίαστα (από το δημόσιο ταμείο, διάβολε, δηλαδή χώνοντας τα χέρια της στις τσέπες μας) διπλάσια από τον πρωθυπουργό της χώρας. Ο μυστηρίων καθηκόντων «σύμβουλος», με απίθανες αποδοχές, να κοιτάζει αφ’ υψηλού τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους προέδρους των ανώτατων δικαστηρίων και, βεβαίως, τους υπουργούς.

Με γνωστά και άγνωστα ονόματα οι χρυσοκάνθαροι και, αλίμονο, όλου του πολιτικού φάσματος. Με κάποιους πατενταρισμένους «αριστερούς», μάλιστα, να οικειοποιούνται τη δουλειά άλλων δημοσιογράφων της πλέμπας, έναντι πινακίου φακής (ώστε να επιβεβαιώνεται το ρηθέν, να σε φυλάει ο Θεός από δεξιό δάσκαλο και αριστερό εργοδότη). Και οι άνεργοι της ΕΣΗΕΑ να ξεπερνούν πια τους 200 – με κάποιους απ’ αυτούς να επιβιώνουν σαν μπογιατζήδες, μπάρμεν και καθαρίστριες…

Στο Διαδίκτυο μόνον αυτές οι πομπές μας. Και όχι στις εφημερίδες. Διότι, κατά την Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων, δεν επιτρέπεται καν να στηλιτεύονται δημόσια και όσοι λεηλατούν αναίσχυντα τα δημόσια ταμεία!

Δεν ξέρω αν η διεξαγόμενη ήδη εισαγγελική έρευνα για τη σκανδαλώδη κακοδιαχείριση θα απολήξει και σε ποινικές διώξεις. Είναι ασφαλώς σοβαρό, αλλ’ όχι και το πιο σημαντικό. Ολόκληρη η ΕΡΤ είναι ένα χρόνιο πρόβλημα τεράστιο, ακανθώδες και πολύπλοκο. Μια δυσώδης χαβούζα, που όλες οι κυβερνήσεις έβαλαν το χεράκι τους να διευρυνθεί.

Η σημερινή κυβέρνηση της μεγαλοστομίας και των αγαθών προθέσεων, ενθαρρημένη από τη δεδομένη κοινωνική συναίνεση, θα τολμήσει τις αναγκαίες ρήξεις (και με ανθρώπους της) για μια ριζική εξυγίανση;

Μέγα το θέμα και από τα πρώτα στην ατζέντα. Οχι μόνο γιατί η ΕΡΤ είναι μια κακοφορμισμένη χαίνουσα πληγή, νοσογόνος για την κοινωνία. Αλλά και διότι τώρα, που ανακατανέμεται πάλι η «πίτα» στα ΜΜΕ, καραδοκούν οι εξουσιομανείς κερδοσκόποι, που σπρώχνουν σκόπιμα στην απαξίωση και τη χρεοκοπία τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, ακριβώς για να πάψει να είναι δημόσια…

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιανουαρίου 11, 2010 in Βότσης Γιώργος, ΕΡΤ

 

Τόσα χρόνια εμείς βλέπαμε! Οι άλλοι γιατί μας εχθρεύονταν;

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης υμνεί τον Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνησή του. Καλοδεχούμενος ο ύμνος. Δεν θα είμαι μίζερος για το πώς αντιμετώπισαν διάφοροι δημοσιογράφοι τον Παπανδρέου. Σημασία έχει ότι τώρα, ένας-ένας, μπαίνουν στο μαντρί. Αρχίζουν να ανοίγου τα μάτια τους και να βλέπουν, να ξεβουλώνουν τα αυτιά τους και να ακούνε. Είναι πολύ εύκολο να ξεχωρίσουν πλέον την ποιότητα ενός πολιτικού άνδρα που ο λαός τον εμπιστεύτηκε. Ας διαβάσετε το άρθρο του Βότση:

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009

Κυρίαρχος του παιχνιδιού, ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερε να ξαφνιάσει τους πολλούς ευχάριστα και μετά την αναπάντεχη για τις θριαμβικές διαστάσεις της εκλογική νίκη του:

1. Με το επιμελώς σχεδιασμένο κυβερνητικό σχήμα (ο αρχιτέκτων Χ. Παμπούκης είναι περίεργο, πάντως, που δεν απέφυγε κάποιες σημαδιακές κακοτεχνίες). Εντυπωσιακά ανανεωμένο, για ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, με 35χρονη ιστορία και εικοσάχρονη κυβερνητική εμπειρία, τολμηρό και, κατά τεκμήριον, λειτουργικό, απαρτίζεται στην πλειοψηφία του (δύο τρίτα) από «ανθρώπους του προέδρου», δοκιμασμένους, έμπιστους και χωρίς ιδιαίτερη σχέση με τον κομματικό μηχανισμό.

2. Με την προσεγμένη και εύστοχα επικεντρωμένη στα καίρια προβλήματα του τόπου ομιλία του πρωθυπουργού στην πρεμιέρα του υπουργικού συμβουλίου. Η πιο ουσιαστική παραίνεση: «Είστε υπουργοί της αλλαγής, που θα ενώσει τους Ελληνες· δεν ερχόμαστε για να αντικαταστήσουμε το γαλάζιο κράτος με ένα πράσινο ομοίωμά του…». Και

3. Με τη μεγάλη έκπληξη να μιλάει εμπνευσμένα στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ο Συνήγορος του Πολίτη, καθηγητής Γ. Καμίνης, για τη χαώδη κατάσταση σε μια δημόσια διοίκηση «ευνουχισμένη, φοβισμένη και ευθυνόφοβη», αλλά και μήτρα, εν πολλοίς, της διαφθοράς.

«Κυβέρνηση της προσμονής» τη χαρακτήρισε σε μια κουβέντα μας ο με εύσημα παλαίμαχος της πολιτικής Σάκης Πεπονής. Θα συμφωνήσουν, υποθέτω, μαζί του και όσοι, ευλόγως, παραμένουν επιφυλακτικοί, αναμένοντας τα δείγματα γραφής σε εφαρμοσμένες πολιτικές και όχι σε συνθηματολογικές διακηρύξεις. Και μόνον το ΚΚΕ, που απεχθάνεται την πρωτοτυπία, φαλτσάρει σταθερά ότι με τη νέα κυβέρνηση (όπως, βεβαίως, και με την πρώην και την… επόμενη) «χαμογελούν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι τραπεζίτες».

Στον πρώτο και μέγιστο εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου ερώτησε τον εκδότη της «Ε» (η οποία τον είχε βοηθήσει στις εκλογές σημαντικά) πώς βλέπει τη νεότευκτη κυβέρνησή του.

«Σκατά!», απάντησε μονολεκτικά ο γνωστός και για την αθυροστομία του Κίτσος Τεγόπουλος. Και, προκαλούμενος, έσπευσε να επεξηγήσει: Οι περισσότεροι από τους υπουργούς δεν έχουν δουλέψει ποτέ ούτε ως εργαζόμενοι ούτε ως εργοδότες. Αρα, δεν ξέρουν τίποτα για την αγορά, για τη ζωή, για την κοινωνία…

Σε αντίστοιχο ερώτημα, αποκλείεται η ίδια απάντηση σήμερα -ύστερα από τρεις δεκαετίες, περίπου, και με πολύ νερό να ‘χει κυλήσει στο αυλάκι.

Πρώτα πρώτα ο Γιώργος Παπανδρέου δεν μοιάζει καθόλου στον πατέρα του, ούτε νομίζω τον έχει πρότυπο. Δεν θα αναδεικνυόταν ασφαλώς πρωθυπουργός τώρα, αν δεν ήταν γιος και εγγονός πρωθυπουργών (σε μια παγκόσμια, υποθέτω, πρωτοτυπία για κοινοβουλευτικό καθεστώς) αλλά και γιος της επίμονα φιλόδοξης Μαργαρίτας. Θα ξημεροβραδιαζόταν σε διαδηλώσεις, ως ηγετικό στέλεχος κάποιου αριστερού κινήματος (όχι κόμματος). Θα διαδήλωνε λ.χ. τώρα, ενδεχομένως, κατά του αναχρονιστικού δημοτικού συμβουλίου Μελισσίων, που, ετσιθελικά, αποκλείει τους ποδηλατόδρομους στο προάστιο.

Δεν έχουν συνέλθει ακόμη από το σοκ να τον βλέπουν πρωθυπουργό οι σπουδαιοφανείς «αναλυτές» των καναλιών για να αρχίσουν να φιλοτεχνούν το προφίλ του. Να θυμηθούν και να θυμίσουν, δηλαδή, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, ευγενής, προσηνής και χαμηλών τόνων, υπήρξε σε όλη του την πολιτική διαδρομή αντισυμβατικός και αντικομφορμιστής. Οτι ο ριζοσπαστικός προβληματισμός του θεωρήθηκε αιρετικός, όταν οι θέσεις του σε αιχμηρά κοινωνικά θέματα (ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία κ.ά.) συγκρούονταν με τις κατεστημένες αντιλήψεις. Οτι όσο άνετα νιώθει μέσα στον κόσμο τόσο τον πνίγει ο κληροδοτημένος και στο ΠΑΣΟΚ από την παραδοσιακή Αριστερά εγγενής αυταρχισμός του κομματικού μηχανισμού. Και, βεβαίως, ότι στην πολιτική ηγεσία υπήρξε ο πρώτος που διείδε πόσο σημαντική είναι η χρήση της νέας τεχνολογίας για μια αποτελεσματική δημόσια διοίκηση στην υπηρεσία του πολίτη, αλλά και για τη φορολογική δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και την καταπολέμηση της διαφθοράς· και ο μόνος, που ο εφιάλτης της κλιματικής αλλαγής τον βρήκε έτοιμο να ενστερνιστεί το πρόταγμα της «πράσινης ανάπτυξης».

Αυτό το τελευταίο, ακριβώς, προκάλεσε και τη μεγαλύτερη έκπληξη στη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης, την οποία με μια φευγαλέα ματιά τη χαρακτηρίζει η τόλμη και γοητεία, αφού κυριαρχούν τα νέα πρόσωπα, περισσεύουν τα πτυχία και τα διδακτορικά στα υπουργεία και η ισότιμη συμμετοχή των γυναικών είναι αυταπόδεικτη.

Πιάστηκαν αδιάβαστοι οι ξερόλες των ΜΜΕ: Ποια είναι επιτέλους η Τίνα Μπιρμπίλη; Από πού μας ξεφύτρωσε αυτή η χαριτωμένη γυναίκα με το ανάλαφρο βήμα και τα φωτεινά μάτια, που οδεύει προς το προεδρικό μέγαρο, χωρίς σινιέ ταγέρ, για να ορκιστεί υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής -να επωμιστεί, δηλαδή, ένα από τα βαρύτερα φορτία του κυβερνητικού έργου;

Πώς, τάχα, να την ξέρουν; Ούτε στα «παράθυρα» των καναλιών ξεροσταλιάζει ούτε στα κοσμικά συχνάζει ούτε δημοσιότητα και προβολή επιτηζεί. Πιο οικεία είναι, ασφαλώς, στους προσεκτικούς αναγνώστες της «Ε», όπου κάθε τόσο αναπτύσσει τον προβληματισμό της, αποκλειστικά για την οικολογική κρίση, στην αντιμετώπιση της οποίας έχει δοθεί ολοκληρωτικά και με πάθος από τα εφηβικά της ακόμη χρόνια.

Από τους ανέντακτους της Αριστεράς, που δεν τα θέλουν «όλα ή τίποτα» (η πλανητική περιβαλλοντική κρίση σίγουρα δεν περιμένει μια επανάσταση σαν Δευτέρα Παρουσία…), με λαμπρές σπουδές, δούλεψε επίπονα στον Δήμο Αθηναίων και το υπουργείο Εξωτερικών, απ’ όπου επελέγη στο επιτελείο του Γ. Παπανδρέου -για να την αναδείξουν σε πολύτιμη βοηθό του η ευρύνοια, η αφοσίωση και η εργατικότητά της. Με την αναπάντεχη επιλογή της Τίνας Μπιρμπίλη γι’ αυτό το καίριο κυβερνητικό πόστο, ο πρωθυπουργός αποκαλύπτει την ειλικρίνεια των προθέσεών του…

Κανείς δεν περιμένει να αλλάξουν όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Οι πολίτες, που ξέρουν καλά το χάλι της οικονομίας, θέλουν όλο κι όλο να μην τους δουλεύουν οι κυβερνώντες και να μην τους προκαλούν όσοι λεχρίτες θησαυρίζουν εις βάρος τους. Να μπουν όλα σε κάποια σειρά. Για ένα κράτος που σέβεται και υπηρετεί τον πολίτη. Για μια δίκαιη ανακατανομή του πλούτου. Για να μην υπάρχουν υποζύγια και αφέντες, καπάτσοι και κορόιδα. Για να μη λεηλατείται ατιμώρητα η δημόσια περιουσία και να μην καταστρέφεται από τους κερδοσκόπους ο φυσικός μας πλούτος. Για μια (πολύτιμη και ανέξοδη) δημοκρατία της καθημερινότητας, διάβολε…

Μπορεί, έτσι, να το ζήσουμε κι αυτό: Στη διαχείριση της εξουσίας να έχει «χάπι εντ» η δυναστεία Παπανδρέου, σε αντίθεση με το άδοξο τέλος της δυναστείας Καραμανλή.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτώβριος 12, 2009 in Βότσης Γιώργος