RSS

Category Archives: Απόψεις

Εκείνο που η μια γενιά κέρδισε, μπορεί ή είναι βέβαιο ότι η επόμενη (ίσως και η μεθεπόμενη) γενιά θα το χάσει

Πιάνω τον εαυτό μου να ταλαιπωρείται από την καθημερινότητα της πολιτικής και νευριάζω. Συζητώντας χθες στο τηλέφωνο με τον φίλο μου τον Κώστα που μόλις γύρισε από τις διακοπές, αποφανθήκαμε ότι αυτή η κατάσταση θα τραβήξει σε μάκρος… Μου λέει: «Εκείνο που μας σώζει είναι η ενασχόληση με τη δημιουργία, την πνευματική δημιουργία…» Και δεν έχει άδικο. Βλέπω ότι η πολιτική κατάσταση είναι περιπεπλεγμένη και το αδιέξοδο θα μας βασανίζει για αρκετά χρόνια. Είμαστε άτυχοι που πέσαμε στην εποχή των ηλιθίων πολιτικών, εκείνων που μόλις είδαν την απουσία «μεγάλων», μπήκαν στο κοινοβούλιο και θέλουν να νομοθετούν για να μας σώσουν!!! Read the rest of this entry »
 
Σχολιάστε

Posted by στο 29 Αυγούστου, 2012 in Απόψεις

 

Credo quia absurdum est

Έπρεπε να έρθει η Τρόικα για να μάθουμε
ότι έχουμε τόσους τυφλούς;
Ρήση ανώνυμου ταξιτζή

Γράφει ο Λουκάς Θανασέκος

Δεν είναι μόνον το απορίας άξιον σε σχέση με την «ανακάλυψη» της ύπαρξης τόσων τυφλών σε κάποια νησιά του Ιονίου, μετά την άφιξη και  ανάληψη «έργου» από την Τρόικα. Αυτό θα έπρεπε μόνοι μας να το έχουμε εντοπίσει εδώ και πολλά χρόνια. Η ρήση του ανώνυμου ταξιτζή μπορεί να έχει και τη μεταφορική της σημασία εάν τη συνδέσουμε και με το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Τότε και οι τυφλοί και το αποτέλεσμα έρχονται πλάι-πλάι να  δικαιώσουν τον τίτλο του κειμένου. Αλλά για να δούμε τον τίτλο:

1.- Συνηθίζεται στην ελληνική δημοσιογραφία, είτε ως  «συνεισφορά» μας  στη νεωτερικότητα είτε ως «απόδειξη» απαγκίστρωσης από την πεπατημένη, η πρόταξη τίτλων από ατάκες βρετανικής ή αμερικανικής κοπής. Θα το κάναμε κι εμείς αν δεν σκοντάφταμε  σ’ αυτές τις τέσσερις λατινικές λέξεις οι οποίες υπέρκεινται του κειμένου, καθώς αυτές μας έπεσαν στα μάτια ξεφυλλίζοντας κάποιο βιβλίο. Βέβαια πρέπει να συντρέχει  ουσιώδης λόγος για ν’ αρνηθείς τη γλώσσα σου και να καταφύγεις σε μιαν άλλη, αν αυτή πιο επιγραμματικά ή με μεγαλύτερη ακριβολόγο συντομία «λέει» αυτό που θέλεις να περιγράψεις και ενώπιον του οποίου έχεις βρεθεί εμβρόντητος. Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο 28 Μαΐου, 2012 in Απόψεις

 

Ετικέτες:

H χρεοκοπία της λογικής

Ενας καλπασμός ονείρου ήταν αρκετός για να κηρύξει σ’ αυτή τη χώρα τη χρεοκοπία της λογικής! Κι αυτό, την ώρα που η δοκιμασμένη από άπειρους πειραματισμούς στο παρελθόν ανθρώπινη σκέψη προσαπαθεί με ψυχραιμία να αθροίσει τα δεδομένα, να φτάσει σε συμπεράσματα, να αποκρυσταλλώσει κανόνες, να στηρίξει ένα σύστημα.
  • ……………………..
Αν κρίνει κανείς από το αποτέλεσμα των εκλογών, πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι αυτό το κατόρθωσε. Ταξινόμησε το υλικό της, χάραξε τα σύνορα, τοποθέτησε τα ορόσημα κι ο καθένας υποτίθεται τι πρέπει να ζητήσει, κι όταν ζητήσει κάτι, το δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσει. Αλλά μετά από μια εβδομάδα περίπου συζητήσεων, επαφών, δηλώσεων, διακηρύξεων κ.λπ., ξέρουμε ποιος είναι ο σύμμαχος και ποιος ο εχθρός, ποια τα όπλα μας και ποιες οι αδύνατες πλευρές, ποιες δυνάμεις θ’ αντιμετωπίσουμε.
  • ……………………..
Και με την αφέλεια των πολιτών που είναι φανατικά προσηλωμένοι στη Δημοκρατία, αναγνωρίζουμε στην πολιτική και στους πολιτικούς καθήκοντα και στα καθήκοντά τους στηρίζουμε ελπίδες. Ο αγώνας για την κομματική νίκη τελείωσε. Λέμε ότι τελείωσε, αλλά δεν το πιστεύουμε. Γιατί ο κάθε αρχηγός ή κάποιοι απ’ όλους επιμένουν να νοιάζονται μονάχα για την επιβίωση του κομματικού φορέα που κουλαντρίζουν.
  • ……………………..
Ωστόσο, μετά τον έξαλλο προεκλογικό καλπασμό και το μετεκλογικό βράσιμο στην κατσαρόλα της αμφιβολίας, εμείς οι πολίτες αντικρίζουμε το χάος, που είναι βαθύ και απροσμέτρητο και δεν είναι ακόμη γνωστό αν υπάρχει βυθός και κανείς, μα κανείς, δεν είναι βέβαιος ότι θα βρεθεί καιρός να στερεώσουμε στα πλευρά των ανθρώπων και της χώρας της νέας εποχής τις τεχνητές φτερούγες των Ικάρων για μια νέα άνοδο προς το φως!!!
  • ……………………..
Καθημερινά διαπιστώνουμε την αδυναμία της πολιτικής και των πολιτικών να υψωθούν στην αντίληψη της στιγμής, της συγκυρίας. Κι εγώ πίστευα ότι το καθήκον των πολιτικών είναι να περισώσουν τις προϋποθέσεις εκείνες που καθιστούν δυνατή την άσκηση της πολιτικής που μπορεί να είναι ωφέλιμη για τους πολίτες και την χώρα.
 
Σχολιάστε

Posted by στο 15 Μαΐου, 2012 in Απόψεις

 

Λυπάμαι, αλλά πρέπει να γράψω την άποψή μου…

Μόλις διάβασα και την παρακάτω είδηση: Με ιδιόχειρο σημείωμα ο συνταξιούχος δάσκαλος ζητά συγνώμη από τα παιδιά και τα 5 εγγονάκια του… Υπήρξε επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου αιμοδοτών και άτομο με κοινωνική προσφορά και μειλίχιο χαρακτήρα…
  • …………………………….
Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα μιας κοινωνίας που πάσχει! Το ζήτημα καταρχήν είναι ότι αυτός που αυτοκτονεί, έχει κάποιο πρόβλημα. Θα έπρεπε τον συνταξιούχο δάσκαλο να τον είχαν πάει στον ψυχίατρο. Οπως επίσης και τον φαρμακοποιό που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα. Αλλά αυτό δεν έγινε. Με τα μοιραία αποτελέσματα. Η κατάθλιψη έχει πάρει διαστάσεις στην εποχή μας για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
  • …………………………….
Και πρέπει κανείς να ξέρει αυτά που ξέρω κι εγώ, στοιχειωδώς ενημερωμένος, ότι μια αυτοκτονία που δημοσιοποιείται με τον τρόπο που έγινε προσφάτως, την ακολουθεί κι άλλη. Οι ψυχίατροι το ξέρουν πολύ καλά αυτό. Αλλά πέσανε όλοι να «φάνε» εκείνους που μπορεί να έχουν αντίθετη άποψη. Κάνανε «ήρωα» τον φαρμακοποιό, που ήταν πολιτικοποιημένος, που ήταν αγωνιστής, που στεναχωριόταν για τους πάσχοντες και άλλα παρόμοια. Ένας πολιτικοποιημένος δεν αυτοκτονεί, αλλά μάχεται. Αυτές οι παπαριές που ακούστηκαν στην κηδεία του, είναι που μας βάζουν σε σκέψεις. Δεν είναι δυνατό να γίνουμε υποχείρια κάποιων που εκμεταλλεύονται για κομματικό ή όποιο πολιτικό όφελος τέτοια περιστατικά.
  • …………………………….
Εάν στην Γερμανική Κατοχή όλοι όσοι πεινούσαν και υπέφεραν, δηλαδή το σύνολο σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού, προχωρούσαν σε απονεννοημένα διαβήματα, θα έπρεπε καθημερινά να είχαν αυτοκτονίες. Ομως οι Ελληνες που δεν άντεχαν, βγήκαν στην Αντίσταση.
  • …………………………….
Σέβομαι την κόρη του φαρμακοποιού που θέλει να προσδώσει συμβολικό χαρακτήρα στην πράξη του πατέρα της, αλλά λυπάμαι γιατί δεν είχε κάνει το απλούστερο: να παρακολουθεί τον ηλικιωμένο πατέρα της όπως κάνουμε όλοι. Σ’ ένα κείμενό της χθες η Ελενα Ακρίτα σημείωνε ότι μέσα σε δυο (2) χρόνια καταγράφηκαν 1750 αυτοκτονίες. Πέρασαν φυσικά στα ψιλά των ειδήσεων. Πού ήσαν όλοι αυτοί που άρχισαν τα δακρύβρεκτα ρεπορτάζ, τις σχοινοτενείς αγορεύσεις, τα καυστικά κείμενα στις εφημερίδες, που ήσαν οι πολιτικοί που κάνουν δηλώσεις για ψύλλο πήδημα;;;
  • …………………………….
Αυτοκτόνησαν λοιπόν δυο συνταξιούχοι, φαρμακοποιός ο ένας και δάσκαλος ο άλλος, που στο κάτω της γραφής δεν είχαν πρόβλημα επιβίωσης. Το ψωμί δεν τους έλειπε. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να μάθει τι διεργασίες υπήρξαν στο μυαλό τους για να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Το μόνο που θα μείνει είναι οι αντιδράσεις κάποιων που θέλουν επιλεκτικά να ευαισθητοποιούνται. Διάβασα σε μια εφημερίδα ότι και ο Μίκης Θεοδωράκης έστειλε μήνυμα! Εντάξει. Ανθρώπινα, να το δεχτώ. Ωρα είναι όμως να γράψει και κανένα τραγούδι… Τότε απλώς θα πω ότι δεν μπορεί να μπερδεύουμε τον φαρμακοποιό με τον Γρηγόρη Λαμπράκη ή τον Σωτήρη Πέτρουλα!!!
 
Σχολιάστε

Posted by στο 8 Απριλίου, 2012 in Απόψεις

 

Πότε θα καταλάβουμε ότι είμαστε στο ΕΜΕΙΣ και όχι στο ΕΓΩ;;;

Διαβάζω τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων και γελάω! Γελάω με την καρδιά μου. Για τον κόσμο που τα έχει χαμένα, τα διάφορα κομματίδια που διεκδικούν θέση στην καινούργια Βουλή, για τους επίδοξους αρχηγούς, για τα μέσα ενημέρωσης που δήθεν απορούν και θαυμάζουν και κραυγάζουν για το κομματικό μωσαϊκό της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου. Είμαστε μια κοινωνία για κλάματα.
  • …………………………
Πάντως αυτό που θέλω να πω είναι ότι σε μια εποχή τόσο πυρετική όπως η σημερινή και τόσο ρευστή ταυτοχρόνως, εμείς οι απλοί άνθρωποι, της καθημερινότητας, έχω την εντύπωση ότι έχουμε ένα χρέος (ναι, χρέος) βαρύτερο και βασανιστικότεορ από τους ανθρώπους (τους συν-έλληνες) άλλων εποχών, καθώς είμαστε υποχρεωμένοι ν’ ανιχνεύσουμε το δρόμο μας χωρίς οδηγούς. 
  • …………………………

Αυτή η εποχή με την ρευστότητα και την αδιάλειπτη μεταβλητότητά της, επιβάλλει συνεχώς αναθεωρήσεις, ανακατατάξεις και μεταξιώσεις.  Φτάσαμε στο σημείο τα χρέη και τα ελλείμματα της χώρας να προσδιορίζουν τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς. Και το ζήτημα είναι αν αυτό γίνεται στον κύκλο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της αρετής! Πάντως νιώθω ότι η ανευθυνότητα των επίδοξων αρχηγών και όλων όσοι θέλουν να πολιτεύονται για να σώσουν τη χώρα, έχει ξεπεράσει τα όρια του γραφικού. Γίνεται επικίνδυνο. 

  • …………………………

Θα ήταν ατελέσφορη η οποιαδήποτε ενέργειά μας είτε είναι βούληση και ενέργεια ατομική είτε είναι συνθηματική ομαδική δραστηριότητα, αν δεν είχε ως βάθρο και αφετηρία την ελευθερία. Την ελευθερία του ατόμου να σκέπτεται, να παρατηρεί και να συγκομίζει τα συμπεράσματά του και την ελευθερία του να ενεργεί, να πράττει, με μόνο φραγμό το νόμο που είναι και αυτός καρπός μιας ομαδικής κατάφασης.

  • …………………………
Μπορεί η δημοκρατία να είναι ανεκτική για όλα και όλους, αλλά τα όρια μεταξύ της ελευθερίας και της ασυδοσίας είναι δυσδιάκριτα. Κι αυτό το σημειώνω διότι τα τελευταία χρόνια πρόσωπα και κόμματα αναλώνονται στην καταστροφή της εικόνας που είχαμε και εμείς και οι ξένοι για τη χώρα μας. Ποιος θα πρωτοσώσει αυτή τη χώρα;; Ποιος θα την ξαναστήσει στα πόδια της; Ποιος θα βάλει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του; Πότε θα καταλάβουμε ότι είμαστε στο ΕΜΕΙΣ και όχι στο ΕΓΩ;;; Μήπως ξέρει κανείς ποιο είναι το αίτημα της νέας εποχής; Μήπως κάθισε κάτω κάποιος να κάνει μιαν ανατομία της εθνικής πραγματικότητας στους ποικίλους τομείς της εκδήλωσής της;;; Πέρα από τα παχιά λόγια κάποιων πολιτικών και διανοουμένων, πρέπει να σκεφτούμε με προσοχή αν θέλουμε να γίνουμε ένα σύγχρονο κράτος ή να παραμείνουμε μια αποτραβηγμένη επαρχία της Ευρώπης, ετερόφωτη, ετεροκίνητη και ετερόδοξη…
 
 
Σχολιάστε

Posted by στο 8 Απριλίου, 2012 in Απόψεις, Uncategorized

 

Ο κύριος Κουβέλης μάλλον έγινε στρουθοκάμηλος…

Εχω σιχαθεί τον Κουβέλη και τους άλλους της παρέας του, της «Δημοκρατικής Αριστεράς» (υπάρχει και μη… δημοκρατική;;;;) να επαναλαμβάνουν μονότονα ότι δεν θα συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ!!! Χεστήκαμε και η βάρκα γέρνει!!! Πέντε (5) μλκες Πασόκοι («αυτόχειρες») όμως τον κάνανε αρχηγό κόμματος στη Βουλή! Αυτοί οι Πασόκοι βουλευτές που προσχώρησαν στο «κόμμα» του σε τι διαφέρουν από τους άλλους Πασόκους που παραμένουν στο ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου;;; Ότι τάχα μου δεν ψήφισαν τη σύμβαση του δεύτερου μνημονίου;
  • ………………………….
Ο κύριος Κουβέλης μάλλον έγινε στρουθοκάμηλος…  Τι μας τσαμπουνάει λοιπόν τώρα ο Κουβέλης ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί;;; Αφού δεν πρόκειται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ, δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία, δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τον Τσίπρα ή το ΚΚΕ, τότε μήπως μπορεί να μας πει τι ακριβώς επιδιώκει στις επερχόμενες εκλογές;;; Ιδού λοιπόν το ερώτημα και γιατί δεν του το βάζει κάποιος;;; Τι είδους τακτική είναι αυτή που ακολουθεί;; Βλέπει τα ποσοστά του;;; Ή μήπως τυφλώθηκε κι αυτός και οι φίλοι από τότε που κάποιες δημοσκοπήσεις τον έβγαλαν με διψήφια νούμερα;;; Και τώρα δεν βλέπει ότι αγκομαχάει εκεί γύρω στο 5-6%;;;
  • …………………………. 
Ας μην παριστάνει τον οσιομάρτυρα της δημοκρατικής παράταξης ο κύριος Κουβέλης. Κι εμείς έχουμε ευαισθησίες κι όλοι έχουν δημοκρατική συνείδηση. Καιροσκόποι όμως δεν είμαστε. Αυτό είναι προνόμιο του κυρίου Κουβέλη. Ποιες είναι οι προτάσεις του για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο; Εάν είναι υπέρ του Ευρώ και της γενικότερα να το πει ξεκάθαρα. Παίζει εν ου παικτοίς…
 
 
Σχολιάστε

Posted by στο 8 Απριλίου, 2012 in Απόψεις

 

Αν επιστρέψουµε στη δραχµή

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

TO BHMA:  29/10/2011
Λόγω ηλικίας έχω ζήσει τον πόλεµο του ’40 και την κατοχή από Γερµανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους, τη µετακατοχική ανέχεια και τον Εµφύλιο. Ετσι, καθώς άκουσα στην τηλεόραση αρχηγό κόµµατος και πολλούς άλλους να δηλώνουν ότι προτιµούν τη φτώχεια της δεκαετίας του ’50 αλλά µε αξιοπρέπεια, θεωρώ χρήσιµο να σας πληροφορήσω εκ πείρας αλλά εντελώς ενδεικτικά τι σηµαίνουν αυτά και κατά πόσον θα είναι ευχάριστα ως περιγράφονται. Προηγουµένως να υπενθυµίσω ότι η Ελλάς τελούσε υπό διεθνή οικονοµικό έλεγχο ακόµη και τη δεκαετία του ’70. Τα ανεξόφλητα αλλεπάλληλα δάνεια και οι 3-4 πτωχεύσεις µας, που επισήµως κηρύξαµε, αυτή την αυστηρή εποπτεία είχαν ως επακόλουθο. Επί πολλά χρόνια µετά τον πόλεµο ζούσαµε ως ζήτουλες εξαρτώµενοι από την αµερικανική βοήθεια και το Σχέδιο Μάρσαλ, η διατροφή µας βασιζόταν στη διανοµή ψωµιού και τροφίµων µε δελτία, τα ελάχιστα ευτελή ρούχα µας διακοσµούσαν µπαλώµατα, οι τσαγκάρηδες συντηρούσαν µε επιδιορθώσεις το µοναδικό συνήθως ζευγάρι παπούτσια που είχαµε, ενώ οι χιλιάδες µανταρίστρες συντηρούσαν µε την τέχνη τους τα ελάχιστα ζευγάρια γυναικείες κάλτσες. Εισαγόµενα είδη ήταν ελάχιστα και για γενική χρήση (π.χ. αυτοκίνητα δηµοσίας χρήσεως, πετρελαιοειδή). Καθώς οι εξαγωγές µας ήταν πάντα πενιχρές και ο τουρισµός ελάχιστος, δεν υπήρχε συνάλλαγµα για εισαγόµενα που δεν παράγονταν στην Ελλάδα. Και φυσικά τα ταξίδια στο εξωτερικό ήταν αδιανόητα, καθώς το σχετικό συνάλλαγµα διδόταν µε το σταγονόµετρο. Τα µικρότερα παιδιά ντύνονταν µε τα αποφόρια των µεγαλύτερων και σχεδόν όλοι µε δωρεές ξένων φιλανθρωπικών οργανισµών. Αυτοκίνητα ΙΧ και µηχανάκια ήταν σχεδόν άγνωστο είδος. Στα σχολεία, µε 80 µαθητές σε κάθε τάξη κάναµε µάθηµα µε το παλτό και τα γάντια, καθώς ούτε καλοριφέρ υπήρχε, τα δε πορτοπαράθυρα έµπαζαν από παντού. Πάντως τα γράµµατα τα µαθαίναµε πολύ καλά και µπαίναµε στο Πανεπιστήµιο χωρίς φροντιστήρια. Ο κινηµατογράφος ήταν η κύρια διασκέδασή µας και κάποια ελάχιστα πάρτι κατ’ οίκον. Τη διατροφή µας εξασφάλιζε όσο µπορούσε η εγχώρια αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, καθώς οι εισαγωγές ήταν αδύνατες χωρίς συνάλλαγµα. Αυτό θα συµβεί και τώρα αν σταµατήσει ο δανεισµός µας από την τρόικα, ενώ οι αποδοχές των περισσοτέρων θα υποβαθµισθούν σε επίπεδα πλήρους ανέχειας. Οι νεότεροι θα µπορέσουν να κατανοήσουν καλύτερα τι σηµαίνουν όλα αυτά αν συνειδητοποιήσουν ότι τέρµα η βενζίνη για ΙΧ αυτοκίνητα και µόνο µε δελτίο κατ’ εξαίρεση, τέρµα οι φραπεδιές, τα φαστφουντάδικα, τα κινητά τηλέφωνα και γενικά τα ηλεκτρονικά και τα σινιέ ρούχα γυναικών, ανδρών και παιδιών. Φυσικά τα εισαγόµενα καλλυντικά αλλά και τα εκ της αλλοδαπής τρόφιµα και φάρµακα θα µειωθούν µέχρις εξαφανίσεως. Θα ξαναγίνουν άγνωστο είδος και οι ξένοι προπονητές και παίκτες ποδοσφαίρου και µπάσκετ, αφού κανένας δεν θα δέχεται να πληρώνεται σε δραχµές. Θα ξεχάσουµε και πάλι τα τουριστικά ταξίδια µας και δεν θα µπορούν οι φανατικοί φίλαθλοι να συνοδεύουν τις οµάδες τους στο εξωτερικό. Και το σηµαντικότερο: οι τράπεζες θα περιορίσουν στο ελάχιστο τα δάνεια, καθώς θα τους λείπουν οι καταθέσεις µας. Και µόνη µας ελπίδα θα είναι να διατηρηθεί ο τουρισµός προς την Ελλάδα, αν δεν τον παρεµποδίζει κι αυτόν το ηρωικό ΠΑΜΕ και οι αγωνιστικές απεργίες. Και θα γνωρίσουµε και πάλι τη χαρά της υποδοχής των εµβασµάτων από τα ξενιτεµένα παιδιά µας, που ήδη άρχισαν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Και φυσικά θα εκλιπαρούµε όπως και τώρα τη βοήθεια των ξένων χωρίς αξιοπρέπεια και, το χειρότερο, χωρίς ελπίδα φωτός για το αύριο, αν η βία και το αίµα δεν προλάβουν να µας διαλύσουν ως χώρα. ΥΓ.: Τα εκ πρώτης όψεως ανακουφιστικά που αποφασίστηκαν στις Βρυξέλλες µάλλον θα ενισχύσουν το κίνηµα των «Αγανακτισµένων», που επαγγέλλονται την αξιοπρεπή πτώχευση.
 
Σχολιάστε

Posted by στο 1 Νοεμβρίου, 2011 in Απόψεις

 

Ετικέτες: