RSS

Category Archives: Λογοτεχνία

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΖΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΖΕΙΣ!!!!

  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ
Ξέρετε κανένα βιβλίο ή κάποιον Έλληνα συγγραφέα, που να έχει συγκλονίσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων της εποχής μας, έχοντας υπόψη φυσικά τα όσα συνταρακτικά συμβαίνουν και ανατρέπουν αρχές και αξίες;;; Ίσως είμαι υπερβολικός στη διαπίστωσή μου, αλλά νομίζω ότι δια της υπερβολής θα καταλάβουμε πού βρισκόμαστε…
……………………….
Αυτό που λέω είναι ότι κατά βάση η πεζογραφία στηρίζεται στην αυτοβιογραφική αφήγηση και τούτο έχει μια κάποια σημασία, αφού ξέρουμε πολύ καλά ότι οι αναγνώστες διακατέχονται από περιέργεια για τις περιπέτειες των διπλανών, των γειτόνων, για διαφόρους λόγους. Για να περάσουν ή να “σκοτώσουν” την ώρα τους, ή ακόμα για να κάνουν τις αναγκαίες συγκρίσεις και να αποφανθούν ότι αυτοί είναι καλύτεροι ή να παραδειγματιστούν. Πάντως από τον προικισμένο συγγραφέα ζητάμε απλά πράγματα, ένα προσωπικό του όραμα του κόσμου.
……………………….
Και για να έρθω στο προκείμενο, είναι φανερό ότι οι περισσότεροι συγγραφείς ασχολούνται με τα εσώψυχά τους… Γι’ αυτό βλέπουμε να κυκλοφορούν βιβλία ασυνάρτητα, αλλόκοτα, ετοιμοθάνατα… Μόλις βγουν στις προθήκες, την άλλη μέρα… έχουν πεθάνει!!
……………………….
Γιατί εξακολουθούμε να θαυμάζουμε λόγου χάρη τον Ντοστογιέφσκι ή τον Τολστόι, τον Φόκνερ ή τον Σταντάλ ή τον Καζαντζάκη, τον Παπαδιαμάντη ή τον Κάφκα, τον Χέρμαν Μέλβιλ ή τον Τζέιμς Τζόις;;; Απλούστατα γιατί με τα έργα τους μας κάνουν να ζούμε με ένταση, ν’ αποκτούμε στο ελάχιστο μόριο του χρόνου την πείρα που θα χρειαζόταν δέκα και είκοσι χρόνια ανθρώπινες επαφές και ταξίδια και χαμένος καιρός για να τ’ αποκτήσουμε. Read the rest of this entry »
 
Σχολιάστε

Posted by στο Αύγουστος 12, 2013 in Λογοτεχνία

 

Πέθανε η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου

Πέθανε απόψε σε ηλικία 62 ετών, η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου, στην εντατική του Γενικού Κρατικού, όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες με αναπνευστικά προβλήματα. Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή από το Α’ Νεκροταφείο. Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Ωκεανίδα» τα ημερολόγιά της με τίτλο «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη», τα οποία κατέγραφε από τα 13 της έως τα 33 της χρόνια, δηλαδή για μια 20ετία. Η Μαργαρίτα Καραπάνου, κόρη της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι και το πρώτο της βιβλίο «Η Κασσάνδρα και ο λύκος», προκάλεσε αίσθηση, ενώ το αμέσως επόμενο «Υπνοβάτης», τιμήθηκε στη Γαλλία με το βραβείο ξένου μυθιστορήματος. Αποσπάσματα των έργων της ανθολογήθηκαν σε βιβλία και σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά πλάι σε κείμενα των Λιούις Κάρολ, Τζέιν Μπόουλς, Αναϊς Νιν, Τζον Φάουλς, Πέτερ Χάντκε, Κάρλος Φουέντες, Μίλαν Κούντερα, Μπαλζάκ, κ.α.

 
3 Σχόλια

Posted by στο Δεκέμβριος 3, 2008 in Καραπάνου Μαργαρίτα, Λογοτεχνία

 

Ετικέτες:

Ο ΜΗΤΣΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΕΒΙΩΣΕ

O Mήτσος Αλεξανδρόπουλος

O Mήτσος Αλεξανδρόπουλος

Ξεχώρισε για την ποιότητα του έργου του, για το ήθος του, για την ιδεολογική του συνέπεια και τους αγώνες του για τον τόπο. Μια μεγάλη προσωπικότητα της νεοελληνικής λογοτεχνίας ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, από τους κορυφαίους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών. Άφησε την τελευταία του πνοή, τα ξημερώματα της Δευτέρας 19 Μαΐου, στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», ύστερα από μάχη με την επάρατη νόσο. Η κηδεία του, πολιτική και χωρίς επικηδείους, σύμφωνα με επιθυμία του, θα γίνει την Τετάρτη 21 Μαΐου, στις 3 μ.μ., στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στις 26 Μαΐου 1924. Τα εφηβικά και νεανικά του χρόνια σφραγίστηκαν με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, οργανωμένος καθώς ήταν στο ΕΑΜ Νέων από το 1942. Το 1948 πέρασε στους αντάρτες του αρχηγείου Ηπείρου. Με το ψευδώνυμο Σφυρής έστελνε χρονογραφήματα (Ριπές) στα «Καθημερινά Νέα», που έβγαζαν στο αρχηγείο οι Βασίλης Άνθης και Κώστας Τσανάκας. Στα τέλη του 1949 διέφυγε στις Ανατολικές χώρες, αρχικά στο Βουκουρέστι και από το 1956 στη Μόσχα όπου παρέμεινε έως τον επαναπατρισμό του το 1975. Το 1953 καταδικάστηκε από το στρατοδικείο Ιωαννίνων τρις εις θάνατον.

Η συμμετοχή του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, διαμόρφωσε μία στάση ζωής και έργου, οδηγούμενη από ηθικό αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και την επιθυμία της προσφοράς. Απ’ αυτή τη σκοπιά πρέπει να δει κανείς την ομολογία του: «… αισθάνομαι πως έγραφα συνέχεια το ίδιο βιβλίο», κι ας μην υπάρχει πουθενά ίχνος επανάληψης σε «ρυθμούς, θέματα, μορφές, τον τρόπο της γραφής…». Μαζί με την εκκινητήρια ώθηση άφηνε να τα ρυθμίζει αυτά η στοχαστική ενατένιση της ροής του χρόνου.

Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως το τελευταίο έτος και, μετά στην προσφυγιά πια, στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Το 1957 γνωρίστηκαν στη Μόσχα με τη Σόνια Ιλίνσκαγια, δευτεροετή φοιτήτρια τότε στο κλασικό τμήμα της Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λομονόσωφ, και το 1959 παντρεύτηκαν. Απόκτησαν ένα παιδί, την Όλγα Αλεξανδροπούλου.

Στο έργο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου αναμίχθηκαν δύο λογοτεχνικές και πολιτισμικές παραδόσεις, η ελληνική και η ρωσική. Το δημιουργικό δέσιμό του με τον ρωσικό πολιτισμό και η μεγάλη σειρά σχετικών έργων του δεν είχαν ως μόνο στόχο τη μεταβίβαση της αποκτημένης γνώσης, προέκυψαν και πορεύτηκαν μέσα στον πνευματικό αναβρασμό της εποχής σαν μια δική του ανταπόκριση, δική του πρόταση ερμηνείας, όπως το επιχειρούσε και στα άλλα του βιβλία. Το ρωσικό κεφάλαιο της δουλειάς του ολοκληρώθηκε με τη μυθιστορηματική βιογραφία του «Ο Τολστόι» (2007) και με ένα αφιέρωμα στην τραγική περίπτωση του Ρώσου ποιητή Όσιπ Μαντελστάμ – το «Όσιπ Μαντελστάμ. Στην Πετρούπολη θα σμίξουμε πάλι» είναι το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο.

Το συνολικό έργο του πεζογράφου, δοκιμιογράφου και μεταφραστή Μήτσου Αλεξανδρόπουλου είναι πολυσχιδές, από το διήγημα ως το ταξιδιωτικό. [Λεπτομέρειες ΕΔΩ]

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαΐου 19, 2008 in Λογοτεχνία

 

Ετικέτες: