RSS

Category Archives: Κεντροαριστερά

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ…

Έργο του αμερικανού ζωγράφου Robert Broderson [1920-1992].
Η παραίτηση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ θα σημάνει και την οριστική διάλυση της Δημοκρατικής Αριστεράς, διότι αυτή είναι συνυφασμένη με τον Φώτη Κουβέλη. Σε άλλη περίπτωση δεν έχει λόγους ύπαρξης, αφού τα εναπομείναντα στελέχη θα πάρουν το δρόμο τους. Είναι άλλο θέμα εάν ο Κουβέλης δεχτεί να παραμείνει στην αρχηγία της ΔΗΜΑΡ.. Και τότε πάλι δεν θα υπάρξουν θετικές εξελίξεις. Το κόμμα αυτό θα φυτοζωεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και το πιθανότερο είναι, εάν φτάσει μέχρι τις εθνικές εκλογές, να εξαφανιστεί εντελώς. Και περιμένουν οι ανοιχτές πόρτες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΛΙΑΣ.
Αλλά και η ΕΛΙΑ δεν είναι βέβαιο ότι θα στεριώσει και μάλλον εξαρτάται εν πολλοίς από τη στάση του ίδιου του Βενιζέλου που τον ενδιαφέρει μονάχα η προσωπική πολιτική επιβίωσή του αλλά και άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ που δεν θέλουν επ’ ουδενί το ιστορικό Κίνημα να χαθεί μέσα στις φαντασιώσεις του σημερινού προέδρου του.
Η ΕΛΙΑ τι είναι; Καταρχήν ήταν ανόητη μεταφορά μιας συναφούς προσπάθειας στην Ιταλία που όμως απέτυχε και οι εγχώριοι «κεντροαριστεροί» θεώρησαν ότι μπορεί να γίνει κι εδώ κάτι ανάλογο. Αλλά άλλο είναι η Ιταλία κι άλλο η Ελλάδα. Εν πάση περιπτώσει, η ελληνική ΕΛΙΑ είναι μια δύναμη ευκαιριακής συνάντησης κάποιων σοσιαλδημοκρατών, κεντροαριστερών κεντρώων, σοσιαλιστών – τι είναι;;; Είναι κόμμα; Είναι μια δύναμη μεταρρυθμιστική, είναι κόμμα σοσιαλδημοκρατικό, της αριστεράς; Τι είναι τέλος πάντων; Κάθε λέξη έχει τη δική της έννοια, αλλά πλέον σε πολλούς χώρους χρησιμοποιούνται αυτοί οι όροι κι ο καθένας εννοεί κάτι διαφορετικό.
Στελέχη της ΔΗΜΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, της ΕΛΙΑΣ, συνεχίζουν να επικαλούνται στις επίσημες ονομασίες τους, στα συνέδριά τους και σε πολλές από τις συγκεντρώσεις τους τις έννοιες του σοσιαλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς, της αριστεράς. Και είναι βέβαιο ότι οι μάζες δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσουν μαζί τους, εκτός φυσικά από κάποιους συνταξιούχους των κοινωνικών αγώνων. Ο χώρος της Κεντροαριστεράς σήμερα έχει αλωθεί από πανεπιστημιακούς, κεντρώους, παλαιοκομμουνιστές, αριβίστες και διαφόρους άλλους που δεν ξέρουν αν υπάρχει, σε τι βαθμό, και ποιες είναι οι συντεταγμένες της… Ο καθένας βάζει τις δικές του.
Ωστόσο είναι αλήθεια ότι η διεθνής και εγχώρια οικονομική κρίση συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να εκφυλιστούν και ν’ αλλοιωθούν λέξεις και έννοιες που κάποτε αποτελούσαν τη σημαία στους καθημερινούς διεκδικητικούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί ότι η σοσιαλδημοκρατία τουλάχιστον στις χώρες της δυτικής Ευρώπης που είχε την ευκαιρία να κυβερνήσει, περνάει μια βαθιά κρίση. Και το κυριότερο χαρακτηριστικό της που ήταν η ουτοπία μιας ωραίας –αν όχι τέλειας– κοινωνίας, προς όφελος φυσικά του εργαζόμενου λαού, πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων.
Η σοσιαλδημοκρατία ψάχνεται από την εποχή ακόμα της κατάρρευσης των κομμουνιστικών καθεστώτων, αλλά και από τότε που ο καπιταλισμός έδειξε να είναι κυρίαρχος με την κοινωνία της αφθονίας και την επικράτηση του ατομικισμού. Στο μεταξύ, είδαμε όλοι να ισοπεδώνεται το κράτος πρόνοιας μπροστά στην επέλαση της κρίσης και την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Επίσης είδαμε να ορθώνεται το αδιέξοδο στην επιλογή των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Πρέπει να προτιμηθούν οι σχέσεις με τις δυνάμεις που τοποθετούνται πιο αριστερά, με εκείνες του κέντρου ή με κάποιους οικολόγους, αφού κι αυτοί είναι διασπασμένοι σε διάφορες εκδοχές;
Το ερώτημα είναι σε ποια λαϊκά στρώματα μπορεί πλέον να απευθύνεται η Κεντροαριστερά; Σήμερα οι μεγάλες μάζες του πληθυσμού βρίσκονται στην ίδια οικονομική κατάσταση και δεν ξεχωρίζει πια η μεσαία τάξη. Και είναι βέβαιο ότι όλοι, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης είναι όλο και πιο ανήσυχοι για τις εξελίξεις που συντελούνται στην ελληνική κοινωνία αλλά και σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.
Οι πολιτικές δυνάμεις έτσι όπως αποτυπώθηκαν στις τελευταίες ευρωεκλογές αλλά και όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των δημοσκοπικών ερευνών των τελευταίων χρόνων, είναι πολυδιασπασμένες. Ακόμη και όμορες ιδεολογικά περιχαρακώνονται στις προσωπικές αντιλήψεις των διαφόρων πολιτικών που διεκδικούν για τον εαυτό τους την πρωτοκαθεδρία. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε κρίση και σε σχέση με τις οργανωτικές της μορφές.
Το μαζικό ή «πολυσυλλεκτικό» κόμμα δεν μπορεί πλέον να έχει την παλιά του λειτουργία, που θεμελίωνε ταυτότητα και συλλογική κουλτούρα, και για το λόγο ότι οι ιστορικοί δεσμοί με τα συνδικάτα, που αποτελούσαν το διακριτικό γνώρισμα της σοσιαλδημοκρατίας, έχουν ήδη χαλαρώσει. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που σήμερα φαίνεται να αγνοεί ο ΣΥΡΙΖΑ που επιμένει να βαδίζει σε δρόμους της δεκαετίας του ογδόντα.
Είναι πολιτική αφέλεια να θέλει να εφαρμοστεί μια κοινωνική πολιτική που σκοντάφτει στη σημερινή οικονομική κρίση. Επαγγέλλεται την εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής και επιμένει ότι είναι σε θέση να ρυθμίσει την οικονομία της αγοράς, για να αποτρέψει την «ανθρωπιστική κρίση», όπως τη χαρακτηρίζει. Αλλά δεν μπορεί κανένας εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει [ή μάλλον δεν θέλει να καταλάβει] ότι στην πράξη τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Ο συγχρωτισμός όμως με τη νέα ηγεσία του ΣΕΒ δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει για τα καλά στη φάκα που του έχουν στήσει.
Τι είναι λοιπόν σήμερα και τι ζητάει η Κεντροαριστερά;;; Δυστυχώς μόνο λόγια είναι και δεν υπάρχει καμιά απολύτως επαφή με την πραγματικότητα. Μπορεί αυτή που διακινούν τη σημαία της να υιοθετούν με ενθουσιασμό αιτήματα που έχουν σχέση με το περιβάλλον, με την υπεράσπιση των μειονοτήτων, την αποδοχή των διαφορών, να παραχωρούν ευρύ πεδίο στον ατομικισμό, να έχουν οικειοποιηθεί κάποιες θεματικές  της νομιμότητας, της τάξης και της ασφάλειας, σπρωγμένοι από μια λαϊκιστική ώθηση που εκδηλώνουν κάποια στρώματα του εκλογικού σώματος, να θέλουν να μιλήσουν με τους ανέργους ή τους προσωρινά απασχολούμενους, κ.λπ., αλλά δυστυχώς κάπου χάνουν τη μπάλα και η διαχωριστική γραμμή με τη δεξιά δεν είναι πλέον ευδιάκριτη.
Πάντως το εκλογικό σώμα φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η Δεξιά είναι εκείνη μπορεί να πάρει επώδυνα οικονομικά μέτρα, να ενισχύσει την ανάπτυξη ή να καταστείλει την  εγκληματικότητα. Και στρέφεται στην αριστερά όταν νιώθει την ανάγκη προστασίας, κοινωνικής αναδιανομής ή μέτρων χειραφέτησης.
 

ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ή ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ

Σε «μήλον της έριδος» εξελίσσεται η προσπάθεια ενός είδους «χειραγώγησης» των δημοσκοπικών και όχι μόνο ευρημάτων που αφορούν τον πολιτικό και κοινωνικό χώρο της σοσιαλιστικής αριστεράς και του κέντρου. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι εν όψει των εκλογών του Μαΐου, διαπιστώνεται πως ένα ποσοστό που φθάνει ως 25%, αρνείται, απορρίπτει την κυβερνητική πολιτική! Διατηρεί όμως αποστάσεις από τα υπάρχοντα αντιπολιτευτικά σχήματα και αυτοπροσδιορίζεται στο χώρο του κέντρου η της σοσιαλιστικής αριστεράς! Ο χώρος αυτός, από σκοπιμότητα η κατά άλλους, για λόγους σύντομου προσδιορισμού, παρότι αδόκιμα, επικράτησε να ονομάζεται «κεντροαριστερά». Φυσικά όμως, δεν υφίσταται ως περιεχόμενο πολιτικής ταυτότητας, ούτε συναντάται ως επιστημονική διατύπωση, ο προσδιορισμός «κεντροαριστερά», γιατί ούτε κοινωνικά ούτε ιδεολογικοπολιτικά, δηλαδή εναλλακτικά και με αυτοτέλεια, μπορεί να υπάρξει σαν σχήμα! Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιανουαρίου 12, 2014 in Κεντροαριστερά

 

Ετικέτες:

Ο Βενιζέλος, το μέλλον του ΠΑΣΟΚ και η Κεντροαριστερά

Άραγε υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι σε θέση να συσπειρώσει τον κόσμο που αποτελούσε τον κορμό και τη βάση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ;;; Θα ήταν πολιτικός παιδισμός πλέον ν’ ασχολούμαστε μαζί του, αφού έχει αποδειχθεί ότι αυτός έχει βάλει ταφόπλακα στο μέλλον του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ωστόσο είναι φανερό ότι γίνεται απεγνωσμένη προσπάθεια απ’ όσους τον στηρίζουν, να βρίσκεται μέσα στην καρδιά των γεγονότων. Έχει τρία αξιώματα: αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών της δικομματικής κυβέρνησης της Δεξιάς, και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Κατά πόσο αυτά μπορούν να συμπλεύσουν είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Το ζήτημα είναι ότι οι βουλευτές που στον στήριξαν στις δικές του επιλογές και που συνετέλεσαν στην εκδίωξη του Γιώργου Παπανδρέου από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ και την κυβερνητική εξουσία, βρίσκονται τώρα στα βαθιά νερά και παλεύουν να βγουν σε στεριά, αλλά αυτή όλο και απομακρύνεται. Η πρόσφατη διαγραφή της Τζάκρη, που ήταν η συνέχεια κάποιων προηγούμενων αποχωρήσεων, έχουν δώσει την αφορμή για να επισημανθεί το ασταθές κλίμα μέσα στις τάξεις της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κινήματος.

Read the rest of this entry »

 

ΔΕΞΙΑ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ή ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ;;;

11299_539648522732662_471157753_n
  • ΕΠΙΜΕΝΩ ΟΤΙ Η ΛΥΣΗ ή ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ»!!!
  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ
Απλούστατα διότι για κάθε κρίση είτε οικονομική είτε κοινωνική είτε ηθική, ομάδων, προσώπων, κοινωνίας, η ΑΡΙΣΤΕΡΑ έχει τη διάγνωση και τα φάρμακα έτοιμα και ΔΕΝ ΑΝΕΧΕΤΑΙ δεύτερη γνώμη. Η ΔΕΞΙΑ που δεν είναι τόσο πρόχειρη σε φάρμακα, μπροστά στις περίπλοκες περιπτώσεις ξύνει το κεφάλι της, τα μασάει και είναι πρόχειρη σε υπεκφυγές: Το γυρίζει στον διδακτισμό και ξεκρεμάει από από το προγονικό οπλοστάσιο όλα τα σκουριασμένα όπλα, επιστρατεύει τις μεγάλες λέξεις, τα βραχνιασμένα από την πολυκαιρία σαλπίσματα και παίρνει στάσεις ηρωικές, μελετημένες κατάλληλα ώστε να κρύβουν όσο γίνεται, πίσω από τις πλάτες τους, το αδηφάγο χρηματοκιβώτιο. ΣΥΝΕΠΩΣ, από πού θα έρθουν οι λύσεις;;; Ποιο θα είναι εκείνο το… άλογο που θα τραβήξει μπροστά και θα παρασύρει όλους εμάς;;;
 
 

ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ;;;

Image

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι πληροφορίες περνάνε σαν σφαίρες από τα δημοσιογραφικά γραφεία για την εν γένει κατάσταση στο χώρο του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ. Το βέβαιο είναι πλέον ότι οδηγείται σε συρρίκνωση και πολλοί είναι εκείνοι που δεν το λογαριάζουν στην επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Επόμενο ήταν να οδηγηθεί εκεί το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας και μεγαλούργησε στις δυο πρώτες τετραετίες της Αλλαγής. Και το λέω με παρρησία, διότι οι εχθροί του έχουν φτάσει πλέον να το απαξιώνουν εντελώς, καθώς επίσης και τον ίδιο τον Ανδρέα. Νωπή άλλωστε είναι η παρουσίαση του βιβλίου του Παρασκευά Αυγερινού όπου περνάει από γενεές δεκατέσσερις τους πάντες και φτάνει στο σημείο να λέει ότι ο Ανδρέας ήταν καταθλιπτικός  και πως ένα βράδυ τον κάλεσε η Μαργαρίτα κι αυτός τον πήγε στον ψυχίατρο και μετά ο καθηγητής Στεφανής πήγαινε κάθε μέρα [sic] στο Καστρί για τη φαρμακευτική αγωγή. Αν είναι δυνατό να πηγαίνει γιατρός κάθε μέρα στον ασθενή για να του δίνει τα υποτιθέμενα φάρμακα, λες και δεν μπορούσε να τα παίρνει μόνος του ή δεν μπορούσαν οι οικείοι του να του τα δώσουν… Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς και είναι κρίμα που ένας καθ’ όλα αξιοσέβαστος Αυγερινός τα κατέθεσε σ’ ένα βιβλίο που θεώρησε ότι έτσι θα βοηθήσει τον μελλοντικό ιστορικό. Read the rest of this entry »

 

Oμοφυλόφιλος διεκδικεί την πρωθυπουργία της κεντροαριστεράς στην Ιταλία

  • Τηλεοπτική συνέντευξη του αριστερού περιφερειάρχη της Απουλίας, Νίκι Βέντολα, κατά την οποία δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος και προτίθεται να διεκδικήσει το χρίσμα του υποψήφιου πρωθυπουργού της κεντροαριστεράς, προβάλλουν και σχολιάζουν, σήμερα, τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Βέντολα, στη συνέντευξή του σε σατιρική εκπομπή του τηλεοπτικού ομίλου Μέντιασετ (ιδιοκτησίας του Μπερλουσκόνι), σημείωσε ότι σε περίπτωση εκλογής του, η κύρια προτεραιότητα της κυβέρνησής του, θα ήταν η απάλειψη των διαφόρων μορφών έκτακτης απασχόλησης.

Σε ερώτηση αν από τους πρωθυπουργούς της Ιταλίας των τελευταίων 60 χρόνων ήταν κάποιος ομοφυλόφιλος, ο περιφερειάρχης της Απουλίας απάντησε «ασφαλώς και υπήρξε gay πρωθυπουργός, χριστιανοδημοκρατικής ταυτότητας, αλλά δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να αποκαλύψω το όνομά του».

Ο 52χρονος επικεφαλής του μικρού αριστερού κόμματος «Αριστερά και Ελευθερία» επανεξελέγη -για δεύτερη φορά- περιφερειάρχης της Απουλίας, της νότιας ιταλικής περιφέρειας με πρωτεύουσα το Μπάρι. Στις εκλογές για το χρίσμα του υποψήφιου περιφερειάρχη των προοδευτικών, κατάφερε να υπερισχύσει του ανθυποψήφιου του, τον οποίο υποστήριζε ο ισχυρός άνδρας του «Δημοκρατικού Κόμματος», Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα. Τώρα ζητά να γίνουν σύντομα εκλογές για την ανάδειξη υποψήφιου πρωθυπουργού όλης της κεντροαριστεράς και δηλώνει βέβαιος ότι μπορεί να τις κερδίσει.

Σε ερώτηση του παρουσιαστή της εκπομπής αν, για να κερδίσει τις εκλογές, θα ήταν διατεθειμένος να βγάλει το μικρό σκουλαρίκι, που φορά στο αριστερό του αυτί, ο Βέντολα απάντησε «όχι, διότι κάτι τέτοιο θα αλλοίωνε την ταυτότητά μου με ένα είδος περίεργου καμουφλάζ. Είμαι το κομμάτι, που λείπει για να ολοκληρωθεί επιτυχώς το πάζλ της κεντροαριστεράς».

Σημειώνεται ότι πρόσφατα, οι επαφές της προσωπικής του σελίδας στο Facebook, έσπασαν το ρεκόρ. Ξεπέρασαν τις 230.000 έναντι των 227.000 του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

 
Σχολιάστε

Posted by στο Σεπτεμβρίου 23, 2010 in Ιταλία, Κεντροαριστερά

 

Για ένα νέο κοινωνικό σχέδιο

  • Το παρακάτω κείμενο έχει συνταχθεί και υποστηρίζεται από το Δίκτυο για την Κοινωνική Αλλαγή

Κατά τη δεκαετία του ΄90 η κεντροαριστερά κατάφερε να επικρατήσει στον ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο. Για να το επιτύχει χρειάστηκε να αναγνωρίσει τη νέα οικονομική πραγματικότητα με την αποδοχή της αγοράς και του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Υιοθέτησε την αρχή ότι οι κοινωνικοί στόχοι μπορούν να επιτευχθούν και μέσω της αξιοποίησης της αγοράς. Προσέφερε ένα καινούργιο μείγμα ικανότητας μακροοικονομικής διαχείρισης παράλληλα με τις πολιτικές προσφοράς κοινωνικών υπηρεσιών. Ειδικότερα στην Ελλάδα την περίοδο αυτή, το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε μεταξύ άλλων με ένα ευρύτατο πρόγραμμα υποδομών μεταφοράς και επικοινωνίας.

Το νέο μείγμα που παρουσίασε η κεντροαριστερά είχε όμως και τα μειονεκτήματά του. Άφησε τις κυβερνήσεις της ευάλωτες στην κριτική ότι μετατράπηκαν σε υπερασπιστές των αγορών, της ευελιξίας της εργασίας και κατά προέκταση ότι αποκόπηκαν από τα προβλήματα των παραδοσιακών λαϊκών στρωμάτων. Ειδικότερα η ελληνική κεντροαριστερά εγκαλείται για τη μη διάχυση της ανάπτυξης προς τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα τα οποία αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνικής της διαστρωμάτωσης.

Επιπλέον η σημαντική ικανότητα προσαρμοστικότητας που επέδειξε δεν έφτασε μέχρι το σημείο να εντάξει σε μια κοινωνική προοπτική θέματα όπως η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία, οι νέες οικονομίες, η νέα τεχνολογία, η Δια Βίου Μάθηση κ.α. γεγονός που την απομάκρυνε από δυναμικά κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Κρίσιμες αλλαγές όπως ο μετασχηματισμός του κράτους έμειναν μετέωρες. Αποτέλεσμα είναι η αμφισβήτηση τόσο από τμήματα της κοινωνίας που αντιμετωπίζουν την κοινωνική περιθωριοποίηση όσο και από τμήματα του μεσαίου χώρου.

Με την έναρξη της δεκαετίας του 2000 η κεντροαριστερά βρίσκεται στην ανάγκη επανεξέτασης τόσο του παραγωγικού/αναπτυξιακού μοντέλου που επαγγέλλεται όσο και της διασφάλισης της κοινωνικής ισότητας που αποτελεί βασικό στοιχείο της ταυτότητάς της. Εκείνο που λείπει είναι ένα κοινωνικοοικονομικό σχέδιο και ένας πολιτικός λόγος για τη νέα εποχή. Στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, είναι αναγκαία μια ανασύνθεση της κεντροαριστεράς στα περιβάλλοντα των νέων οικονομιών, των μεταβολών στους χώρους εργασίας, της πολυμορφίας στις τοπικές κοινότητες και των μετασχηματισμών στις κοινωνικές και πολιτισμικές ταυτότητες. Χρειάζεται να αναμετρηθεί με καινούργια προβλήματα όπως οι επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών, η βιώσιμη ανάπτυξη, η διαχείριση της αβεβαιότητας και των κινδύνων που εγκυμονούν οι σημερινές κοινωνίες. Στόχος της μετα-εκσυγχρονιστικής κεντροαριστεράς είναι ο προσανατολισμός στο μέλλον και η ανάδειξή της σε παράγοντα δημιουργικών αλλαγών και βελτίωσης των ευκαιριών ζωής για όλους τους πολίτες.

Αν η κεντροαριστερά θέλει να καθοδηγήσει την πολιτική ατζέντα της νέας εποχής, πρέπει να αναπτύξει μια καινούργια κοινωνική χάρτα που να προσδιορίζει τι είναι και τι θέλει να επιτύχει. Ειδικότερα χρειάζεται να επεξεργασθεί και να παρουσιάσει ένα σχέδιο για το κοινωνικό μέλλον με επίκεντρο τις αναδυόμενες οικονομίες και κοινωνίες της γνώσης. Καθώς η γνώση γίνεται ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης, το συγκριτικό πλεονέκτημα των κρατών είναι η δημιουργία, η εφαρμογή και η αξιοποίηση της γνώσης σε προϊόντα και υπηρεσίες. Η κεντροαριστερά μπορεί κατεξοχήν να συνδέσει την κατοχύρωση της οικονομίας της γνώσης με την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα παράλληλα με την κοινωνική συνοχή και την ισότητα ευκαιριών. Χρειάζεται για το σκοπό αυτό να εξηγήσει πρακτικά στους πολίτες πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί και πώς θα βελτιωθεί η ζωή τους.

Το σημαντικό είναι ότι οι αναδυόμενες οικονομίες-κοινωνίες της γνώσης βρίσκονται κοντύτερα στις αξίες της κεντροαριστεράς παρά της κεντροδεξιάς. Και αυτό διότι η βάση των νέων οικονομιών είναι ότι η ανταγωνιστικότητα δεν στηρίζεται πλέον σε μια καθαρή κουλτούρα εξατομίκευσης. Βασίζεται κυρίως στην κουλτούρα της συνεργασίας, των συμπράξεων και των δικτύων στην παραγωγή καινοτομιών και άυλων προϊόντων της γνώσης. Επιπλέον η διάχυση της μάθησης στην κοινωνία είναι αποτέλεσμα μιας κρατικής υποδομής για τη δημιουργία βάσης γνώσεων με άξονα τις νέες τεχνολογίες. Τέλος ο αναπροσανατολισμός προς τις κοινωνίες της γνώσης προϋποθέτει αλλαγές σε όλους τους τομείς του κράτους και της κοινωνίας. Τα παραπάνω συνιστούν αλλαγές που χαρακτηρίζουν την ίδια την ταυτότητα της κεντροαριστεράς.

Στο πλαίσιο αυτό η εκπαίδευση αποτελεί τον πυλώνα της νέας εποχής. Η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση αποτελεί μια νέα υπόσχεση δημοκρατίας. Είναι όρος για την κοινωνική κινητικότητα. Για το λόγο αυτό η επένδυση στην παιδεία είναι επένδυση στο κοινωνικό κεφάλαιο, στην βιώσιμη ανάπτυξη με ανθρώπινο πρόσωπο. Για να μπορέσει όμως η εκπαίδευση να διαδραματίσει το ρόλο αυτό, χρειάζεται να αποκτήσει τη δυναμική της δημιουργικότητας, της καινοτομίας και της παραγωγής γνώσεων. Η δυναμική αυτή δεν έχει σχέση με τα σημερινά πλαίσια του συγκεντρωτικού, ιεραρχικού ελληνικού μοντέλου εκπαίδευσης στο οποίο τα πάντα εκπορεύονται άνωθεν. Δημιουργούν έτσι μια μάθηση των «έτοιμων απαντήσεων» και των μηχανιστικών γνώσεων. Ένα μοντέλο που θυμίζει περισσότερο τα βιομηχανικά μοντέλα του προηγούμενου αιώνα παρά τη νέα εποχή της πολυμορφίας, των αλλαγών και της καινοτομίας.

Η νέα εποχή χαρακτηρίζεται από τις «κοινότητες της μάθησης» στις οποίες προτεραιότητα αποκτά η ικανότητα των σχολείων να σχεδιάζουν συνεργατικά περιβάλλοντα μάθησης με τη χρήση του διαδικτύου, να οργανώνουν διδακτικές-παιδαγωγικές καινοτομίες, να συνδέονται με τους χώρους της ζωής, να διαχειρίζονται δημιουργικά τη διαφορετικότητα, να αξιολογούν τα επιτεύγματά τους. Η προοπτική αυτή σημαίνει τον ανασχεδιασμό των συστημάτων εκπαίδευσης σε μια λειτουργία υποστήριξης «από πάνω προς τα κάτω» για μια συνεχή βελτίωση «από κάτω προς τα πάνω».

Τα παραπάνω είναι θέματα που επανέρχονται συνεχώς στις συζητήσεις του κεντροαριστερού χώρου. Το ζητούμενο όμως δεν είναι η ρητορική επανάληψή τους όσο η ένταξή τους σε ένα σχέδιο εφαρμογής. Οι συντάκτες του κειμένου αυτού πιστεύουν ότι οι διαδικασίες εκπόνησης και εφαρμογής του σχεδίου είναι ένα κεντρικό πολιτικό θέμα. Παραπέμπει κατ’ ευθείαν στις μορφές οργάνωσης, λειτουργίας και συλλογικότητας του παραταξιακού χώρου της κεντροαριστεράς. Πιστεύουμε ότι η Ηγεσία είναι το κλειδί για μια νέα πορεία στο κοινωνικό μέλλον. Η Ηγεσία είναι φορέας ιδεών και πρακτικών εφαρμογής, καταλύτης της συλλογικής δράσης, οδηγός στις αναμετρήσεις του παρόντος και του μέλλοντος.

Η Ηγεσία δεν είναι μια ατομική υπόθεση, δεν είναι ένας ανταγωνισμός προσώπων και μηχανισμών. Καμιά ηγεσία δε μπορεί από μόνη της να εγγυηθεί το μέλλον, αλλά και καμιά βαθιά κοινωνική αλλαγή δε μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς αναφορά σε μια αντίστοιχη Ηγεσία. Η Ηγεσία είναι η συμπύκνωση και η έκφραση της συλλογικής θέλησης για τις αναγκαίες αλλαγές. Είναι αντανάκλαση μιας συλλογικής ηγεσίας/ηγεμονίας του χώρου ώστε να αναλάβει τις κοινωνικές του ευθύνες. Η κατοχύρωσή της δεν διασφαλίζεται με μερικές αντιπολιτευτικές κορώνες, αλλά κυρίως από τη δυνατότητά της να παρουσιάσει ένα πειστικό εναλλακτικό κοινωνικό πρόγραμμα. Γνωρίσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα την αδυναμία επεξεργασίας ενός σχεδίου της κεντροαριστεράς για το μέλλον. Βιώσαμε την επικράτηση των μηχανισμών, τη διαπάλη των «περιβαλλόντων» για τη νομή της κομματικής εξουσίας, το θάμπωμα των ιδεών της, την απόσυρση από τους κοινωνικούς αγώνες.

Η κατάσταση αυτή μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Προσβλέπουμε σε ένα ανοικτό κόμμα της κεντροαριστεράς, με συντεταγμένες διαδικασίες και συγχρόνως κοντά στους πολίτες, κόμμα θεσμικό και συγχρόνως κόμμα – εκφραστής των κοινωνικών κινημάτων, των δικτύων και των εθελοντικών οργανώσεων που αναδύονται στην κοινωνία των πολιτών. Προσβλέπουμε σε ένα κόμμα-οργανισμό Μάθησης και Κοινωνικής Δράσης που μπορεί να σχεδιάζει, να εκπέμπει καθαρά μηνύματα, να διαπαιδαγωγεί, να διαλέγεται, να λογοδοτεί, να μαθαίνει από τα λάθη και τις επιτυχίες του, να μετατρέπει τις εμπειρίες και τις γνώσεις των μελών και φίλων του σε δύναμη μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Παρά την αίσθηση ότι η κεντροαριστερά βρίσκεται έξω από τα νερά της στα νέα περιβάλλοντα της παγκόσμιας διασύνδεσης και της τοπικής πολυμορφίας, εν τούτοις τα περιβάλλοντα αυτά είναι εκείνα ακριβώς που ευνοούν μια νέα ηγεμονία της. Ηγεμονία στις αλλαγές της νέας εποχής με οδηγό την ισότητα ευκαιριών, τη δίκαιη κοινωνία, τη συμμετοχή και την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αλλά για την επίτευξή της χρειάζεται η ίδια η κεντροαριστερά να αναμετρηθεί με τον πολιτικό της λόγο, τις μορφές οργάνωσής της, και τις κοινωνικές της πρακτικές.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιανουαρίου 9, 2009 in Κεντροαριστερά