RSS

Category Archives: Διανοητές

ΟΙ «ΓΚΟΥΡΟΥ» ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Γράφει: Ο Στέφανος Ληναίος

————————–

Οι επιστολές που έχω λάβει από το Μίκη Θεοδωράκη έχουν πολύ μεγάλη ιστορία. Η ουσιαστική πηγή τους ήταν πάντα οι αγώνες της γενιάς μας, στα δίσεκτα χρόνια της κατοχής και του εμφύλιου, για μια ελεύθερη και δημοκρατική πατρίδα…Από την ίδρυση των Λαμπράκηδων το ΄63  μέχρι την «Κατάσταση Πολιορκίας» που λάβαμε στο Λονδίνο το ‘68. Και από την ίδρυση της Επιτροπής Ελληνοτουρκικής φιλίας το 1987 & την Αντιπολεμική Συμμαχία το 2003, μέχρι την τελευταία Έκκληση Εθνικής Συνείδησης, πρόσφατα.

Και όλες οι επιστολές μιλούσαν, ταυτόχρονα και  για την ΑΜΟΙΒΑΙΑ  φιλία των λαών μας, κόντρα σε κάποιες ξένες και ντόπιες δυνάμεις που ο κύριος στόχος τους είταν (και είναι..), η  ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ  του μίσους ανάμεσά μας. Κόντρα  και σε κάποιους γνωστούς  κύκλους που, χρόνια τώρα, Kατασκευάζουν  και προβάλλουν συστηματικά,  κάποια  «πατριωτικά»  σκιάχτρα, για να βαφτίζουν τους πάντες «ακρο-ρατσιστές»…

Είναι οι ίδιοι που (οι περισσότεροι..) στήριξαν με τις υπογραφές τους το διαβόητο,αμερικανόπνευστο, «Σχέδιο Ανάν»  (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/04/2004). Που στήριξαν τη διάλυση των Βαλκανίων. Που αποκάλεσαν τον αντιαμερικανισμό μας «νέο χόμπυ των Ελλήνων».

Και ηθελημένα αγνοούν την ξένη απειλή:

(ΒΗΜΑ-29.6.2007,στην πρώτη σελίδα: «Η κυβέρνηση πρέπει να προσέξει τις στενές σχέσεις της με τον κ. Πούτιν, διότι οι μεγάλες δυνάμεις ξέρουν να εκδικούνται παντοιοτρόπως».)

Οι ίδιοι που σιωπούν προκλητικά στις γενοκτονίες στο Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Λίβανο, Πακιστάν…

Είναι οι ίδιοι που, τάχα, ξεχνούν ότι είμαστε οι πρώτοι, από το 1987, που με άξιους Τούρκους διανοούμενους, ξεκινήσαμε ένα μάταιο αγώνα για την ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ μείωση των εξοπλισμών και την  αναθεώρηση  πολλών σχολικών βιβλίων, με την εξάλειψη κάποιων ΑΚΡΑΙΩΝ ΘΕΣΕΩΝ και όχι, βέβαια, την ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ της ιστορίας των λαών μας. Μακριά από κάθε κυβερνητική ανάμιξη και από κάθε επιδότηση κάποιων εκμαυλιστών «Προστατών».

Αποτέλεσμα: Η δυσφήμιση αυτής της προσπάθειας, από τις ηγεσίες και των δυό χωρών, ( υπακούοντας, επιπόλαια ή συνειδητά, στους ΙΔΙΟΥΣ  «προστάτες»…), η διάλυση της Επιτροπής, η δολοφονία του Αζίζ Νεσίν και η εξορία του Γιασάρ Κεμάλ.

Οι θέσεις μας ήταν γνωστές και παραμένουν οι ίδιες. Με σημαντικές υπογραφές:

ΜΙΚΗΣ  ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ:«Αν είχαμε τα μυαλά τα δικά σας,και εξετάζαμε το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκαμε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας»!!!

ΧΡΗΣΤΟΣ  ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: «Όσο εξαλείφονται και τα ελάχιστα ίχνη (ψυχολογικής έστω, συναισθηματικής) ελληνικότητας, όσο «εκσυγχρονίζονται» τα σχολειά και ο δημόσιος λόγος από την ακκιζόμενη ψυχανωμαλία των «αποδομιστών» και εθνομηδενιστών, τόσο πιο ασυγκράτητοι γινόμαστε σε χυδαιότητα συμπεριφοράς, σε κτηνώδη ιδιοτέλεια».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ: Αρνούμαι τα κοινωνικά μοντέλα που τα παράγουν οι επενδύσεις και όχι οι επαναστάσεις.

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ – ΝΕΑ – 1996:

«Οι  γραφικοί και, ωστόσο επικίνδυνοι, «οικουμενιστές»  προτείνουν έναν ελληνισμό, (με μικρό έψιλον..), απαλλαγμένο από γεωγραφικά, βιολογικά, εθνικά και (άκουσον, άκουσον!) γλωσσικά χαρακτηριστικά. Τώρα για ποια προβολή, ποιου ελληνισμού, και ποιας λογοτεχνίας κοπτόμαστε όταν απουσιάζει η γλώσσα, μόνο ένας πανεπιστημιακός μεροκαματιάρης Αμερικανικού Ιδρύματος θα μας το διδάξει».

ΝΙΚΟΣ  ΙΓΓΛΕΣΗΣ:

«Η προσπάθεια διάλυσης των εθνικών κρατών, κυρίως στην Ευρώπη, και η μετατροπή τους σε πολυφυλετικές – πολυπολιτισμικές κοινωνίες στοχεύουν στη δημιουργία κακέκτυπων της αμερικανικής κοινωνίας, όπου το μόνο συνδετικό στοιχείο των ανθρώπων είναι το δολάριο και στην Ευρώπη θα είναι το ευρώ».

Και τώρα  οι δικές τους θέσεις:(Όπως  ΑΚΡΙΒΩΣ τις εκθέτουν):

ΜΙΧΑΛΗΣ  ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗΣ: «Δεν έχει τόση σημασία η ονομασία των Σκοπίων όσο η οικονομική μας ανάπτυξη στα Βαλκάνια..»

ΘΑΛΕΙΑ ΔΡΑΓΩΝΑ: «Η εθνική ταυτότητα που καλλιεργείται είναι μια ψευδαισθητική ταυτότητα».

ΑΝΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ:

«Δεν είμαστε «φυλετικά» καθαρός λαός οι Έλληνες, γιατί τέτοιος λαός δεν υπάρχει.

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ:«Ουρά» του Καρατζαφέρη, ο Μίκης»!!

ΓΙΑΝΝΗΣ  ΧΑΡΗΣ:«…βρέθηκαν όλοι μαζί ως το λαιμό στο βούρκο μιας στημένης φάρσας, για να μην πω μιας μεγάλης απάτης… Ασχετοσύνη συκοφαντία…Γνωστή μέθοδος Γκαίμπελς..»

(Και το αποκορύφωμα του γενετήσιου «οικουμενισμού»)

(ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ -«Κοντέϊνερ» ‘Ελευθεροτυπία’-7/12/09.)

«Οι Έλληνες μοιάζουν μεταξύ τους, επειδή ακόμα δεν μάθανε να ανακατεύονται με άλλες φυλές. Είναι ακόμα ρατσιστές και θέλουν να διαιωνιστεί η δική τους φάτσα, ο δικός τους κώλος, κι ας είναι δυο επί δυο, δεν έχει σκεφτεί ποτέ ο Έλληνας πατέρας μακάρι την κόρη μου να τη γα…. ένας ωραίος μαύρος, να βγει το εγγονάκι του ωραίο.» Όοοχι. Στ’αρχ…του..Προτιμά να διαιωνίσει την φάτσα του.»

Και τώρα ας βάλουμε όλα τα πιο πάνω, δίπλα στις πρόσφατες, σούπερ εθνικές, δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών και θεωρητικού, «οικουμενιστή», κ. Νταβούτογλου:

«Πιστεύουμε στην ιστορία από την οποία προερχόμαστε. Εμείς ενστερνιζόμαστε την ταυτότητά μας με όλα τα στοιχεία που την αποτελούν και τη δομούν»…»Η Τουρκία αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας».. «Εμείς τους εκπροσωπούμε όλους. Γιατί ο αρχαίος πλούτος που έχουμε μας κάνει να συναντιόμαστε με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, έχουμε πάρει κάτι από όλες αυτές τις κουλτούρες, ταυτόχρονα όμως, με την έννοια της πολιτικής κουλτούρας, βρισκόμαστε στο κέντρο της Δύσης…« Καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει την ιδιαιτερότητα της Τουρκίας να αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας. Για το λόγο αυτό το νέο όραμα που θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε στη Μέση Ανατολή βρίσκει απήχηση σε κάθε γωνιά του κόσμου.»!!!!

Και ας αναρωτηθούμε, όλοι τώρα. Θ’αφήσουμε αναπάντητες όλες αυτές τις υπερφίαλες θέσεις αυτού του κυρίου; Στις άγριες μέρες που ζούμε, οι άνθρωποι, των Επιστημών, των Τεχνών και των Γραμμάτων, δεν έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση, αλλά και την απόλυτη ελευθερία να τολμούν και να προβάλλουν και τις δικές τους θέσεις; Ακόμη και να κονταροχτυπηθούν,ο ένας απέναντι στον άλλο;

Ταυτόχρονα όμως, κάποιοι, πρέπει να κάνουν και την αυτοκριτική τους.. Όπως την έκανε, πριν από πολύ καιρό και ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς:

ΚΩΝΣΤ.ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-(BHMA,10/10/1997).

«…Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πια, ότι σε όλο το δυτικό κόσμο η  μεγάλη  μάζα  των  διανοουμένων  είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από το κεφάλαιο ή από την εξουσία. Οι μηχανισμοί είναι γνωστότατοι.

Η εύνοια, η συμμετοχή σε » ερευνητικά προγράμματα «που συνδέονται με την παραγωγή, η παροχή υπηρεσιών με την τυπική ιδιότητα του συμβούλου, του τεχνοκράτη, του εμπειρογνώμονα ή ακόμα και του…..γκουρού, κατέστησαν τη διανόηση «επάγγελμα»…»

Μήπως, τελικά, χωρίς να θέλουν κάποιοι να το παραδεχθούν, έχουν γίνει (με το αζημίωτο βέβαια), επαγγελματίες «γκουρού» της εξουσίας;;

Advertisements
 

ΕΦΥΓΕ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΗΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 72 ΕΤΩΝ

Άγγελος Ελεφάντης
Πέθανε χθες το βράδυ ο Άγγελος Ελεφάντης, διανοούμενος και μαχητικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Ο Άγγελος Ελεφάντης, ευρύτερα γνωστός ως ο διευθυντής και εκδότης του περιοδικού «Ο Πολίτης» από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, υπήρξε ένας άνθρωπος που συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της πολιτικής σκέψης και της πολιτικής πρακτικής της Αριστεράς κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Εκτός από την μαχητική συμμετοχή του σε πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς, ο Άγγελος Ελεφάντης αφήνει και ένα τεράστιο συγγραφικό έργο.

Η επικήδεια τελετή θα γίνει αύριο Παρασκευή στις 4.00 μ.μ. στο Α΄ Νεκροταφείο, ενώ η κηδεία θα γίνει μεθαύριο Σάββατο στο Νεχώρι Ευρυτανίας.

Ο Άγγελος Ελεφάντης γεννήθηκε το 1936 στο Νεχώρι Ευρυτανίας. Τον Οκτώβριο του 1947 όλη η οικογένεια του μετακινείται στη Λαμία, καθώς ο στρατός εκκενώνει το χωριό. Στη συνέχεια, μεταβαίνει στη Μήλο και μετά στο Χαλάνδρι, όπου τελειώνει το Γυμνάσιο.

Σπούδασε στη Νομική Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1964. Στα φοιτητικά του χρόνια εντάχθηκε στη νεολαία της ΕΔΑ. Το φθινόπωρο του 1964 πηγαίνει στο Παρίσι, όπου σπούδασε ανθρωπολογία και κοινωνιολογία στη Σορβόννη και ιστορία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes, με καθηγητή τον George Haupt. Το 1973 παρουσίασε την (ανέκδοτη μέχρι σήμερα) εργασία του Le Parti Communiste de Grece devant la Resistance. Το 1968, με τη διάσπαση του ΚΚΕ, εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Μετείχε ενεργά στην έκδοση των περιοδικών «Ελληνική Παρουσία», «Πορεία» (όργανο της ΕΠΕΣ, συλλόγου των Ελλήνων φοιτητών του Παρισιού, στο ΔΣ του οποίου υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος), «L΄ Autre Grece» (αντιδικτατορική έκδοση των Ελλήνων του Παρισιού) και «Αγώνας» (όργανο της οργάνωσης του ΚΚΕ Εσωτερικού στο Παρίσι).

Έζησε στο Παρίσι μέχρι την πτώση της χούντας, οπότε και επέστρεψε στην Αθήνα. Από το Μάιο του 1976 ήταν μέλος της γραμματείας σύνταξης και στη συνέχεια, μέχρι και το θάνατό του, διευθυντής και εκδότης του περιοδικού «Ο Πολίτης», καθώς και «Δεκαπενθήμερος Πολίτης» -καθώς και των ομώνυμων εκδόσεων.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, από τις στήλες του περιοδικού και γενικότερα με τη δημόσια παρουσία του, υπεράσπισε μαχητικά τις ιδέες της ανανεωτικής Αριστεράς. Μετείχε στην Κίνηση των 400 και άλλες πρωτοβουλίες ανένταχτων για τη συγκρότηση του χώρου της ανανεωτικής Αριστεράς.

Το 1987 εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά, του οποίου υπήρξε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και βασικός συνεργάτης της εφημερίδας «Η Εποχή», καθώς και του περιοδικού «Κάπα». Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Η Αυγή», της οποίας διετέλεσε διαδοχικά αντιπρόεδρος, πρόεδρος και μέλος του ΔΣ. Επίσης, από τον Ιούλιο του 2000 και μέχρι το θάνατό του επιμελούνταν το ένθετο «Ενθέματα» («Γνώμες και Ιδέες, Λόγος και Τέχνες») της «Κυριακάτικης Αυγής».

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος του ΔΣ των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) όπου επιμελούνταν και τη σειρά «Μαρτυρίες» (μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί επτά τόμοι με μαρτυρίες αγωνιστών, κυρίως της εποχής της Αντίστασης και του Εμφυλίου). Επίσης, δίδαξε για δύο χρόνια με αντικείμενο τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο στα «εργαστήρια των ΑΣΚΙ» στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Την εποχή της έξαρσης του εθνικισμού, με τα μεγάλα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπήρξε ένας από τους διανοούμενους που πρωτοστάτησαν σε πρωτοβουλίες κατά του εθνικισμού, μεταξύ των οποίων και το κείμενο των «160». Ο Άγγελος Ελεφάντης υπήρξε υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΚΚΕ Εσωτερικού το 1985, στις εκλογές του 2004 με το Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) στο νομό Ευρυτανίας και στις εκλογές του 2007 ξανά με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρυτανία. Είχε παντρευτεί τη Μαριάννα Δήτσα. Έχει δύο παιδιά, τον Νικόλα που ζει στη Γαλλία και την Άννα.

Η συμβολή του Άγγελου Ελεφάντη στον τομέα των ιδεών, της πολιτικής και της πολιτικής σκέψης υπήρξε καίρια και εκδηλώθηκε με ποικίλους τρόπους: ως εκδότη και διευθυντή του «Πολίτη», ως βασικού αρθρογράφου της «Εποχής» και της «Αυγής», ως εμπνευστή και εμψυχωτή πολλών πρωτοβουλιών και ανθρώπων, ως ενεργού και δραστηριου αριστερού.Το συγγραφικό έργο του είναι ογκώδες, καθώς εκτός από τα άρθρα, τα δοκίμια και τις μελέτες που συνέγραψε, επιμελήθηκε, μετέφρασε και εξέδωσε πλήθος σημαντικών έργων.

Βιβλία του: «Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στο Μεσοπόλεμο», Ολκός Αθήνα 1976 (και επανεκδόσεις: Θεμέλιο 1979 και 2000), «Ο ανεύρετος σοσιαλισμός», εκδόσεις Ο Πολίτης 1982. «Στον αστερισμό του λαϊκισμού», εκδ. Ο Πολίτης 1991, «Δια γυμνού οφθαλμού Πόλις», 1998, «Minima memoralia. Η ιστορία του παππού μου», Πόλις 2001, «Μας πήραν την Αθήνα… Ξαναδιαβάζοντας μερικά σημεία της ιστορίας 1940-1950», Βιβλιόραμα 2002.

Επίσης μετείχε σε πολλούς συλλογικούς τόμους μεταξύ των οποίων: «Ο Ιανός του εθνικισμού και η ελληνική βαλκανική πολιτική» (Ο Πολίτης 1992), «Των αφανών. Τρεις ομιλίες για το βιβλίο της Παγώνας Στεφάνου», ΑΣΚΙ – Θεμέλιο, 1998. Επίσης είχε γράψει το κεφάλαιο «Το αντιστασιακό φαινόμενο» στο πολύτομο συλλογικό έργο Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770-2000 σε επιμέλεια Βασίλη Παναγιωτόπουλου. Επιμελήθηκε και μετέφρασε πολλά βιβλία και άρθρα. Κυριότερες μεταφράσεις του: Antre Leroi-Gourhan, Το έργο και η ομιλία του ανθρώπου, Τεχνική και γλώσσα, 2 τόμοι, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2000, Ζαν – Κλωντ Μισεά, Η εκπαίδευση της αμάθειας, Βιβλιόραμα 2002. Ζαν Πωλ Σαρτρ, Υπέρ διανοουμένων συνηγορία, εκδ. Ο Πολίτης.

Επιθυμία της οικογένειας, αντί στεφάνων να κατατεθούν χρήματα για την ενίσχυση του περιοδικού «Ο Πολίτης».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΠΕ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Από σήμερα η κομμουνιστική ανανέωση είναι φτωχότερη Ο Άγγελος Ελεφάντης πέθανε τα ξημερώματα της 29ης Μαϊου. Ο Ελεφάντης υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία της κομμουνιστικής ανανέωσης στη χώρα μας και είχε καθοριστική συμβολή στον χώρο της αριστερής διανόησης όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Υπήρξε αταλάντευτος αγωνιστής, ολόψυχα στρατευμένος στον αγώνα για την υπέρβαση του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Για όλους όσοι αντιλαμβάνονται την αριστερά ως αδιαπραγμάτευτη στάση ζωής, τον μαρξισμό ως διαρκής, επίπονη και κριτική διανοητική εργασία και την πολιτική ως μια σοβαρή και σύνθετη υπόθεση, ο Ελεφάντης αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς και έμπνευσης. Η έμφαση στην αξία της συλλογικότητας, στην επιστημονική προσέγγιση της ιστορίας και της κοινωνίας και στην ένταξη της καθημερινής πολιτικής πρακτικής στο ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη του Ελεφάντη σε όλους μας. Δεν πρόκειται να τον ξεχάσουμε ποτέ γιατί έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την ταυτότητα της ανανεωτικής αριστεράς και γιατί η σταθερή του προσήλωση στον μαρξισμό και στην πάλη για τον σοσιαλισμό αποτελούν πηγή έμπνευσης στους παράξενους καιρούς που διανύουμε…

 
1 σχόλιο

Posted by στο Μαΐου 29, 2008 in Διανοητές

 

Ετικέτες:

JOHN MAYNARD KEYNES: ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑ…

Είμαι βέβαιος ότι ο Αλέξης θα έχει ριχτεί με τα μούτρα στο διάβασμα για να μάθει περισσότερα για τον οικονομολόγο John Maynard Keynes (1883-1946), όπως επίσης και για τον επίσης διάσημο John Kenneth Galbraith (1908-2006).

WALTER SANDERS/TIME LIFE PICTURES
British economist John Maynard Keynes

John Maynard Keynes

His radical idea that governments should spend money they don’t have may have saved capitalism

, TIME, Monday, March 29, 1999

He hardly seemed cut out to be a workingman’s revolutionary. A Cambridge University don with a flair for making money, a graduate of England’s exclusive Eton prep school, a collector of modern art, the darling of Virginia Woolf and her intellectually avant-garde Bloomsbury Group, the chairman of a life-insurance company, later a director of the Bank of England, married to a ballerina, John Maynard Keynes — tall, charming and self-confident — nonetheless transformed the dismal science into a revolutionary engine of social progress.

Before Keynes, economists were gloomy naysayers. «Nothing can be done,» «Don’t interfere,» «It will never work,» they intoned with Eeyore-like pessimism. But Keynes was an unswerving optimist. Of course we can lick unemployment! There’s no reason to put up with recessions and depressions! The «economic problem is not — if we look into the future — the permanent problem of the human race,» he wrote (liberally using italics for emphasis).

Born in Cambridge, England, in 1883, the year Karl Marx died, Keynes probably saved capitalism from itself and surely kept latter-day Marxists at bay.

His father John Neville Keynes was a noted Cambridge economist. His mother Florence Ada Keynes became mayor of Cambridge. Young John was a brilliant student but didn’t immediately aspire to either academic or public life. He wanted to run a railroad. «It is so easy … and fascinating to master the principles of these things,» he told a friend, with his usual modesty. But no railway came along, and Keynes ended up taking the civil service exam. His lowest mark was in economics. «I evidently knew more about Economics than my examiners,» he later explained.

Keynes was posted to the India Office, but the civil service proved deadly dull, and he soon left. He lectured at Cambridge, edited an influential journal, socialized with his Bloomsbury friends, surrounded himself with artists and writers and led an altogether dilettantish life until Archduke Francis Ferdinand of Austria was assassinated in Sarajevo and Europe was plunged into World War I. Keynes was called to Britain’s Treasury to work on overseas finances, where he quickly shone. Even his artistic tastes came in handy. He figured a way to balance the French accounts by having Britain’s National Gallery buy paintings by Manet, Corot and Delacroix at bargain prices.

His first brush with fame came soon after the war, when he was selected to be a delegate to the Paris Peace Conference of 1918-19. The young Keynes held his tongue as Woodrow Wilson, David Lloyd George and Georges Clemenceau imposed vindictive war reparations on Germany. But he let out a roar when he returned to England, immediately writing a short book, The Economic Consequences of the Peace.

The Germans, he wrote acerbically, could not possibly pay what the victors were demanding. Calling Wilson a «blind, deaf Don Quixote» and Clemenceau a xenophobe with «one illusion — France, and one disillusion — mankind» (and only at the last moment scratching the purple prose he had reserved for Lloyd George: «this goat-footed bard, this half-human visitor to our age from the hag-ridden magic and enchanted woods of Celtic antiquity»), an outraged Keynes prophesied that the reparations would keep Germany impoverished and ultimately threaten all Europe.

His little book sold 84,000 copies, caused a huge stir and made Keynes an instant celebrity. But its real import was to be felt decades later, after the end of World War II. Instead of repeating the mistake made almost three decades before, the U.S. and Britain bore in mind Keynes’ earlier admonition. The surest pathway to a lasting peace, they then understood, was to help the vanquished rebuild. Public investing on a grand scale would create trading partners that could turn around and buy the victors’ exports, and also build solid middle-class democracies in Germany, Italy and Japan.

Yet Keynes’ largest influence came from a convoluted, badly organized and in places nearly incomprehensible tome published in 1936, during the depths of the Great Depression. It was called «The General Theory of Employment, Interest and Money.»

Keynes’ basic idea was simple. In order to keep people fully employed, governments have to run deficits when the economy is slowing. That’s because the private sector won’t invest enough. As their markets become saturated, businesses reduce their investments, setting in motion a dangerous cycle: less investment, fewer jobs, less consumption and even less reason for business to invest. The economy may reach perfect balance, but at a cost of high unemployment and social misery. Better for governments to avoid the pain in the first place by taking up the slack.

The notion that government deficits are good has an odd ring these days. For most of the past two decades, America’s biggest worry has been inflation brought on by excessive demand. Inflation soared into double digits in the 1970s, budget deficits ballooned in the ’80s, and now a Democratic President congratulates himself for a budget surplus that he wants to use to pay down the debt. But some 60 years ago, when 1 out of 4 adults couldn’t find work, the problem was lack of demand.

Even then, Keynes had a hard sell. Most economists of the era rejected his idea and favored balanced budgets. Most politicians didn’t understand his idea to begin with. «Practical men, who believe themselves to be quite exempt from any intellectual influences, are usually the slaves of some defunct economist,» Keynes wrote. In the 1932 presidential election, Franklin D. Roosevelt had blasted Herbert Hoover for running a deficit, and dutifully promised he would balance the budget if elected. Keynes’ visit to the White House two years later to urge F.D.R. to do more deficit spending wasn’t exactly a blazing success. «He left a whole rigmarole of figures,» a bewildered F.D.R. complained to Labor Secretary Frances Perkins. «He must be a mathematician rather than a political economist.» Keynes was equally underwhelmed, telling Perkins that he had «supposed the President was more literate, economically speaking.»… [article continues]

· Robert B. Reich, professor of economic and social policy at Brandeis, was U.S. Secretary of Labor from 1993 to 1997

John Kenneth Galbraith, 97, Dies; Economist Held a Mirror to Society

By HOLCOMB B. NOBLE and DOUGLAS MARTIN, The New York Times, April 30, 2006


Brian Snyder/Reuters

John Kenneth Galbraith in 1998.

Mr. Galbraith and his wife, Catherine, in 1966 at the ambassador’s home in New Delhi.

John Kenneth Galbraith, the iconoclastic economist, teacher and diplomat and an unapologetically liberal member of the political and academic establishment he often needled in prolific writings for more than half a century, died Saturday at a hospital in Cambridge, Mass. He was 97. Mr. Galbraith lived in Cambridge and at an «unfarmed farm» near Newfane, Vt. His death was confirmed by his son J. Alan Galbraith.

Mr. Galbraith was one of the most widely read authors in the history of economics; among his 33 books was «The Affluent Society» (1958), one of those rare works that forces a nation to re-examine its values. He wrote fluidly, even on complex topics, and many of his compelling phrases — among them «the affluent society,» «conventional wisdom» and «countervailing power» — became part of the language.

An imposing presence, lanky and angular at 6 feet 8 inches tall, Mr. Galbraith was consulted frequently by national leaders, and he gave advice freely, though it may have been ignored as often as it was taken. Mr. Galbraith clearly preferred taking issue with the conventional wisdom he distrusted.

He strived to change the very texture of the national conversation about power and its nature in the modern world by explaining how the planning of giant corporations superseded market mechanisms. His sweeping ideas, which might have gained even greater traction had he developed disciples willing and able to prove them with mathematical models, came to strike some as almost quaint in today’s harsh, interconnected world where corporations devour one another for breakfast.

«The distinctiveness of his contribution appears to be slipping from view,» Stephen P. Dunn wrote in The Journal of Post-Keynesian Economics in 2002. Mr. Galbraith, a revered lecturer for generations of Harvard students, nonetheless always commanded attention. Robert Lekachman, a liberal economist who shared many of Mr. Galbraith’s views on an affluent society they both thought not generous enough to its poor nor sufficiently attendant to its public needs, once described the quality of his discourse as «witty, supple, eloquent, and edged with that sheen of malice which the fallen sons of Adam always find attractive when it is directed at targets other than themselves.»

From the 1930’s to the 1990’s Mr. Galbraith helped define the terms of the national political debate, influencing both the direction of the Democratic Party and the thinking of its leaders.

He tutored Adlai E. Stevenson, the Democratic nominee for president in 1952 and 1956, on Keynesian economics. He advised President John F. Kennedy (often over lobster stew at the Locke-Ober restaurant in their beloved Boston) and served as his ambassador to India. Though he eventually broke with President Lyndon B. Johnson over the war in Vietnam, he helped conceive of Mr. Johnson’s Great Society program and wrote a major presidential address that outlined its purposes. In 1968, pursuing his opposition to the war, he helped Senator Eugene J. McCarthy seek the Democratic nomination for president. In the course of his long career, he undertook a number of government assignments, including the organization of price controls in World War II and speechwriting for Presidents Franklin D. Roosevelt, Kennedy and Johnson… [article continues]

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαΐου 7, 2008 in Διανοητές

 

Ετικέτες:

ΡΙΣΚΟ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΦΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Προβληματισμός στελεχών για τις κινήσεις πολιτικού ακτιβισμού την ώρα που αφήνεται ελεύθερο το πεδίο στον μεσαίο χώρο για τη Ν.Δ.

Πριν από δύο εβδομάδες, ο κ. Γ. Παπανδρέου αιφινδίασε για πρώτη φορά, καθώς εμφανίστηκε να μετέχει στην πορεία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ για το ασφαλιστικό, κρατώντας μάλιστα για λίγο το πανό της διαδήλωσης. Λίγες ημέρες αργότερα, η έκπληξη ήταν εξίσου μεγάλη, όταν από τη Χαριλάου Τρικούπη έγινε γνωστό πως προχθές το ΠΑΣΟΚ θα πραγματοποιούσε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή, την ώρα που θα κορυφωνόταν η συζήτηση επί της πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης. Τα επόμενα βήματα ήλθαν πάντως, ως λογικά επακόλουθα: τόσο η αναφορά του κ. Γ. Παπανδρέου στην προοπτική επανακρατικοποιήσεων, όσο και η απόφαση το Πολιτικό Συμβούλιο σύσσωμο να αποτίσει σήμερα φόρο τιμής στο Κιλελέρ, έδειξαν πως το ΠΑΣΟΚ έχει εισέλθει σε μια φάση έντονου πολιτικού ακτιβισμού που καμία σχέση δεν έχει με το «κεντρώο» του παρελθόν των τελευταίων χρόνων.

«Γίνεται το ΠΑΣΟΚ ένας μεγάλος ΣΥΡΙΖΑ»; «Μπορεί να το δούμε να λειτουργεί ακόμη και ως ένα… μετριοπαθές ΠΑΜΕ»; Αυτά είναι τα νέα ερωτήματα επιχειρούν να αποκρυπτογραφήσουν κορυφαία και μη στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα οποία αναρωτιούνται για τη διάρκεια, και κυρίως την τελική στόχευση της μεγάλης αριστερής στροφής του κ. Γ. Παπανδρέου των τελευταίων εβδομάδων. Στροφής, που είναι βεβαίως άμεσα συνδεδεμένη με τη συνεχή μείωση της διαφοράς, που χωρίζει το ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις.

Το μόνο βέβαιο είναι πως η σκέψη το ΠΑΣΟΚ να αρχίσει να λειτουργεί περισσότερο μαχητικά στους μαζικούς χώρους και να προσπαθεί το ίδιο να δημιουργεί γεγονότα που θα στρέφουν πάνω του τους προβολείς της δημοσιότητας, ωρίμαζε εδώ και αρκετό καιρό στο μυαλό του κ. Γ. Παπανδρέου. Μάλιστα, ως ένας εκ των βασικών εισηγητών της συγκεκριμένης τακτικής φέρεται ο πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ κ. Ν. Κοτζιάς... [Του Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 30/3/2008]

 

Ετικέτες: , , , ,