RSS

Category Archives: ΑΝΔΡΕΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ;

Δεν ξέρω τι σκέφτεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή, αλλά αυτό που ξέρω είναι πως κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτό το «βιολί» με τον συγγενή ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει κοινός τόπος, δεν θέλουν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ, μισούν το ΠΑΣΟΚ, θέλουν να είναι το δεκανίκι της Δεξιάς. Φαίνεται πως δεν μπορούν να απεγκλωβιστούν από το κλίμα του βρώμικου ’89. Τότε βρήκαν τον αληθινό εαυτό τους. Προσπάθησαν να διασύρουν τον Ανδρέα Παπανδρέου, επιχείρησαν να κομματιάσουν το ΠΑΣΟΚ, λάσπωσαν, αδιακρίτως, στελέχη αλλά και τους οπαδούς και ψηφοφόρους του Κινήματος, πίστεψαν ότι θα χορεύουν πάνω στα συντρίμμια της παράταξης. Όμως δεν τα κατάφεραν.

Μετά από τόσα χρόνια, ξαναθυμήθηκαν το παλιό εαυτό τους και σκέφτηκαν ότι πρέπει να κρατήσουν στην κυβέρνηση τη Νέα Δημοκρατία και να «εξαφανίσουν» το ΠΑΣΟΚ! Τα γράφω απλά τα πράγματα και δυστυχώς έτσι είναι. Δεν θα μπω στο παιχνίδι να ξεχωρίσω τους «καλούς» από τους «κακούς» εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς για να έχουν αυτή την ηγεσία που βρίζει το ΠΑΣΟΚ, που ειρωνεύεται τον Γιώργο Παπανδρέου, που μηδενίζει την προσφορά του Κινήματος στη χώρα και στο λαό, πάει να πει ότι συμφωνούν.

Κι αν ακούγεται κάπου-κάπου κάποια φωνή διαφοροποιημένη, εμένα δεν μου λέει τίποτε. Ο ΣΥΡΙΖΑ [ή Συνασπισμός] είναι σήμερα μια άλλη φωνή της Δεξιάς. Βέβαια, στην καθημερινότητά τους το «ψωμοτύρι» τους είναι ότι αυτοί έχουν την επιφοίτηση και είναι οι ιεραπόστολοι που έχουν επιφορτισθεί με το έργο της σωτηρίας της Ελλάδας από τα νύχια του ΠΑΣΟΚ, ότι μόνον αυτοί μπορούν ν’ αλλάξουν τον ρου της ιστορίας, ότι αυτοί έχουν περιβαλλοντικές ευαισθησίες, ότι αυτοί μονάχα νοιάζονται για τους μετανάστες, τους πολιτικούς πρόσφυγες, τις διάφορες μειονότητες, ότι αυτοί αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι αυτοί νοιάζονται για τους φτωχούς Έλληνες και πολεμάνε το κατεστημένο, ότι αυτοί μονάχα έχουν το δικαίωμα να εκδίδουν πιστοποιητικά αριστερής νομιμοφροσύνης!!!

H σημερινή ηγεσία του Συνασπισμού, μέσα από τις ανιστόρητες επιλογές και τα ολέθρια λάθη της, επιχειρεί για άλλη μια φορά να υποτάξει το δυναμικό πολιτικό ρεύμα της αριστεράς στα σχέδια για την εδραίωση της Δεξιάς. Είναι τραγικό αυτή η ηγεσία να δεσμεύει ένα ιστορικό ρεύμα με αγώνες, θυσίες και απαιτήσεις για την ανεξαρτησία και την αλλαγή, στα νεοφιλελεύθερα σχέδια των συντηρητικών δυνάμεων.

  • Θα θυμίσω ορισμένα περιστατικά από το βρώμικο ’89:

Την Παρασκευή, 23 Ιουνίου 1989, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα πάρει τηλεφωνικά από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας τη δεύτερη διερευνητική εντολή την οποία και θα κρατήσει μέχρι τις 28 Ιουνίου. Στα χέρια του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα βρίσκεται πλέον η πρωτοβουλία των εξελίξεων. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι σ’ αυτές τις εκλογές ο ελληνικός λαός έδωσε εντολή για μια συνεργασία των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων που θα συνεχίσει την πορεία της χώρας προς τον εκδημοκρατισμό και τον εκσυγχρονισμό. Ήδη έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί ούτε έμμεσα ούτε άμεσα με τη ΝΔ και έχει καλέσει το ΣΥΝ να συνεργαστούν για μια δημοκρατική προοδευτική κυβέρνηση μακράς πνοής.

Θα ακολουθήσει συνάντηση (26/6/89) του Ανδρέα με τον πρόεδρο του ΣΥΝ Χ. Φλωράκη, με σκοπό να ενημερωθεί ο Φλωράκης για την κυβερνητική πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Την Τρίτη (27/6/89) θα πραγμα-τοποιηθεί συνάντηση του Φλωράκη με τον Τσοχατζόπουλο, ως εκπρόσωπο του Ανδρέα.

Ο ΣΥΝ δεν θα διαφωνήσει στην ουσία των πολιτικών προτάσεων του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο θα αρνηθεί τη δημιουργία προοδευτικής κυβέρνησης, επιμένοντας στη δική του πρόταση για κυβέρνηση ευρύτατης αποδοχής στα πλαίσια της «τέταρτης λύσης». Το ΠΑΣΟΚ θα καταθέσει τη δεύτερη διερευνητική εντολή. Αργά το βράδυ της Τρίτης (27/6/89) θα πραγματοποιηθεί στο σπίτι του αρχηγού της ΝΔ συνάντηση των Μητσοτάκη, Φλωράκη και Κύρκου.

Ο Φλωράκης θα παραμείνει εκεί περίπου ένα τέταρτο με μισή ώρα, αφού θα κληθεί από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα του ανατεθεί, ως προέδρου του Συνασπισμού, η τρίτη διερευνητική εντολή. Έτσι, στο σπίτι του Μητσοτάκη θα παραμείνει για δυο περίπου ώρες, σε μια «ιστορική» συνάντηση ο Κύρκος με τον αρχηγό της ΝΔ, δοκιμάζοντας –σύμφωνα με το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ των ημερών– τα ντολμαδάκια της κυρίας Μαρίκας! Μετά τη συνάντηση ο Κύρκος θα δηλώσει: «Ήταν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Μιλήσαμε με πολλή ειλικρίνεια, άλλωστε ο κ. Μητσοτάκης μιλάει πάντα με πολλή ειλικρίνεια»!

  • Τελικά, οι Φλωράκης και Κύρκος για ένα πιάτο «ντολμαδάκια» και την «ειλικρίνεια» του Μητσοτάκη, θα παραδώσουν τα άγια τοις κυσί… Βέβαια, πολύ αργότερα, ο Κύρκος θα δείξει μια κάποια λεκτική «μεταμέλεια». («Η Αριστερά έκανε το λάθος της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου», είχε πει σε συνέντευξή του στον Antenna, τον Ιούνιο του 1997, ο Λεωνίδας Κύρκος. «Συμμετείχα και έχω την ευθύνη μου…»).

Η ιστορία έχει κρίνει την τεράστια προσφορά του Ανδρέα στην Ελλάδα, στη στερέωση των δημοκρατικών θεσμών, στην πρόοδο του ελληνικού λαού κ.λπ. Το «βρώμικο ’89» έμεινε έτσι στην ιστορία γιατί κάποιοι το «βρώμισαν». Στο κάτω της γραφής γιατί να ξεχνάμε; Όχι, δεν ξεχνάμε! Και σήμερα, φαίνεται ότι κάποιοι από τον Συνασπισμό επιδιώκουν να επαναλάβουν με διαφορετικούς όρους εκείνη τη «βρωμιά». Δεν θα τους περάσει.

 

Ετικέτες:

ΠΡΟΚΑΛΕΙ Ο ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: ΛΑΣΠΗ ΤΑ ΠΕΡΙ ΕΞΑΓΟΡΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ, ΑΛΛΑ…
Φωτογραφία

Να απαξιώσει το έγγραφο της CΙΑ που αποκαλύπτει τη συνωμοσία Παλατιού, αποστατών και παρακρατικών μηχανισμών για την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου επιχείρησε χθες ο εκ των πρωταγωνιστών της Αποστασίας Κων. Μητσοτάκης.
Βγήκε και χθες στην τηλεόραση ο Μητσοτάκης, στον «κολλητό» του πρύτανη των τηλεοπτικών δημοσιογράφων, τον Νίκο Χατζηνικολάου για να δικαιολογήσει τα… αδικαιολόγητα. Να υποστηρίξει, δηλαδή, ότι δεν είχε σχέσεις με το παλάτι, ότι δεν συνωμότησε, ότι πολιτεύτηκε για το καλό του τόπου, ότι «είναι γελοίο το έγγραφο της CIA» , δεν γνώριζε τον Αρναούτη, δεν υπάρχουν αποδείξεις για χρηματισμό πολιτικών (δηλ. των αποστατών) και άλλα ευτράπελα.
Υπάρχει περίπτωση να γίνει πιστευτός ο Μητσοτάκης; Είναι πολιτικά τελειωμένος εδώ και χρόνια. Κι αυτό έχει καταγραφεί στις σελίδες της ιστορίας. Είναι γελασμένος αν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει το ποτάμι να γυρίσει πίσω. Κανένας Χατζηνικολάου (που τον έχει αναλάβει εργολαβικά και τον βγάζει για συνέντευξη σε τακτά διαστήματα) δεν πρόκειται να του «καθαρίσει» την εικόνα, που είναι δια βίου μουντζουρωμένη. Ο Χατζηνικολάου πιστεύει ότι προσφέρει μέγα έργο στην υπηρεσία της αλήθειας.
Αλλά η αλήθεια για τον Μητσοτάκη είναι μονάχα η δική του αλήθεια. Το τραγικό λάθος του είναι ότι κατάφερε με το «επιστημονικό συμπόσιο» που διοργάνωσε το ίδρυμά του, να γίνει γνωστός και στις νεότερες γενιές ο σκοτεινός (που δεν είναι πλέον σκοτεινός, αφού έχει αποκαλυφθεί) ρόλος του στη διάρκεια της ταραγμένης περιόδου των Ιουλιανών του 1965 που οδήγησαν στη δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967. Το θέμα είναι πως τώρα έχει να κάνει αγώνα και μέσα στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, αφού οι Καραμανλικοί του επιτίθενται ανοιχτά. Χθες, από την το τηλεοπτικό κανάλι του Mega, ο ακραιφνής καραμανλικός Βαρβιτσιώτης τον «καθάρισε»! Ο Ρουσόπουλος δήλωσε ότι νίπτει τας χείρας του. Οι σποραδικές φωνές θα πυκνώσουν και το κλίμα έχει αρχίσει να γίνεται βαρύ όχι πλέον για τον ίδιο τον Μητσοτάκη αλλά για την κόρη του, την Ντόρα, η οποία προφανώς δεν έχει καταλάβει ότι έχει χάσει το παιχνίδι της διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία και συνεπώς πάει περίπατο το όνειρο για την πρωθυπουργία! Μην διαβάζετε αυτά που γράφουν κάποια παπαγαλάκια για την Ντόρα. Είναι πολύ εύκολο σήμερα να γράφεις… με το αζημίωτο!
 

Ετικέτες: , ,

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΓΙΣΤΕΙΤΕ!

Tου Θανου Βερεμη*

Συμπληρώθηκαν στις 22 Απριλίου, δέκα χρόνια από την αποδημία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και το κενό που άφησε εξακολουθεί να είναι δυσαναπλήρωτο. Ο Καραμανλής συγκέντρωνε πολλά από τα χαρακτηριστικά του αυτοδημιούργητου ανθρώπου σε εποχή που η επαγγελματική και κοινωνική ανάδειξη απαιτούσε εκτός από επίμονη προσπάθεια και αρετές οι οποίες σήμερα βρίσκονται εν ανεπαρκεία. Αποτελούσε συνεπώς για τους περισσότερους οπαδούς του πρότυπο εργατικότητας, ευθυκρισίας, λιτότητας και υπευθυνότητας. Σε αντίθεση με άλλους σύγχρονούς του πολιτικούς οι οποίοι υιοθέτησαν από νωρίς την αστική συμπεριφορά, ο Καραμανλής διατήρησε ώς το τέλος γνωρίσματα της καταγωγής του, τα οποία υπήρξαν και το επικοινωνιακό του «σήμα κατατεθέν». Με τα στοιχεία αυτά ο Καραμανλής θα μπορούσε, αν ήθελε, να γίνει ένας γνήσιος λαϊκός ηγέτης, αν μάλιστα έρρεπε όπως άλλοι πολιτικοί στην κολακεία του απλού ανθρώπου, θα γινόταν σίγουρα και ο πρώτος λαϊκός Ελληνας λαϊκιστής. Επέλεξε ωστόσο μιαν άλλη οδό που ταίριαζε περισσότερο με το όνειρο της κοινωνικής ανάδειξης διά των αποδεκτών κανόνων του παιχνιδιού αλλά και τον ίδιο τον χαρακτήρα του.

Ο στενός συνεργάτης και φίλος του Κωνσταντίνος Τσάτσος, τον παρουσιάζει σαν «προτεστάντη» με γνωρίσματα τα οποία πολλοί Ελληνες που γεννήθηκαν στις δεκαετίες του σαράντα και του πενήντα θα αναγνώριζαν στον πατέρα τους. Τα γνωρίσματα που διακρίνει ο Τσάτσος περιλαμβάνουν την έννοια του χρέους, τη χειραγώγηση των συναισθημάτων, την οικονομική κοινοποίηση των παθών και την απόσταση από κάθε εμπλοκή με τη μαζική ψυχολογία.

Θα ήταν αδύνατη η κατανόηση του φαινομένου Καραμανλή χωρίς τη σύγκριση με τους πολιτικούς συγχρόνους του. Ο πρώτος σημαντικός του αντίπαλος υπήρξε ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του 1956 και πάλι στις αναμετρήσεις του 1963. Ο κατοπινός «Γέρος της Δημοκρατίας» περιπλανήθηκε μεταπολεμικά, για να βρει πολιτική στέγη. Μπορούσε χάρη στο ρητορικό του τάλαντο να συνεγείρει ψηφοφόρους διαφορετικών κατευθύνσεων και γι’ αυτό ικανότερος να ηγείται μεγάλων συνασπισμών με σταυροφορικό χαρακτήρα, παρά να δημιουργήσει πολιτικό κόμμα με το προσωπικό του στίγμα. Ο Γ. Παπανδρέου υπήρξε ο αντίποδας του Καραμανλή σχεδόν σε όλα εκτός από την κοινωνική προέλευση. Κατάφερε ωστόσο να ενσωματωθεί με ευκολία στον βενιζελικό πολιτικό κόσμο και χάρη στην επικοινωνιακή του ευχέρεια, να γίνει κατά την περίοδο 1963-67 αντικείμενο λαϊκού ενθουσιασμού. Ο Γ. Παπανδρέου ήταν πληθωρικός, αγαπούσε το κοινό του και δεν δίσταζε να είναι αμετροεπής στις υποσχέσεις του. Η δεύτερη αναμέτρηση με τον αντίπαλο αυτό, που συνομιλούσε με το κοινό του, τον γοήτευε και αναλάμβανε την προάσπιση της δικαιοσύνης, υπήρξε η πιο δύσκολη στιγμή του μετρημένου Μακεδόνα και οι εκλογές του 1963 οι μόνες στις οποίες ηττήθηκε. Για έναν πολιτικό με τόσο ισχυρό «υπερεγώ» (το κοινωνικό «εγώ» κατά τον Φρόιντ) και μεγάλη φροντίδα για το ηθικό περιεχόμενο των πράξεών του, οι επιθέσεις του Γ. Παπανδρέου και οι κατηγορίες για εκλογική νοθεία εις βάρος του, άγγιξαν την πιο ευαίσθητη χορδή του χαρακτήρα του. Η μεγαλύτερη ίσως αδυναμία ενός ανθρώπου με ανεπτυγμένο υπερεγώ και εχθρότητα έναντι των κρατούντων πολιτικών ηθών ήταν να αντιμετωπίζει επιθέσεις ad hominem. Ηταν πάντοτε αδύναμος υπερασπιστής του εαυτού του και γι’ αυτό προτίμησε τότε να εγκαταλείψει την πολιτική παρά να αποδυθεί σε πόλεμο λόγων με έναν αριστοτέχνη αντίπαλο.

Ο δεύτερος μεγάλος πολιτικός αντίπαλος υπήρξε ο γιος του πρώτου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κατά κάποιο τρόπο λιγότερο προβληματικός για τον Καραμανλή από τον πατέρα του. Η σοφία της ηλικίας, η αναβάπτιση στον πολιτικό βίο, η σωτηρία της Δημοκρατίας και το ηθικό κύρος που το επίτευγμα αυτό έφερε, θωράκισαν τον Καραμανλή της περιόδου 1974-79 από ανοίκειες αντιπολιτευτικές επιθέσεις. Αντίθετα από τον Γεώργιο Παπανδρέου, που συγκέντρωνε στοιχεία γνώριμα και ανεπιθύμητα στον Καραμανλή, ο Ανδρέας ήταν ένα ολωσδιόλου νέο φαινόμενο στην ελληνική πολιτική που ο παλαίμαχος Μακεδόνας δεν κατανόησε ποτέ. Αν ο Γεώργιος υπήρξε εν μέρει ένας παλαιάς σχολής γητευτής του πλήθους, ο Ανδρέας ήταν ένας συστηματικός λαϊκιστής με οπλικά συστήματα νέας κοπής. Κανένας γηγενής Ελληνας πολιτικός δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει το είδος του λαϊκισμού που προερχόταν από τις ΗΠΑ, αν δεν γνώριζε τους μηχανισμούς του. Ο Ανδρέας ήξερε καλά την προτεραιότητα που κατέχει στο αμερικανικό σύστημα ο λαϊκός μέσος όρος, που υπήρξε το ιδανικό του Jefferson και η εκλογική δύναμη η οποία ανέδειξε τον Jackson, αλλά και τους Reagan και Bush Jr. Αναδεικνύοντας τον ταπεινό μέσο όρο του εκλογικού σώματος σαν επιθυμητό πρότυπο συμπεριφοράς, ο Ανδρέας κατεξοχήν προϊόν της αστικής διαπαιδαγώγησης, δημιούργησε μια νέα εικονική πραγματικότητα στη χώρα. Πρόκειται για αλλαγή με μακροχρόνιες επιδράσεις στο πολιτικό μας σύστημα: Οι αστοί να καμώνονται τους λαϊκούς ανθρώπους και οι λαϊκοί τους αστούς.

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη σχέση του Καραμανλή με τον Παπανδρέου εκτός του ότι εγκαινίασαν μαζί τη συμβίωση Προέδρου και πρωθυπουργού. Ο Καραμανλής βεβαίως, αισθάνθηκε θιγμένος από την παλινωδία του Παπανδρέου στην προεδρική εκλογή του 1985, αλλά διατήρησε στη δυσάρεστη γι’ αυτόν περίσταση τη σιωπή του, αποφεύγοντας εκδηλώσεις που θα αναστάτωναν τον πολιτικό βίο. Ο Καραμανλής υπήρξε ο τελευταίος λαϊκός ηγέτης, ενώ ο Παπανδρέου ο πρώτος λαϊκιστής.

  • * Ο κ. Θ. Βερέμης είναι πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) και αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.
 

Ετικέτες: ,

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ!

Από τον Παντελή Οικονόμου, εκπρόσωπο των ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ, έγινε η ακόλουθη δήλωση με αφορμή την χθεσινή εκδήλωση του ιδρύματος Μητσοτάκη :

Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι ενδείξεις επαναδραστηριοποίησης του συνασπισμού του «βρώμικου ΄89». Προσώπων και δυνάμεων που σχεδίασαν και επιχείρησαν την εξόντωση του Ανδρέα Παπανδρέου και τον κατακερματισμό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και απέτυχαν. Η κινητικότητα αυτή δεν οφείλεται μόνο στο άγχος για την υστεροφημία όσων έχουν λόγους να ανησυχούν για την δική τους. Εκπορεύεται κυρίως από την μύχια ελπίδα μιας όψιμης ρεβάνς. Και την ψευδαίσθησή τους ότι αυτή τη φορά θα περάσει.

Σε ό,τι αφορά τον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το διάβημα είναι απονεννοημένο: για το μέγεθος του προσώπου και την συμβολή του στα ελληνικά πράγματα αποφάνθηκε ήδη η ιστορία, όπως αποδεικνύουν και αλλεπάλληλες αξιολογικές καταγραφές. Σε ότι αφορά την παράταξη, πράγματι, οι σημερινές της δυσκολίες ενθαρρύνουν την αναζωπύρωση σεναρίων υπονόμευσής της. Διαθέτει όμως πάντα τα αποθέματα για την απόκρουσή τους. Απομένει απλώς, τα ηγετικά της στελέχη, από όποια θέση και αν κατέχουν, να τιμήσουν την θέση αυτή. Να επιδείξουν αυταπάρνηση, ήθος και ικανότητα, όπως επιβάλλουν οι περιστάσεις.

 
 

Ετικέτες: , ,

ΤΩΡΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΟ ΘΥΜΑ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!

Αίσθηση προκάλεσε η απουσία από την ομιλία του επίτιμου  προ�δρου της Ν.Δ. των περισσότερων βουλευτών του  κόμματος, και δη των καραμανλικών. Καν�νας βουλευτής  του ΠΑΣΟΚ δεν παρ�στη στην εκδήλωση, μια απουσία με  νόημα, η οποία επίσης σχολιάστηκε, ενώ το «παρών»  �δωσαν ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Μανώλης Γλ�ζος

Αίσθηση προκάλεσε η απουσία από την ομιλία του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. των περισσότερων βουλευτών του κόμματος, και δη των καραμανλικών. Κανένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν παρέστη στην εκδήλωση, μια απουσία με νόημα, η οποία επίσης σχολιάστηκε, ενώ το «παρών» έδωσαν ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Μανώλης Γλέζος.

«Καήκαμε χωρίς να σώσουμε τον τόπο…». Με αυτή τη φράση ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υποδύθηκε χθες τον ρόλο του θύματος της Αποστασίας του 1965, επιρρίπτοντας τις ευθύνες για τα δραματικά γεγονότα της εποχής που άνοιξαν τον δρόμο για τη χούντα των συνταγματαρχών στον Ανδρέα Παπανδρέου, τον αρχηγό της Ένωσης Κέντρου Γεώργιο Παπανδρέου, καθώς και στον «άπειρο» βασιλιά Κωνσταντίνο.
Τον φάκελο των Ιουλιανών και της αντισυνταγματικής ανατροπής της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, άνοιξε χθες ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. εγκαινιάζοντας το επιστημονικό Συμπόσιο που οργανώνει το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με θέμα «Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία». Ο κ. Μητσοτάκης, από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, απέφυγε ωστόσο να απαντήσει σε όσους του επιρρίπτουν τις κύριες ευθύνες για την Αποστασία του 1965 και προτίμησε να αναφερθεί μόνο στις ευθύνες των άλλων πρωταγωνιστών. Μάλιστα, όπως υποστήριξε, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, «πλην ημών»- των αποστατών δηλαδή- «ενέπαιζαν τον ελληνικό λαό»!
  • «Έχω καταβάλει το τίμημα»
Σε ολόκληρη την ομιλία του ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. υποστήριξε ότι ο ίδιος και όσοι τον ακολούθησαν στην Αποστασία κατέβαλαν αγωνιώδεις προσπάθειες για να αποφευχθεί η κρίση. Μάλιστα, ανέφερε ότι ο ίδιος έχει λύσει «τους λογαριασμούς με την Ιστορία», ότι έχει τη συνείδησή του καθαρή και ότι «το προσωπικό τίμημα των γεγονότων του ΄65, πολιτικά, εκλογικά και ιστορικά το έχω καταβάλει. Και επιτρέψτε μου να πω, ίσως και με το παραπάνω».
Παραδέχτηκε ωστόσο ο κ. Μητσοτάκης ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για τα γεγονότα που οδήγησαν στη δικτατορία είχε ο ελληνικός πολιτικός κόσμος. Όρισε όμως ως κομβικά σημεία των εξελίξεων- και των ευθυνών- τη ρήξη, όπως είπε, «στην οποία οδήγησε ο Γεώργιος Παπανδρέου τις σχέσεις του με το στέμμα», και την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ όπου φερόταν εμπλεκόμενος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Η Ένωση Κέντρου είχε κερδίσει τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964 με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην ιστορία των ελληνικών εκλογών (52,72%) και ο Γ. Παπανδρέου είχε σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αιτία για την παραίτησή του από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1965 υπήρξε η διαφωνία του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο για το πρόσωπο του υπουργού Εθνικής Άμυνας και την αλλαγή του αρχηγού ΓΕΣ.
  • Η σύγκρουση Γέρου- βασιλιά
Αφορμή για την άρνηση του βασιλιά να επιτρέψει στον Γ. Παπανδρέου να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας- καθώς ο φιλοβασιλικός Π. Γαρουφαλιάς αρνήθηκε να παραιτηθεί- ήταν η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, στην οποία φερόταν ως εμπλεκόμενος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η συντηρητική παράταξη της εποχής ΕΡΕ υποστήριζε ότι υπήρχε μια μυστική οργάνωση αξιωματικών(ΑΣΠΙΔΑ), οι οποίοι ήθελαν να ανατρέψουν τους «εθνικόφρονες» συναδέλφους τους και να προωθηθούν σε καίριες θέσεις του στρατεύματος. Από τις ανακρίσεις ωστόσο που έγιναν δεν προέκυψαν επιβαρυντικά στοιχεία ούτε για την επικινδυνότητα της ομάδας ούτε για την ανάμειξη του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου.
Δείχνοντας πάντως τον Ανδρέα Παπανδρέου χθες το βράδυ ο Κ. Μητσοτάκης είπε ότι ο ΑΣΠΙΔΑ ήταν «μια υπαρκτή παράνομη οργάνωση, η ύπαρξη της οποίας ασφαλώς διογκώθηκε σκόπιμα, όμως και επιχειρήματα έδινε στην πλευρά του στέμματος, αλλά και δημιουργούσε στον νεαρό και άπειρο βασιλιά πραγματικές ανησυχίες».

… και ελάχιστη αυτοκριτική

ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΔΟΣΕΙΣ αυτοκριτικής περιελάμβανε η χθεσινή ομιλία του κ. Μητσοτάκη. Ως το τραγικότερο λάθος στους χειρισμούς της περιόδου εκείνης χαρακτήρισε την ορκωμοσία του Γ. Αθανασιάδη- Νόβα ως πρωθυπουργού «μαζί με μόνο δύο υπουργούς, πολύ περισσότερο αφού ο Γ. Παπανδρέου δεν είχε υποβάλει την παραίτησή του». Στο σημείο αυτό ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. επέρριψε ευθύνες στον τότε βασιλιά, ο οποίος «με τον τρόπο αυτό επέσπευσε τη ρήξη, την κατέστησε αναπόφευκτη και δημιούργησε με την πράξη του αυτή ένα τραγικό αδιέξοδο».
Μάλιστα, σημείωσε ότι είναι ανοικτό προς συζήτηση «αν εκείνη τη στιγμή εμείς, ο πρώτος πυρήνας, κάναμε από πλευράς τακτικής σωστά να συμπληρώσουμε την κυβέρνηση Νόβα και να δώσουμε προσωρινή λύση μπροστά στον απειλούμενο κίνδυνο. Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια προς το Καστρί, παρά το γεγονός ότι οι πιθανότητας επιτυχίας θα ήταν μικρές». Υποστήριξε για άλλη μία φορά ότι τη σύγκρουση ούτε την ήθελε ούτε τη σχεδίασε για να αποκομίσει όφελος, καθώς είχε, όπως είπε, «τις καλύτερες πολιτικές προοπτικές» και «ζημιώθηκε βαρύτατα» από όσα συνέβησαν. Επέρριψε μάλιστα και ευθύνες στον Γ. Παπανδρέου, που «έκανε μυστική συμφωνία με τον αρχηγό της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλο και τον βασιλιά Κωνσταντίνο για την ανατροπή της κυβέρνησης Στεφανόπουλου και τη δημιουργία της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου».
Κατά τα άλλα, ο Κ. Μητσοτάκης προχώρησε και πάλι σε βαρείς χαρακτηρισμούς για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως υποστήριξε, «μίλησε υβριστικά στον πατέρα του για να υποχρεωθεί τελικά να ψηφίσει την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου». Υποστήριξε μάλιστα ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου του είχε εκμυστηρευθεί αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας ότι «ο Ανδρέας τα έκανε όλα» και μάλιστα ότι του είχε πει πως ο βασιλιάς του είχε ζητήσει να διαγράψει τον Ανδρέα, αλλά ο ίδιος δεν το έκανε επειδή «με συγκράτησε το κωμικό στοιχείο, ότι στο ένα μπαλκόνι θα μιλούσα εγώ και στο απέναντι ο γιος μου».
Επικριτικός ήταν ο κ. Μητσοτάκης απέναντι και στην Αριστερά, η οποία δεν ανέλαβε πρωτοβουλία και «εσύρετο μοιραία και άβουλη προς τη δικτατορία, την οποία θα πλήρωνε ασφαλώς με φυλακές και εξορίες περισσότερο από τους υπόλοιπους». Κλείνοντας, ανέφερε ότι η Αποστασία παραμένει επίκαιρη και σήμερα, γιατί τα γεγονότα της εποχής «μας θυμίζουν ότι η πολιτική πρέπει να στηρίζεται στη διαφάνεια».

[ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αριστοτελία Πελώνη, ΤΑ ΝΕΑ, 7/5/2008]

 

Ετικέτες: , , ,

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ;

Μερικές φορές η γελοιότητα συναγωνίζεται την ηλιθιότητα και την ηθελημένη αποσιώπηση των πραγματικών περιστατικών της ιστορίας. Αναφέρομαι στις άπειρες επιχειρήσεις «αγιοποίησης» του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή, από διαφόρους κυρίους που θέλουν να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους είτε στην παράταξη είτε στον τωρινό αρχηγό της. Προσφάτως ο «Ελεύθερος Τύπος» κυκλοφόρησε ένα τόμο-προσφορά στους αναγνώστες του με τίτλο «Ξαναδιαβάζοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή». Τα κείμενα που οι επιμελητές επέλεξαν πράγματι «μιλούν» μόνα τους. Είναι κείμενα στα οποία αποτυπώνεται η αγωνία του Καραμανλή να μην αφήσει καμιά εκκρεμότητα σχετική με τη μεταθανάτια δόξα του. Σχεδόν τα περισσότερα από τα «κείμενά» του τα έχω διαβάσει κι έχω φρίξει. Με πιάνει αναγούλα «ξαναδιαβάζοντας» κάποιες από τις σκέψεις ή σημειώσεις ή προφορικές καταγραφές του «εθνάρχη», όπως οι παρακάτω:

  • Σε προσωπικό επίπεδο οι σχέσεις μας [σσ. εννοεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου] ήταν άνετες, σχεδόν φιλικές. Μου συμπεριεφέρετο με ευπρέπεια και με σεβασμό. Και σχεδόν ποτέ δεν έφερε αντιρρήσεις σ’ αυτά που συνεβούλευα. Οι σοβαρώτεροι συνεργάτες του απέδιδαν τη συμπεριφορά του αυτή σ’ ένα ανάμικτο αίσθημα σεβασμού και φόβου που είχε απέναντί μου. Και διότι και οι ίδιοι ανησυχούσαν για την πολιτική συμπεριφορά του, μου συνιστούσαν να τον βλέπω τακτικά για να τον συγκρατώ με τις συμβουλές μου. Άλλοι πάλιν την απέδιδαν στην υποκρισία και δολιότητα που, όπως έλεγαν, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του… [σελ. 192]

Είναι φανερό ότι επιδίωξε να στραπατσάρει την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κρίνει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Και δεν είναι ότι θίγεται η μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού, αλλά ότι αναδεικνύεται η ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα μπορούσαμε κι εμείς τώρα να παραθέσουμε λέξεις και χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά του. Όμως δεν έχει νόημα.

Στο μεταξύ διάβασα σήμερα στον πάλι στον «Ελεύθερο Τύπο» ένα άρθρο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, του οποίου οι απόψεις είναι ευπρεπώς καραδεξιές (για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκά κοινόχρηστη λέξη που αποδίδει τον φανατικό και αντιδιαλεκτικά σκεπτόμενο), και ο οποίος για να χαϊδέψει τ’ αυτιά των δεξιών αναγνωστών του κάνει μια «σούμα» από τις «απόψεις-θέσεις-κρίσεις» του Καραμανλή για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα.

Ο Κοττάκης λέει τόσες ανοησίες που το θεωρώ περιττό να τις αντικρούσω! Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει να μας πει ότι τα ΜΟΠ τα «κέρδισε» ο Καραμανλής! Κάνει λάθος ο κύριος Κοττάκης. Δεν ξέρω ποιές ήταν τότε οι ασχολίες του κι αν έχει διαβάσει καλά τα ιστορικά γεγονότα, ή μέσα από παραμορφωτικούς φακούς! Τα ΜΟΠ είναι μια καθαρά ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επιτυχία του Ανδρέα. Ποιος είπε ότι ο Παπανδρέου έστειλε το μνημόνιο στον Καραμανλή για «διορθώσεις»; Ποιος είπε ότι Καραμανλής και Παπανδρέου «συνδιαμόρφωσαν στην τελική του μορφή τον εκλογικό νόμο του ’85»;

Πότε ο Καραμανλής «απείλησε επανειλημμένα» τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε ότι θα προκηρύξει δημοψήφισμα είτε εκλογές αν δεν έκλεινε τις εκκρεμότητες για τις Βάσεις, την οριστική ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη μη έξοδό της από το ΝΑΤΟ; Πότε «μπλόκαρε» την παροχή πολιτικού ασύλου στον Αραφάτ που σχεδίαζε ο Ανδρέας. Πότε και από πού φαίνεται ότι «διαφώνησε με την κομματικοποίηση του Στρατεύματος και των Ενόπλων Δυνάμεων», αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ επιχείρηση «κομματικοποίησης»; Πότε «έψεξε δημοσίως τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου» όταν εκείνος χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη ως «μειοδότη»;

Κι ένα τελευταίο: Ο Καραμανλής «διαφώνησε» με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου (όχι ανοιχτά)! Ας γελάσουμε, κατόπιν εορτής! Το ζήτημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας σεβάστηκαν τον Καραμανλή κι ας είχαν βασικές διαφωνίες με την πολιτική του. Ωστόσο, οι επίγονοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μην ξεχάσουμε! Και είναι εύκολο να παραθέσουμε ότι ο Καραμανλής έδωσε τα χειρότερα παραδείγματα όταν έφυγε νύχτα και με ψευδώνυμο από την Ελλάδα κι όταν παραιτήθηκε πριν λήξει η θητεία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή τότε δεν προτάθηκε εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ. Έδωσε το χειρότερο παράδειγμα όταν ο ελληνικός λαός ζούσε κάτω από μια στυγνή δικτατορία κι ο Καραμανλής έκανε περιπάτους στο Δάσος της Βουλόνης…

Η Δεξιά θέλει συνεχώς να ξύνει πληγές. Πράγμα πολύ απλό. Δυστυχώς δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τα ιστορικά γεγονότα, δεν θέλει τη συμφιλίωση, δεν ξεχνά ότι μέσα στα σπλάχνα της κυοφορήθηκαν τα πιο ακραία αντεθνικά και παρακρατικά στοιχεία κ.λπ. Αρνούμαι να συνεχίσω…

  • [Αρνούμαι να ξαναδιαβάσω κείμενα τα οποία αμφιβάλλω αν έγραψε ο ίδιος ο Καραμανλής. Είμαι πεπεισμένος ότι γράφτηκαν και συμπληρώθηκαν αργότερα. Γιατί εδώ που τα λέμε ένας άνθρωπος όσο κακός και να είναι, όσο γερνάει, τόσο μαλακώνει. Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να συνέβη και με τον Καραμανλή. Άλλωστε ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ!]
 

Ετικέτες: ,

Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΕΙΝΑΙ αντικειμενικά δύσκολες οι συνθήκες υπό τις οποίες αρχίζει σήμερα τις εργασίες του το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μάλιστα υπερβολική η εκτίμηση ότι είναι οι δυσκολότερες τις οποίες έχει αντιμετωπίσει στα 34 χρόνια της παρουσίας του στην πολιτική ζωή της χώρας το Κίνημα που ίδρυσε και κατέστησε ο Ανδρέας Παπανδρέου κυρίαρχη πολιτική δύναμη της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η ΕΛΠΙΔΑ ότι τα δύσκολα είχαν ξεπεραστεί μετά την απόφαση της 11ης Νοεμβρίου των φίλων και μελών του ΠΑΣΟΚ για το θέμα της ηγεσίας έχει εκ των πραγμάτων διαψευστεί. Το Κίνημα όχι μόνο δεν μπήκε σε φάση ανάκαμψης, αλλά αντίθετα, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια συνεχή μείωση της απήχησής του στην κοινή γνώμη, η οποία μόνο αισιοδοξία δεν επιτρέπει για το μέλλον.

ΠΟΛΛΟΙ διατείνονται ότι το συνέδριο αποτελεί την τελευταία μεγάλη ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ να ξεπεράσει την κρίση από την οποία ταλανίζεται τα τελευταία χρόνια, να πείσει την κοινή γνώμη ότι οι εσωκομματικές παθογένειές του ανήκουν οριστικά και τελεσίδικα στο παρελθόν και ν’ ανακτήσει την παλιά δυναμική του, προβάλλοντας ένα νέο και γνήσια φιλολαϊκό πρόγραμμα, που να δίνει απαντήσεις στα πολλά και μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ένδειξη, αν και κατά πόσο είναι δυνατή η υλοποίηση ενός τόσο φιλόδοξου στόχου, θα διαφανεί από τη σημερινή παρουσία και ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τις κινήσεις του τις αμέσως επόμενες μέρες. Αυτός είναι, άλλωστε, εκείνος που θα πιστωθεί την τιμή της αναγέννησης του Κινήματος ή θα χρεωθεί την ακόμη μεγαλύτερη φθορά του.

ΠΡΙΝ από μερικούς μήνες ήταν που ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε από τους οπαδούς και τους φίλους της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης ν ανανεώσουν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Το έκαναν. Τώρα είναι η ώρα ν’ αποδείξει ότι δεν έσφαλαν. Το οφείλει και σ’ αυτούς, αλλά και στον τόπο. [Γνώμη, Έθνος, 13/3/2008]

 

Ετικέτες: ,