RSS

SOS «Αιγυπτιοποίηση»…

15 Ιον.

HML-Multicultural-big

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΑΣΕΚΟΣ*

Οι μεγάλες εποχές δεν γνώρισαν προγόνους κι εμείς σήμερα ζούμε σε μια πληβεία εποχή αφιερωμένη στη λατρεία των προσωπείων που επιστρέφουν αενάως και σε μια περίοδο συγκεχυμένων σκηνικών και ατυχημάτων οφειλόμενων στην ιστορία, τη γεωγραφία και το κλίμα. Ο Ευρωπαίος δεν ξέρει ποιος είναι, η ιδεολογική του καχεξία δεν διαφέρει από την απονέκρωση των λειτουργιών ενός ασκητή. Η καταφυγή του στο παρελθόν, μήπως εκεί βρει κάποιο στήριγμα, είναι η μόνη γενναιοδωρία που μπορεί να προσφέρει στον εαυτό του. Οι δομές που κάποτε συνέβαλλαν στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού ιδεώδους των «αυτόνομων ατόμων» και τα βοηθούσαν να διάγουν μια ζωή με νόημα έχουν διαλυθεί «σ” ένα πλήθος ιδιωτικοποιημένων αξιολογικών επιλογών» (Weber), οι οποίες «κατατείνουν σταθερά στην «αιγυπτιοποίηση» της κοινωνίας» (Wellmer).

Κι όμως, εν Ελλάδι, το άνυδρο «νόστιμον ήμαρ» εξακολουθεί να ποτίζει ο δελεαστικός ασκητισμός των ιδεολογικών κατασκευών και ο λαϊκίστικος ασκητισμός των κομμάτων. Τα κόμματα της Δεξιάς με τα κεντροδεξιά νεογνά τους κι εκείνα της Αριστεράς με τα κεντροαριστερά νεογνά τους συνθέτουν έναν θολό χώρο – ήδη ειπωμένα πράγματα έχουν γνωρίσει μεταμφιέσεις και δόλους. Συντελείται, πανταχόθεν, η επανεύρεση σκηνών από ρόλους που διαδραματίστηκαν κατά το παρελθόν εκτός του χώρου τον οποίο σήμερα καταλαμβάνουν άπαντες και αρθρώνεται η μέτρια γραμματική ενός λόγου μέσα από επισωρευμένα υλικά ήσσονος αξιακής προελεύσεως. Κινούνται ονοματεπώνυμα που ηγούνται κομμάτων ή νεογνών «στη ρίζα των οποίων βρίσκεται η εξωτερικότητα του εκάστοτε πολιτικού ατυχήματος» (Foucault). Υπ” αυτήν την έννοια εφόσον η πολιτική δεν είναι μεταφυσική και συνεπώς άξια σεβασμού, είναι άξια της τύχης της. Συνεπώς, στο πολυπρόσωπο έργο των ευρωεκλογών του 2014 με κόμματα και ονοματεπώνυμα που κατεβαίνουν «αυτόνομα», «η σιδηρά χειρ της αναγκαιότητας θα ανακινήσει την κούπα με τα ζάρια» (Nietzsche).

Αν ζητείται η αυθεντικότητα μιας στάσης απαλλαγμένης από ψευδαισθήσεις κι αυταπάτες, ο ιστορικός δεν θα τη βρει στη σημερινή καταναλωτική ελληνική πολιτική σκηνή. Γιατί το ιδεώδες του «αυτόνομου ατόμου» για το οποίο οι πάντες κόπτονται είναι ήδη ένας αναχρονισμός. Εδώ βρίσκεται και η ωμότητα της ιστορίας για όλους όσοι θα δοκιμάσουν την τύχη τους στις προσεχείς εκλογές επιμένοντας να μη βλέπουν τη χιλιόχρονη επισώρευση σφαλμάτων. Και κατέρχονται… «αυτόνομοι» για να υπογραμμίσουν τη μία και μοναδική εστία από την οποία προέρχονται, την αρχέγονη κοιτίδα στην οποία οι μεταφυσικοί μάς υπόσχονται ότι θα ξαναγυρίσουμε. Και στην Αριστερά, αυτήν που από το 4% πέτυχε να κρούει το ρόπτρο της θύρας της εξουσίας, ποια προϊστορία, ποια κοιτίδα τής προετοίμασε έναν τέτοιο ρόλο; Η νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές του 2009 ήταν το μέγα πολιτικό ατύχημα της πρόσφατης ιστορίας μας. Εκτοτε η Αριστερά εγγυάται ότι θα εξαλείψει όλα τα ενδεχόμενα τα οποία θα μπορούσε να θεωρηθούν ότι παρεμβάλλονται ανάμεσα στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία και το μέλλον μιας μεγάλης κοινωνίας για όλους. Ετσι όμως «οδηγείται πίσω στα αδιέξοδα κάθε ουτοπίας και αναρχισμού» (Habermas). Οίκοθεν και οι «συνιστώσες» και οι κυοφορούμενες «αυτονομήσεις» με ονοματεπώνυμα, οι οποίες, αν μη τι άλλο, τροφοδοτούν τον αναχρονισμό και προετοιμάζουν βαθύ το όρυγμα της «αιγυπτοποίησης». Θέλουμε η Αριστερά να ολοκληρωθεί μέσα στο φως ή μέσα στη σκόνη;

Οσο «ένας εννοιακός τρόπος εναρμονιστικής δράσης καθίσταται το πραγματικό γεγονός μέσα στα κόμματα, τους θεσμούς και τις πρακτικές μιας κοινωνίας, τόσο τα κόμματα θα ηθικοποιούνται» (Wellmer). Η εναρμονιστική δράση για την Αριστερά είναι προαπαιτούμενο, αλλά εισέτι, ζητούμενο! Στη φλεγματική του εκδοχή το φαινόμενο της ισχυρογνωμοσύνης των «συνιστωσών» θυμίζει το «μπαλέτο των μικρών κοτόπουλων μέσα στο αυγό» («Εικόνες από μια έκθεση» του Mussorgsky).

Ομως «στην πράξη πρέπει να αποδείχνουμε τον επίγειο χαρακτήρα της σκέψης μας» (Marx). Στην Αριστερά υπάρχει το θάρρος και η δύναμη να μάχεται και εναντίον του εαυτού της, όχι μόνο μέσα στη μέθη μιας υπερβολής αλλά και τη στιγμή κατά την οποία εξασθενεί. Τότε αντιδρά στην κατάπτωσή της, η οποία από εκείνη τη στιγμή προσαυξάνεται και, στρεφόμενη προς αυτήν για να την καταβάλει, της επιβάλλει όρια, ποινές, ακόμη και ταπεινώσεις – την περιβάλλει με το ένδυμα μιας υψηλής ηθικής αξίας. Γιατί, οσονούπω, η σιδηρά χειρ της αναγκαιότητας θα ανακινήσει την κούπα με τα ζάρια…

…………………………………………………………………..

*Δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
12/06/2013
Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουνίου 15, 2013 in Uncategorized

 

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: