RSS

Jürgen Habermas: ο Γερμανός φιλόσοφος που θέλει να σώσει την ΕΕ και την Ελλάδα. Κι εμείς τί κάνουμε;

File:JuergenHabermas crop2.jpg

Jürgen Habermas: ο Γερμανός φιλόσοφος που θέλει να σώσει την ΕΕ και την Ελλάδα. Κι εμείς τί κάνουμε;

Ένας «μοναχικός» Γερμανός φιλόσοφος, ο Jürgen Habermas αγωνίζεται, μάταια νομίζω, να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση από τον κακό εαυτό της αλλά και την Ελλάδα που καταγράφεται ήδη ως «παράπλευρη απώλεια».
Ευγενής η προσπάθεια αλλά χωρίς ελπίδα να τελεσφορήσει, αν και η παρέμβασή του έχει τη διδακτική και ηθική της αξία. Ας δούμε γιατί:

Η ΕΕ, στην παρούσα της δομή και λειτουργία, δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα συνεχίσει να ολισθαίνει προς την αυτοδιάλυσή της. Αντίθετα από το όραμα των ιδρυτών της, είναι μια Ομοσπονδία Κρατών. Δεν είναι Ομόσπονδο Κράτος, όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, Ο Καναδάς, η Αυστραλία.  Είναι και, όπως φαίνεται, θα παραμείνει μια απλή Νομισματική Ένωση αλλά όχι Πολιτική Ένωση.  Στερείται  κοινής οικονομικής, εξωτερικής, αμυντικής και κοινωνικής πολιτικής και άρα κοινωνικής συνοχής.

Με τα ιδεώδη των ιδρυτών της ως σημαία και τις ασαφείς έως εντελώς θολές συμφωνίες, τα οικονομικά ισχυρά κράτη-μέλη επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας και χρηματοπιστωτικής ασφυξίας που, βραχυπρόθεσμα έστω, εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα εις βάρος των μικρών και αδύναμων, αγνοώντας ότι αυτή η τακτική οδηγεί και στη δική τους καταστροφή.

Η ΕΕ χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια και κυβερνάται, κυρίως, από ανεπαρκείς έως εντελώς ανίκανους πολιτικούς (με τη βοήθεια ικανών αλλά αδιάφορων  τεχνοκρατών) και, βεβαίως, από κυνικά άπληστες αγορές. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η προσφυγική κρίση να εντείνει και να αναδείξει με θεαματικό τρόπο αυτές τις αδυναμίες, με αποτέλεσμα να ευτελιστεί πλήρως η έννοια της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης  και να αφεθεί η Ελλάδα να παλέψει μόνη της την ευρωπαϊκή πλέον ανθρωπιστική κρίση.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι χωρίς ριζοσπαστικές αλλαγές στις αρχές, στις αξίες  και στις συμπεριφορές και χωρίς θεμελιώδους σημασίας μεταρρυθμίσεις, η ΕΕ είναι καταδικασμένη να οδηγηθεί σε αργό θάνατο.

Θα μου πείτε όμως, οι Ευρωπαίοι καλά να πάθουν αλλά η Ελλάδα και οι Έλληνες τι φταίνε και πληρώνουν ένα τόσο ακριβό τίμημα;

Φταίμε και πολύ μάλιστα. Επί δεκαετίες, βιώσαμε μια εικονική πραγματικότητα ευμάρειας, χωρίς να παράγουμε, χωρίς να εκπαιδεύουμε για την παραγωγική αγορά εργασίας, χωρίς να εξάγουμε, ζώντας και σπαταλώντας τα δανεικά που παίρναμε, χωρίς ελπίδα να τα ξεπληρώσουμε.
Φταίνε οι πολιτικές ηγεσίες, τα μιντιακά συγκροτήματα, οι συνδικαλιστές, οι συνεταιριστές, οι λειτουργοί της δικαιοσύνης και της δημόσιας διοίκησης, αλλά και εμείς οι πολίτες που τους ψηφίζαμε και τους ανεχόμασταν, ή ακόμα επιδιδόμασταν σε ένα αμοιβαίο εκμαυλισμό και εκφαυλισμό υφέρπουσας ή και απροκάλυπτης διαφθοράς. Φταίμε όλοι αν και δεν φταίμε όλοι το ίδιο.

Το ότι δεν είναι αθώοι οι δανειστές – Ευρωπαίοι και μη – που εκμεταλλεύονται την κρίση  για να εξυπηρετήσουν τα κακώς εννοούμενα εθνικά τους συμφέροντα αλλά ούτε και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά συγκροτήματα που αναίσχυντα αυξάνουν τον πλούτο τους πάνω στη δυστυχία του ανυπεράσπιστου Έλληνα εργαζόμενου, άνεργου, συνταξιούχου και μικρομεσαίου επιχειρηματία δεν μας απαλλάσσει από τη δική μας ευθύνη.

Ας κατανοήσουμε επί τέλους ότι η σωτηρία μας βρίσκεται μόνο στα δικά μας χέρια και στα χέρια κανενός άλλου.

Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, κάποια συμφωνία θα υπάρξει μια και το αντίθετο δεν συμφέρει κανέναν. Δεν θα είναι όμως ευνοϊκή για μας, εξ αιτίας και του ερασιτεχνισμού της άπειρης κυβέρνησης, της ασυνεννοησίας μεταξύ των στελεχών της, των προκλητικών δημόσιων δηλώσεων, της δια τηλεπαραθύρων διαπραγμάτευσης και των άνευ αντικειμένου τσαμπουκάδων που έστρεψαν όλους τους «εταίρους» εναντίον μας.

Ας παραδεχτούμε επί τέλους ότι η κρίση είναι δική μας. Εμείς την είχαμε προκαλέσει με την ανεύθυνη διαχείριση των δημοσιονομικών μας πραμάτων και είχε ήδη συντελεστεί το 2008. Η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα των μνημονίων. Τα μνημόνια είναι αποτέλεσμα της κρίσης μας. Μιας κρίσης που επιδεινώθηκε εξ αιτίας της στυγνής λιτότητας που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού μας και την απώλεια της δυνατότητας για ανάκαμψη και ανάπτυξη στης οικονομίας μας.

  Δια ταύτα: Ώρα να σοβαρευτούμε, να νοικοκυρευτούμε, να δουλέψουμε ενωμένοι, παραμερίζοντας τα μικροκομματικά και προσωπικά μας συμφέρονται, σε μια πανεθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της πατρίδας και για το μέλλον των παιδιών μας. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Η ανάδειξη με μαύρα γράμματα ορισμένων σημείων στο συνημμένο κείμενο του Georg Diez στο οποίο παρουσιάζει το προφίλ του Jürgen Habermas, έγινε αυθαίρετα από τον υπογράφοντα.

Νίκος Σκουλάς, Ενεργός Πολίτης
email: nskoulas@nsa.gr   www.nsa.gr
http://nskoulas.blogspot.gr/

Habermas, the Last European: A Philosopher’s Mission to Save the EU
By Georg Diez

Jürgen Habermas has had enough. The philosopher is doing all he can these days to call attention to what he sees as the demise of the European ideal. He hopes he can help save it — from inept politicians and the dark forces of the market.
Jürgen Habermas is angry. He’s really angry. He is nothing short of furious — because he takes it all personally.
He leans forward. He leans backward. He arranges his fidgety hands to illustrate his tirades before allowing them to fall back to his lap. He bangs on the table and yells: «Enough already!» He simply has no desire to see Europe consigned to the dustbin of world history.
«I’m speaking here as a citizen,» he says. «I would rather be sitting back home at my desk, believe me. But this is too important. Everyone has to understand that we have critical decisions facing us. That’s why I’m so involved in this debate. The European project can no longer continue in elite modus.»
Enough already! Europe is his project. It is the project of his generation.
Jürgen Habermas, 82, wants to get the word out. He’s sitting on stage at the Goethe Institute in Paris. Next to him sits a good-natured professor who asks six or seven questions in just under two hours — answers that take fewer than 15 minutes are not Habermas’ style.
Usually he says clever things like: «In this crisis, functional and systematic imperatives collide» — referring to sovereign debts and the pressure of the markets.
Sometimes he shakes his head in consternation and says: «It’s simply unacceptable, simply unacceptable» — referring to the EU diktat and Greece’s loss of national sovereignty.
‘No Convictions’
And then he’s really angry again: «I condemn the political parties. Our politicians have long been incapable of aspiring to anything whatsoever other than being re-elected. They have no political substance whatsoever, no convictions.»
It’s in the nature of this crisis that philosophy and bar-room politics occasionally find themselves on an equal footing.
It’s also in the nature of this crisis that too many people say too much, and we could definitely use someone who approaches the problems systematically, as Habermas has done in his just published book.
But above all, it is in the nature of this crisis that the longer it continues, the more confusing it gets. It becomes more difficult to follow its twists and turns and to see who is responsible for what. And the whole time, alternatives are disappearing before our very eyes.
That’s why Habermas is so angry: with the politicians, the «functional elite» and the media. «Are you from the press?» he asks a man in the audience who has posed a question. «No? Too bad.»
Habermas wants to get his message out. That’s why he’s sitting here. That’s why he recently wrote an article in the Frankfurter Allgemeine newspaper, in which he accused EU politicians of cynicism and «turning their backs on the European ideals.» That’s why he has just written a book — a «booklet,» as he calls it — which the respected German weekly Die Zeit promptly compared with Immanuel Kant’s 1795 essay «Perpetual Peace: A Philosophical Sketch.»
But does he have an answer to the question of which road democracy and capitalism should take?
A Quiet Coup d’État
«Zur Verfassung Europas» («On Europe’s Constitution») is the name of his new book, which is basically a long essay in which he describes how the essence of our democracy has changed under the pressure of the crisis and the frenzy of the markets. Habermas says that power has slipped from the hands of the people and shifted to bodies of questionable democratic legitimacy, such as the European Council. Basically, he suggests, the technocrats have long since staged a quiet coup d’état.
«On July 22, 2011, (German Chancellor) Angela Merkel and (French President) Nicolas Sarkozy agreed to a vague compromise — which is certainly open to interpretation — between German economic liberalism and French etatism,» he writes. «All signs indicate that they would both like to transform the executive federalism enshrined in the Lisbon Treaty into an intergovernmental supremacy of the European Council that runs contrary to the spirit of the agreement.»
Habermas refers to the system that Merkel and Sarkozy have established during the crisis as a «post-democracy.» The European Parliament barely has any influence. The European Commission has «an odd, suspended position,» without really being responsible for what it does. Most importantly, however, he points to the European Council, which was given a central role in the Lisbon Treaty — one that Habermas views as an «anomaly.» He sees the Council as a «governmental body that engages in politics without being authorized to do so.»
He sees a Europe in which states are driven by the markets, in which the EU exerts massive influence on the formation of new governments in Italy and Greece, and in which what he so passionately defends and loves about Europe has been simply turned on its head.
A Rare Phenomenon
At this point, it should be mentioned that Habermas is no malcontent, no pessimist, no prophet of doom — he’s a virtually unshakable optimist, and this is what makes him such a rare phenomenon in Germany.
His problem as a philosopher has always been that he appears a bit humdrum because, despite all the big words, he is basically rather intelligible. He took his cultivated rage from Marx, his keen view of modernity from Freud and his clarity from the American pragmatists. He has always been a friendly elucidator, a rationalist and an anti-romanticist.
Nevertheless, his previous books «Structural Transformation of the Public Sphere» and «Between Facts and Norms» were of course somewhat different than the merry post-modern shadowboxing of French philosophers like Jacques Derrida and Jean Baudrillard. What’s more, another of Habermas’ publications, «Theory of Communicative Action,» certainly has its pitfalls when it comes to his theory of «coercion-free discourse» which, even before the invention of Facebook and Twitter, were fairly bold, if not perhaps naïve.
Habermas was never a knife thrower like the Slovenian thinker Slavoj Žižek, and he was no juggler like the German philosopher Peter Sloterdijk. He never put on a circus act, and he was always a leftist (although there are those who would disagree). He was on the side of the student movement until things got too hot for him. He took delight in the constitution and procedural matters. This also basically remains his position today.
Habermas truly believes in the rationality of the people. He truly believes in the old, ordered democracy. He truly believes in a public sphere that serves to make things better.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαρτίου 18, 2016 in Uncategorized

 

ΕΣΠΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ

Εσπερίδα με θέμα: Αυτοοργάνωση κοινωνίας πολιτών

για την κοινωνική οικονομία στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας

images (1)

Nous sommes le pouvoir

(Εμείς είμαστε η δύναμη)

Με αφορμή το «Ανοικτό συνέδριο κοινωνίας πολιτών για την κοινωνική οικονομία» που οργανώνουν το Πανελλήνιο Παρατηρητήριο Οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών και η Πανελλήνια Ένωση Συμπράξεων Κοινωνικής Οικονομίας, στην Αθήνα 10-12 Ιουνίου 2016 και που σκοπός του είναι η συγκρότηση του υποκειμένου της κοινωνικής οικονομίας και η ενδυνάμωσή του ώστε να αποτελέσει «κοινωνικό εταίρο» που θα διαβουλεύεται με την πολιτεία και την ΕΕ για τη χάραξη πολιτικών. Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Φεβρουαρίου 22, 2016 in Uncategorized

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΣΠΑ 2014 – 2020

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΣΠΑ 2014-2020

Προκήρυξη των τεσσάρων προγραμμάτων ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας του ΕΣΠΑ 2014-2020 από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία

Τέσσερις δράσεις, που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ 2014-2020 και συγκεκριμένα από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα, Καινοτομία 2014-2020», παρουσιάστηκαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, από τον Υπουργό Γιώργο Σταθάκη, την Αναπληρώτρια Υπουργό Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά, τον Υφυπουργό,  Αλέξη Χαρίτση, τον Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ, Παναγιώτη Κορκολή, την Ειδική Γραμματέα ΕΤΠΑ, Ευγενία Φωτονιάτα και τον Ειδικό Γραμματέα ΕΚΤ, Γιώργο Ιωαννίδη. Το συνολικό ύψος της ενίσχυσης ανέρχεται στα 370 εκατ. ευρώ, τα οποία θα κατανεμηθούν σε δύο κύκλους.

Πρόκειται για τα 4 Προγράμματα που βρίσκονταν σε προδημοσίευση, τα οποία προκηρύχθηκαν και είναι διαθέσιμα στους εξής συνδέσμους: Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Φεβρουαρίου 12, 2016 in Uncategorized

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΣΥΜΠΡΑΞΕΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
29/12/2015

Προς

περιφερειάρχη Αττικής κ. Δούρου

Θέμα: Εναλλακτικές προτάσεις για την αξιοποίηση των εργαλείων της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στην Περιφέρεια Αττικής.

Σε συνέχεια της επιστολής μας για την δημιουργία μόνιμης αναπτυξιακής σύμπραξης με πρωτοβουλία της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης  για την λειτουργία του Πεδίου του Άρεως και άλλων σχετικών δράσεων, επανερχόμαστε με νέες εναλλακτικές προτάσεις για την ενίσχυση της κοινωνικής οικονομίας στην Περιφέρεια Αττικής, προκειμένου να λυθούν τα σοβαρά και χρονίζοντα ζητήματα κοινωνικής παρέμβασης.

Αντιλαμβανόμενοι  τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση εξαιτίας της ως τώρα ανυπαρξίας πλήρους θεσμικού πλαισίου για την αξιοποίηση της κοινωνικής οικονομίας, του ανθρώπινου δυναμικού μέσα από τους κοινωνικούς συνεταιρισμούς και άλλους φορείς κοινωνικής οικονομίας, διαπιστώνουμε ότι η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση Αττικής και κάθε φορέας αυτοδιοίκησης έχει, ακόμη και με το υπάρχον νομικό καθεστώς, τη δυνατότητα να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό με δύο τουλάχιστον τρόπους.

  1. Πρώτον, με την προκήρυξη ενός εξειδικευμένου προγράμματος ΕΣΠΑ με μικρό προϋπολογισμό ανά δικαιούχο 25 ως 30 χιλ. ευρώ.
  2. Δεύτερον με απευθείας αναθέσεις σε εργασιακούς κοινωνικούς συνεταιρισμού μέχρι 15 χιλ. ευρώ για να αναλάβουν έργα φύλαξης, συντήρησης και κοινωνικής φροντίδας.

Αναλυτικότερα:

  1. Προτείνουμε την προκήρυξη από την  Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση ενός προγράμματος χρηματοδότησης για πολλά μικρά και συγκεκριμένα έργα σε πολλές ΚΟΙΝΣΕΠ και άλλους φορείς κοινωνικής οικονομίας (σύμφωνα με τον ν. 4019/11), με ανώτατο όριο χρηματοδότησης 25,000 ευρώ. Η δράση αυτή είχε εφαρμοστεί με επιτυχία το 2007 και 2008 γνωστή ως «Α και Β κύκλος». Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η νομιμότητα και με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, αλλά και η διαφάνεια, ο αντικειμενικός προσδιορισμός  των έργων, η κοινωνική μόχλευση με την συμμετοχή πολλών μικρών φορέων της κοινωνικής οικονομίας και δομών αλληλεγγύης.
  1. Αν το παραπάνω έργο θέλει χρόνο, προτείνουμε την απευθείας ανάθεση πολλών μικρών έργων σε ΚΟΙΝΣΕΠ ως 15,000 ευρώ ανά φορέα για στοχευμένες δράσεις. Θέλουμε να επισημάνουμε ότι η άποψη πως «δεν μπορεί να γίνει τίποτε για την κοινωνική οικονομία με το υπάρχουν θεσμικό πλαίσιο», δεν ευσταθεί καθώς εμείς εκτιμούμε ότι για τα παραπάνω, δεν υφίσταται νομικό κώλυμα. Οι όποιες ενστάσεις απλώς  καταλήγουν να εξυπηρετούν μάλλον τα κατεστημένα συμφέροντα συντεχνιών και γραφειοκρατίας, που αδιαφορούν για το κοινωνικό όφελος και το θετικό πολιτικό αντίκτυπο και ενδιαφέρεται μόνο για τη συντήρηση μονοπωλιακών καταστάσεων σχετικώς με το έργο που έχει να επιτελέσει η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση.

Θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι, ως τώρα, οι ΚΟΙΝΣΕΠ δεν έχουν λάβει ούτε ένα ευρώ από χρηματοδοτούμενα από την πολιτεία έργα και έτσι πολλές αδυνατούν να ξεκινήσουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η ορθή κυβερνητική πολιτική, όπως έχει εκφραστεί από τα πρωθυπουργικά χείλη είναι ότι «η κοινωνική οικονομία αποτελεί βασικό μοχλό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας». Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως ο κατεξοχήν φορέας που είναι πιο κοντά στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί και πρέπει να αναλάβει τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα ενισχύσουν την κοινωνική επιχειρηματικότητα από τα κάτω, θα αξιοποιήσουν το ανενεργό εργατικό δυναμικό και τους ανενεργούς υλικούς πόρους που έχει στην διάθεσή της και δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω υποστελέχωσης των ΟΤΑ.

Απαιτούνται λοιπόν τολμηρές και καινοτόμες πρωτοβουλίες που πρέπει να λάβει η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση  με στόχο να κινητοποιηθούν και να ενισχυθούν  οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας, με τρόπο που και να διασφαλίζει την νομιμότητα προς  το ελληνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά συγχρόνως να δίνει λύσεις σε πάμπολλα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου.

Είμαστε στη διάθεσή σας, για προσωπική συνάντηση για την πληρέστερη και ενδελεχή ανάπτυξη των προτάσεων αυτών.

 

Για την Π.Ε.Σ.Κ.Ο.

Ευάγγελος Σπινθάκης

 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκεμβρίου 30, 2015 in Uncategorized

 

Στήριξη της Κοινωνικής Οικονομίας … Πως;

Του Δημήτρη Μιχαηλίδη

Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (17/12/2015) η ημερίδα «Θεσμικές παρεμβάσεις και Εργαλεία στήριξης της Κοινωνικής Οικονομίας» από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Η βαρύγδουπη σημασία του τονίσθηκε από την ομιλία του Υπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης & Τουρισμού (Γ. Σταθάκης), την ομιλία του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Γ. Κατρούγκαλος), την ομιλία του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων (Ε. Αποστόλου), την ομιλία του Υφυπουργού Οικονομίας, αρμόδιου για το ΕΣΠΑ (Α. Χαρίτσης), την ομιλία της Αναπληρώτριας Υπουργού Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ρ. Αντωνοπούλου) και από την παρουσία ενός πολυπληθούς ετερόκλητου ακροατηρίου, όπου άλλοι ήθελαν να μάθουν για τις ΚοινΣΕπ, άλλοι ήθελαν να συναντήσουν κάποιους που ήξεραν για ΚοινΣΕπ, κάποιοι έφεραν προβλήματα από την πραγματική λειτουργία τους, κάποιοι ήθελαν να πουν τον «καημό» τους, άλλοι προσπάθησαν να εκφωνήσουν την «κασέτα» που έχουν ηχογραφημένη για κάθε περίσταση, αλλά και από την συμμετοχή μερικών δραστήριων ΚοινΣΕπ, καθώς και την συμμετοχή με παρεμβάσεις μερικών καλών ενεργών πολιτών με άποψη για την Κοινωνική Οικονομία, την Ελληνική Πραγματικότητα και προτάσεις. Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκεμβρίου 29, 2015 in Uncategorized

 

ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

000

TO ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΚΑΛΕΙ Τα μέλη του και όλα τα δίκτυα

ΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ για ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ

Εν όψει της Ημερίδας του Υπ. Εργασίας για την κοινωνική οικονομία Στην Αθήνα, 17/12/15

Μετά την ημερίδα της Θεσσαλονίκης για θεσμικό διάλογο στα θέματα κοινωνικής οικονομίας που έγινε στις 10-12-15, ακολουθεί αυτή τη βδομάδα ημερίδα την Αθήνα, την Πέμπτη 17/12/15   στο Cine Κεραμεικός, 10.00, π.μ..

Το Πανελλήνιο Παρατηρητήριο καλεί τα μέλη του και όλα τα δίκτυα να συμμετάσχουν και να συμβάλουν σε μια ουσιαστική διαβούλευση με την πολιτική ηγεσία του Υπ. Εργασίας.

Ο απόηχος από την ενημερωτική Ημερίδα της Θεσσαλονίκης είναι ότι ανέδειξε τις βελτιωμένες θέσεις του Υπουργείου σε σχέση με το παρελθόν και τον προσανατολισμό του να ενισχυθούν οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις, να τροποποιηθεί ο νόμος και να ενεργοποιηθεί το ταμείο για την κοινωνική οικονομία.

Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκεμβρίου 13, 2015 in Uncategorized

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΑΚΤΙΚΟΣ : ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ. Τοπικές αναπτυξιακές συμπράξεις. Εκδ. Παρατηρητήριο. Αθήνα 2015

Μας ενδιαφέρει στην εποχή μας ο άνθρωπος να είναι μοχλός της Ιστορίας και θεμέλιο ζωής και όχι η τεχνολογική εξέλιξη, που άλλαξε τις ισορροπίες στις κοινωνίες. Ο άνθρωπος μπορεί να ήταν μοχλός της τεχνολογικής εξέλιξης, όμως ο ίδιος αφοπλίστηκε και γι’ αυτό έχει γίνει έντονα αισθητό το πένθιμο χάσμα ανάμεσα στην τεχνική πρόοδο και στον άνθρωπο που περνάει στο περιθώριο.

Ο άνθρωπος όμως είναι καταδικασμένος να προοδεύει και γι’ αυτό η στροφή προς την κοινωνική οικονομία προβάλλει τώρα ως αναγκαιότητα περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Στην καρδιά της οικονομικής κρίσης η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, δεν πρόκειται να ανακάμψει, εάν δεν αξιοποιήσει τους νέους θεσμούς της συνεργατικής οικονομίας. Έχει παρατηρηθεί πως η κλασική οικονομική αντίληψη για τη θεραπεία της κρίσης είναι σε πλήρη αδυναμία και δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τα τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος που γιγαντώνεται. Αλλά το βασικό πρόβλημα για τους πολίτες είναι η αλματωδώς αυξανόμενη ανεργία που πλήττει όχι μονάχα τη νεολαία αλλά όλες τις ηλικιακές πληθυσμιακές ομάδες.

Η Κοινωνική Οικονομία είναι μια διαδικασία δράσεων σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, με κοινωνικές επιχειρήσεις και συνεταιρισμούς, που ανθίζει κυρίως στις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά εδώ δυστυχώς βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα.

Ωστόσο, υπάρχουν οι σκαπανείς που συστηματικά και επίπονα πολλές φορές, με συνεχή αρθρογραφία, με ομιλίες, ημερίδες και συνέδρια, διαφωτίζουν, προτρέποντας άτομα και φορείς να στραφούν στην κοινωνική επιχειρηματικότητα.

Βασικός στόχος της όλης αυτής δραστηριότητας είναι να προταθούν μοντέλα συνεργασίας και δικτύωσης συνεργατικών και επιχειρηματικών πρωτοβουλιών για ν’ αντιμετωπιστεί η ανεργία αλλά και η αστάθεια των παλιών μορφών επιχειρηματικότητας που αποδείχτηκαν ανεπαρκείς στο ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει κυρίως τη χώρα μας.

Ένας από αυτούς του σκαπανείς είναι και ο δημοσιογράφος Βασίλης Τακτικός που με επιμονή εργάζεται στα θέματα της κοινωνικής επιχειρηματικότητας, και απ’ ό,τι δείχνει τουλάχιστον η απήχηση και η εξάπλωση του Πανελλήνιου Παρατηρητηρίου οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών, του οποίου υπήρξε πρωτεργάτης, η πρακτική αυτή έχει αρχίσει ν’ αποδίδει καρπούς.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο θεσμός της κοινωνικής οικονομίας δεν είναι καινοφανής. Έχει βαθιές ρίζες και στην ελληνική παράδοση, αλλά στα νεότερα χρόνια συνεταιριστικές ιδέες υλοποιήθηκαν αποτελεσματικά σε ευρωπαϊκές χώρες. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο βασκικός συνεταιρισμός «Mondragon Assembly» στην Ισπανία, που δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ’50. Στο συνεταιρισμό που εδρεύει στην κωμόπολη Μοντραγκόν, συμμετέχουν περίπου 25ο εταιρίες και οργανισμοί και τη λειτουργία του διέπει η αρχή της δημοκρατικής και συλλογικής διαχείρισης από τους εργάτες-μέλη των εταιριών που τον απαρτίζουν.

Ο πλέον ενδεδειγμένος δρόμος για αντιμετώπιση της κρίσης, στη σημερινή συγκυρία, είναι σαφέστατα η καταφυγή στην υλοποίηση της ιδέας του συνεργατισμού, που χρησιμοποιεί ως όπλο του την αξιοποίηση του κοινωνικού κεφαλαίου και των ανθρώπινων πόρων, με προοπτική την ανάληψη πρωτοβουλιών στον τομέα της επιχειρηματικότητας. Η ειδοποιός διαφορά με άλλες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες είναι πως στην περίπτωση του συνεργατισμού δεν είναι σκοπός το κέρδος. Σκοπός είναι η δυναμική αξιοποίηση υλικών και ανθρώπινων πόρων όχι για να ωφεληθεί το κεφάλαιο, αλλά οι ίδιοι οι συντελεστές της εργασίας.

Μπορεί να είχαμε πρόοδο τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον κόσμο σε ό,τι είχε σχέση με την τεχνολογία και την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής, από την άλλη όμως είδαμε ν υποχωρεί η απασχόληση και η ανεργία να εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο και πολύ περισσότερο στη χώρα μας. Και τούτο διότι η τεχνολογική εξέλιξη οδήγησε αυτομάτως στον περιορισμό των θέσεων εργασίας σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου. Δεν μας ενδιαφέρει ένα ρομποτικό εργασιακό μέλλον που θα λειτουργεί σε βάρος του ανθρώπου. Θα πρέπει να υπάρξει μια εξισορρόπηση ώστε να κινούνται σε παράλληλους δρόμους η τεχνολογική πρόοδος με την εργασιακή απασχόληση. Προς αυτή την κατεύθυνση δίνει λύσεις η Κοινωνική Οικονομία, η οποία με θεσμικό εργαλείο της την κοινωνική συνεταιριστική επιχειρηματικότητα, δημιουργεί ένα νέο πεδίο απασχόλησης με κέντρο τον ανθρώπινο παράγοντα.

Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας κωδικοποιεί με πλήρη σαφήνεια όλες τις παραμέτρους της κοινωνικής οικονομίας και συμβάλλει στην εμπέδωση μιας πρακτικής, η οποία μπορεί ν’ αποτελέσει παράγοντα ανάταξης της οικονομίας μας αλλά και ενός πνεύματος εθελοντισμού και αλληλεγγύης που τόσο ανάγκη έχει η χώρα μας, αφού έχει πολλαπλά δοκιμαστεί από τις πολιτικές διαμάχες. Επιπλέον καθίσταται σαφές ότι όλοι όσοι δεν αποβλέπουν στο κέρδος και φυσικά δεν κυριαρχούνται από τους ανταγωνιστικούς κανόνες της αγοράς, μπορούν κάλλιστα να είναι φορείς της κοινωνικής οικονομίας. Προς αυτή την κατεύθυνση, όπως εξηγείται στο βιβλίο κινούνται συλλογικές προσπάθειες καταναλωτών, κάθε είδους συνεταιρισμοί, μη κερδοσκοπικές και εθελοντικές οργανώσεις, όπως επίσης και εταιρικά σχήματα με τη συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Είναι βέβαιο ότι εάν εξαπλωθεί το πνεύμα το συνεταιριστικό και εγκολπωθούν οι πολίτες το νόημα της κοινωνικής οικονομίας, θα υπάρξει μια κοσμογονία στη χώρα μας. Το βιβλίο του Βασίλη Τακτικο είναι ακριβώς το εγκόλπιο κάθε συνειδητού πολίτη που αντιμάχεται τη στασιμότητα, την ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκεμβρίου 10, 2015 in Κοινωνική Οικονομία, Uncategorized