RSS

Η Αθήνα κάποτε…

Η Αθήνα κάποτε…

Omonoia Square – 1930’s ( travelinyourmind.wordpress.com/)

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι σκλάβος του εκσυγχρονισμού: δεν υπάρχει πρόοδος που να μην καταλήξει να τον υποδουλώσει εντελώς

Πολ Βαλερί

Όχι δεν ισχυρίζομαι ότι θα ήταν καλύτερη η Αθήνα, αν δεν άλλαζε, αν δεν άλλαζε διαρκώς στο διάβα του χρόνου. Άλλωστε ποιο θα ήταν το νόημα της μνήμης και της νοσταλγίας αν δεν είχαμε τη διαρκή αλλαγή των πραγμάτων; Τι θα νοσταλγούσαμε αν δεν είχε κάτι χαθεί; Αλλά και πέραν τούτου, μπορεί να υπάρξει το «καινούργιο» αν δεν καταστραφεί έστω εν μέρει το «παλιό»; Μπορεί να υπάρξει η έννοια της δημιουργίας χωρίς την έννοια της καταστροφής; Και επιπλέον το όλο ζήτημα είναι βαθιά φιλοσοφικό και επιστημονικό, η διαρκής αλλαγή είναι η μόνη σταθερή πραγματικότητα. Και φυσικά γνωρίζουμε ότι η ρήση του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» είναι από τα πρώτα θεμελιακά εργαλεία της ορθολογικής σκέψης του ανθρώπου.

Ισχυρίζομαι όμως ότι η Αθήνα, η πόλη της δημιουργίας ενός θαυμαστού πολιτισμού, η Αθήνα της Ακρόπολης και του Παρθενώνα αδικήθηκε και αδικείται από τη στάση και συμπεριφορά των Nεοελλήνων.

Η μεγάλη μου απορία είναι γιατί καταστράφηκε σχεδόν εντελώς το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, γιατί δεν αναπτύχθηκε η πρωτεύουσά μας περιφερειακά, όπως συνέβη στις περισσότερες αντίστοιχες πόλεις της Ευρώπης, γιατί πνίγηκε η πόλη στο τσιμέντο, χωρίς σεβασμό στην κληρονομιά, χωρίς ανάσες πρασίνου. Ο Α. Τρίτσης ανέφερε πολύ χαρακτηριστικά ότι η προσομοίωση που έκαναν οι πρώτοι σχετικά ατελείς δορυφόροι για την Αθήνα ήταν εικόνα βράχου και όχι εικόνα πόλης, εξαιτίας της όλης δομής της και κυρίως λόγω της φοβερής οικοδομικής πυκνότητας.

Η σχέση του πολίτη με την πόλη του είναι σχέση ιερή, είναι σχέση ισχυρή. Εδώ διαρθρώνονται οι προσδοκίες του μέλλοντος και οι ιστορικές μνήμες. Η πόλη δεν είναι κυρίως τα κτίρια, είναι οι κάτοικοι και η σχέση του με το περιβάλλον τους, φυσικό και δομημένο, είναι ο κοινωνικός τους ιστός, είναι η πολιτιστική τους ακτινοβολία. Η ανάπτυξη της πόλης δεν είναι μόνο ευθύνη των πολιτικών και γενικά της πολιτείας. Η ανάπτυξη δεν μετριέται με το πόσο τσιμέντο θα πέσει σε μια περιοχή. Η αισθητική αντίληψη είναι αντίληψη ζωής. Όλος ο υλικός πλουτισμός είναι έωλος (η εποχή μας το μαρτυρά με τρόπο έντονο…), αν δεν έπεται του πνευματικού πλούτου, του μορφωτικού αγαθού, του πολιτιστικού κεκτημένου.

Πνιγμένος ο ιερός βράχος της Ακρόπολης, πολιορκημένοι οι ιστορικοί λόφοι της Αθήνας, μικρά μπαλώματα τα πάρκα στην απέραντη έρημο του τσιμεντένιου λεκανοπεδίου. Και οι κάτοικοι αυτής της πόλης πρέπει να βρουν τις μικρές απομονωμένες νησίδες των αρχαιολογικών χώρων για να νιώσουν την έκσταση του άφθαστου πολιτισμού, για να βρουν τα χνάρια της ιστορίας, για να κατανοήσουν έστω κατ’ ολίγον βιωματικά τι ήταν αυτή η περίφημη αρχαία Αθήνα. Αλλά πόσο διαφορετική θα ήταν η πρωτεύουσά μας, αν μπορούσες να κατεβαίνεις την Πανεπιστημίου ή να ανεβαίνεις τη Σταδίου ή να περιτριγυρίζεις το ιστορικό κέντρο και να νιώθεις το πολιτισμικό φορτίο της αρχαίας Αθήνας χωρίς το πνίξιμο του «τσιμεντένιου συνεχούς», να γεύεσαι την αισθητική των νεοκλασικών κτιρίων και να αναστοχάζεσαι για την όμορφη διαδρομή αυτού του ευλογημένου από τη θεά της σοφίας ιερού τόπου.

Νοσταλγώντας το χθες, νοσταλγούμε τη νιότη μας, αναχαιτίζουμε την επιδρομή του χρόνου, τινάζουμε τη σκόνη της φθοράς, δίνουμε αθανασία στα πράγματα και μέσω αυτών στον εαυτό μας. Γιατί πιέζουμε τον εαυτό μας για να θυμηθούμε το άλφα ή το βήτα γεγονός; Γιατί γευόμαστε μια αίσθηση πληρότητας και έκστασης όταν μια μικρή γωνιά μάς ανοίγει ένα παράθυρο στο χθες; Γιατί θέλουμε η θύμηση να είναι απόλυτα προσωπική και αν η θύμηση του άλλου δεν καταλύει και τη δική μας θύμηση, την προσπερνάμε; Με τη θύμηση του παλιούσυναντάμε τον εαυτό μας, τον εαυτό μας που δεν θέλουμε να χαθεί. Είναι αγώνας αδιάλειπτος, αγωνία διαρκής. Δεν είναι μόνο της σκέψης η φαντασία και η δημιουργικότητα ως προβολές στο μέλλον οι μοναδικοί τόποι της ευτυχίας μας, είναι και τα σκιρτήματα της μνήμης ως προβολή στο παρελθόν, είναι κυρίως το όνειρο που φτερουγίζει σε κάθε κατεύθυνση του χρόνου. Ενιαίος είναι ο χρόνος, ενιαία και δική μας στάση απέναντί του.

Κάποτε η Αθήνα… Και το σήμερα θα γίνει κάποτε και θα το νοσταλγήσουμε! Ας το αγαπήσουμε, ας το φροντίσουμε. Η καταστροφή θα κάνει τη δουλειά της, αλλά οφείλουμε να επιλέξουμε τι θα της δώσουμε ως λεία, οφείλουμε να διατηρήσουμε το αξιολάτρευτο, το διαχρονικό, το ωραίο και όμορφο. Αυτή είναι η ανάσα της ζωής, η έννοια του ωραίου. Γιατί το ωραίο δεν το αγγίζει, δεν το διαβρώνει η σκουριά του χρόνου, τέμνει τον χρόνο και συναντά του ανθρώπου την ομορφιά, του ανθρώπου την αγωνία.

Απολαύστε το καταπληκτικό αφιέρωμα που ακολουθεί. Είναι ξεχωριστή, θαυμάσια εργασία “συναδέλφων” σε αξιόλογες ιστοσελίδες. Ξεδιπλώνω το φωτογραφικό υλικό μόνο της μιας ιστοσελίδας. Μην χάσετε όμως κανένα!  Βέβαια πολύ όμορφο φωτογραφικό υλικό θα βρείτε στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ, που είναι πάντα στη βιτρίνα του “Ανθολογίου”.  

BEAUTIFUL, OLD ATHENS

Πηγή:
http://christiannaloupa.wordpress.com/%CE%B7-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-beautiful-old-athens/

Κάποια γειτονιά της Αθήνας με φόντο τον Λυκαβηττό

1930 – Κηφισιά – Πλατεία Πλατάνου – Τροχονόμος

Δεκαετία 1930 – Δημοτικό Θέατρο (νυν Πλατεία Κοτζιά) – Κατεδαφίστηκε 1939!!!

Αρχές 1900 – Βίλλα Μαργαρίτα – Γωνία Μεσογείων και Βασιλίσσης Σοφίας (Ιδιοκτησία Ευστ. Λάμψα)!!!!

Οδός Σταδίου!! – Δεκαετία 1960 – Stadiou Street

Οδός Μιχαλακοπούλου!! – Δεκαετία 1960 – http://www.retromaniax.gr/vb/showthread.php?t=5264

Omonoia Square – 1930’s ( travelinyourmind.wordpress.com/)

1919

1900 Athens

1971 – Ο Πύργος των Αθηνών υπό κατασκευή – Athens Tower

Οδός Πανεπιστημίου – 1937 – Panepistimiou St.

Δεκαετία 1930 – Οδός Σταδίου – Stadiou st.

Πλάκα – 1919 – Plaka

Οδός Γεωργίου Α΄ – Αρχές 20ου αιώνα

1935 – Κιν/φος «Ορφεύς» – Λεωφ Βουλιαγμένης – «Orfeus» Cinema – Vouliagmenis Ave.

1906 – πιθανόν οδός Αθηνάς/Ερμού – probably Athinas/Hermou st.

Δεκαετία 1950 – Μοναστηράκι – Monastiraki Sq.

1925 – Ο παλιός σταθμός της Ομόνοιας – Old Omonoia RR station

grandebretagne Τέλη 19ου αιώνα

Τέλη 19ου αιώνα – Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία – End of 19th century – Hotel Grande Bretagne

1912 Ermou

1912 – Οδός Ερμού – Hermou st. – Πηγή: skyscrapercity.com

Athens1907 Elaionas

1907 – ΕΛΑΙΩΝΑΣ –

1915 ΑΘΗΝΑ. ΟΙ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΝΗΣΙΩΤΗΣ, ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΒΟΥΛΗ. ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟ.

1915 – ΟΙ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΝΗΣΙΩΤΗΣ, ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΒΟΥΛΗ – ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ

Τα ξύλινα βαγόνια του Ηλεκτρικού της γραμμής Κηφισιά - Πειραιάς (το θηρίο) - Αρχές δεκαετίας '70

Τα ξύλινα βαγόνια του Ηλεκτρικού της γραμμής Κηφισιά – Πειραιάς (το θηρίο) – Αρχές δεκαετίας ’70

Τα Αναφιώτικα - Δεκαετία 1920

Τα Αναφιώτικα – Δεκαετία 1920

Καλλιμάρμαρο Στάδιο - Αρχές 20ου αιώνα (LIFE)

Καλλιμάρμαρο Στάδιο – Αρχές 20ου αιώνα

1914 - Αμπελόκηποι - Η βίλλα Θων - Μπροστά στο κτίριο ποζάρει πιθανόν η οικογένεια Θων (Αρχείο ΕΡΤ)

1914 – Αμπελόκηποι – Η βίλλα Θων – Μπροστά στο κτίριο ποζάρει πιθανόν η οικογένεια Θων (Αρχείο ΕΡΤ)

46ο Γυμνάσιο - Ασκληπιού 183 και Λάμπρου Κατσώνη (κοντά στη Λ. Αλεξάνδρας) - κηρύχθηκε διατηρητέο

46ο Γυμνάσιο – Ασκληπιού 183 και Λάμπρου Κατσώνη (κοντά στη Λ. Αλεξάνδρας) – κηρύχθηκε διατηρητέο

Η οικία Σαριπόλου στην οδό Πατησίων - Κατεδαφίστηκε το 1960 - Saripolos mansion - Demolished 1960

Η οικία Σαριπόλου στην οδό Πατησίων – Κατεδαφίστηκε το 1960 – Saripolos mansion – Demolished 1960

Αλυσίδα (τέρμα Πατησίων) - Alysida (end of Patission St.)

Αλυσίδα (τέρμα Πατησίων) – Alysida (end of Patission St.)

Ο παλιός σταθμός του Φαλήρου - 1920 - Old RR Station of Faleron

Ο παλιός σταθμός του Φαλήρου – 1920 – Old RR Station of Faleron

Άποψη της παλιάς Αθήνας από την Ακρόπολη

Άποψη της παλιάς Αθήνας από την Ακρόπολη

Athinas St. - Οδός Αθηνάς - Τέλη δεκαετίας '50, αρχές '60

Athinas St. – Οδός Αθηνάς – Τέλη δεκαετίας ’50, αρχές ’60

Έγκλημα χωρίς τιμωρία! Κατεδάφιση ξενοδοχείου ΑΚΤΑΙΟΝ στο Ν. Φάληρο

Έγκλημα χωρίς τιμωρία! Κατεδάφιση ξενοδοχείου ΑΚΤΑΙΟΝ στο Ν. Φάληρο

Το Δημοτικό Θέατρο, όπου η σημερινή Πλατεία Κοτζιά!

Το Δημοτικό Θέατρο, όπου η σημερινή Πλατεία Κοτζιά!

Μάλιστα! Αυτός είναι ο Ιλισσός! Η σημερινή οδός Βασιλέως Κωνσταντίνου! Διακρίνεται το Πανόραμα, ο κιν/φος της εποχής!

Μάλιστα! Αυτός είναι ο Ιλισσός! Η σημερινή οδός Βασιλέως Κωνσταντίνου!

Πλατεία Ομονοίας/Omonoia Square

Πλατεία Ομονοίας/Omonoia Square

Οδός Σταδίου/ Stadiou Street

Οδός Σταδίου/ Stadiou Street

Οδός Αιόλου/Aeolou Street

Οδός Αιόλου/Aeolou StreetΗ Αθήνα κάποτε…

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτώβριος 28, 2018 in Uncategorized

 

Ελληνική εποποιία 1940-1941

ΕΝΑ αφιέρωμα στον Πόλεμο του 1940, στο Έπος της Αλβανίας, στον αγώνα του ελληνικού λαού και στις θυσίες του. Κι όπως σημειώνει ο Άγγελος Τερζάκης, στον αγώνα αυτόν ο ελληνικός λαός έδωσε το προσωπικό του ύφος, όμοιο σε γενικές γραμμές με του 1821. Η αναμέτρηση του 1940-41 γίνεται ανάμεσα στη λιτότητα και τον στόμφο, τη φιλοπατρία και τον ιμπεριαλισμό. Η τεχνοκρατία, χάρη στον σιδερένιο της όγκο, θα πετύχει για μια στιγμή να γονατίσει τη μαχόμενη ψυχή. Η αντιστροφή όμως θα έρθει γρήγορα και το μάθημα θα μείνει. Περισσότερο κι από την υπόθεση ενός έθνους που αγωνίζεται για την ανεξαρτησία του, η 28η Οκτωβρίου του 1940 προβάλλει στη σκηνή της Ιστορίας έναν αγώνα γενικότερο: μιας φυλής ανθρώπων. Αυτής που προσδιορίζεται από το πάθος της ελευθερίας

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Με αφορμή το 1940…

Μια μαρτυρία για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο

Η 28η Οκτωβρίου 1940 και η ελευθερία

Μαρδοχαίος Φριζής: Ο Έλληνας Εβραίος, ήρωας του ’40 που «ξέχασε» η Πολιτεία

28η Οκτωβρίου: Οι πρώτες μέρες μόλις ήχησαν οι σειρήνες του πολέμου

Το ’40 εμπνέει | Πώς είδαν οι καλλιτέχνες μας την εποποιία των αλβανικών βουνών

Το Έπος του ’40 στη νεοελληνική λογοτεχνία

Η Mάχη Ελαίας – Καλαμά | 2-8 Νοεμβρίου 1940

Αλέξανδρος Αλεξανδράκης, ο ζωγράφος του ’40

28η Οκτωβρίου: Ο Ελληνικός Στρατός λίγο πριν την επίθεση της Ιταλίας

Η Εποποιϊα του 1940 μέσα από τις σελίδες των λαϊκών περιοδικών

«Φύλλα Κατοχής» της Ιωάννας Τσάτσου

Γιάννης Μπεράτης Το πλατύ ποτάμι (απόσπασμα)

«Ημερολόγιο και μαρτυρίες του πολέμου και της κατοχής» του Ροζέ Μιλλιέξ

 

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτώβριος 28, 2018 in Uncategorized

 

Jürgen Habermas: ο Γερμανός φιλόσοφος που θέλει να σώσει την ΕΕ και την Ελλάδα. Κι εμείς τί κάνουμε;

File:JuergenHabermas crop2.jpg

Jürgen Habermas: ο Γερμανός φιλόσοφος που θέλει να σώσει την ΕΕ και την Ελλάδα. Κι εμείς τί κάνουμε;

Ένας «μοναχικός» Γερμανός φιλόσοφος, ο Jürgen Habermas αγωνίζεται, μάταια νομίζω, να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση από τον κακό εαυτό της αλλά και την Ελλάδα που καταγράφεται ήδη ως «παράπλευρη απώλεια».
Ευγενής η προσπάθεια αλλά χωρίς ελπίδα να τελεσφορήσει, αν και η παρέμβασή του έχει τη διδακτική και ηθική της αξία. Ας δούμε γιατί:

Η ΕΕ, στην παρούσα της δομή και λειτουργία, δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα συνεχίσει να ολισθαίνει προς την αυτοδιάλυσή της. Αντίθετα από το όραμα των ιδρυτών της, είναι μια Ομοσπονδία Κρατών. Δεν είναι Ομόσπονδο Κράτος, όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, Ο Καναδάς, η Αυστραλία.  Είναι και, όπως φαίνεται, θα παραμείνει μια απλή Νομισματική Ένωση αλλά όχι Πολιτική Ένωση.  Στερείται  κοινής οικονομικής, εξωτερικής, αμυντικής και κοινωνικής πολιτικής και άρα κοινωνικής συνοχής.

Με τα ιδεώδη των ιδρυτών της ως σημαία και τις ασαφείς έως εντελώς θολές συμφωνίες, τα οικονομικά ισχυρά κράτη-μέλη επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας και χρηματοπιστωτικής ασφυξίας που, βραχυπρόθεσμα έστω, εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα εις βάρος των μικρών και αδύναμων, αγνοώντας ότι αυτή η τακτική οδηγεί και στη δική τους καταστροφή.

Η ΕΕ χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια και κυβερνάται, κυρίως, από ανεπαρκείς έως εντελώς ανίκανους πολιτικούς (με τη βοήθεια ικανών αλλά αδιάφορων  τεχνοκρατών) και, βεβαίως, από κυνικά άπληστες αγορές. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η προσφυγική κρίση να εντείνει και να αναδείξει με θεαματικό τρόπο αυτές τις αδυναμίες, με αποτέλεσμα να ευτελιστεί πλήρως η έννοια της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης  και να αφεθεί η Ελλάδα να παλέψει μόνη της την ευρωπαϊκή πλέον ανθρωπιστική κρίση.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι χωρίς ριζοσπαστικές αλλαγές στις αρχές, στις αξίες  και στις συμπεριφορές και χωρίς θεμελιώδους σημασίας μεταρρυθμίσεις, η ΕΕ είναι καταδικασμένη να οδηγηθεί σε αργό θάνατο.

Θα μου πείτε όμως, οι Ευρωπαίοι καλά να πάθουν αλλά η Ελλάδα και οι Έλληνες τι φταίνε και πληρώνουν ένα τόσο ακριβό τίμημα;

Φταίμε και πολύ μάλιστα. Επί δεκαετίες, βιώσαμε μια εικονική πραγματικότητα ευμάρειας, χωρίς να παράγουμε, χωρίς να εκπαιδεύουμε για την παραγωγική αγορά εργασίας, χωρίς να εξάγουμε, ζώντας και σπαταλώντας τα δανεικά που παίρναμε, χωρίς ελπίδα να τα ξεπληρώσουμε.
Φταίνε οι πολιτικές ηγεσίες, τα μιντιακά συγκροτήματα, οι συνδικαλιστές, οι συνεταιριστές, οι λειτουργοί της δικαιοσύνης και της δημόσιας διοίκησης, αλλά και εμείς οι πολίτες που τους ψηφίζαμε και τους ανεχόμασταν, ή ακόμα επιδιδόμασταν σε ένα αμοιβαίο εκμαυλισμό και εκφαυλισμό υφέρπουσας ή και απροκάλυπτης διαφθοράς. Φταίμε όλοι αν και δεν φταίμε όλοι το ίδιο.

Το ότι δεν είναι αθώοι οι δανειστές – Ευρωπαίοι και μη – που εκμεταλλεύονται την κρίση  για να εξυπηρετήσουν τα κακώς εννοούμενα εθνικά τους συμφέροντα αλλά ούτε και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά συγκροτήματα που αναίσχυντα αυξάνουν τον πλούτο τους πάνω στη δυστυχία του ανυπεράσπιστου Έλληνα εργαζόμενου, άνεργου, συνταξιούχου και μικρομεσαίου επιχειρηματία δεν μας απαλλάσσει από τη δική μας ευθύνη.

Ας κατανοήσουμε επί τέλους ότι η σωτηρία μας βρίσκεται μόνο στα δικά μας χέρια και στα χέρια κανενός άλλου.

Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, κάποια συμφωνία θα υπάρξει μια και το αντίθετο δεν συμφέρει κανέναν. Δεν θα είναι όμως ευνοϊκή για μας, εξ αιτίας και του ερασιτεχνισμού της άπειρης κυβέρνησης, της ασυνεννοησίας μεταξύ των στελεχών της, των προκλητικών δημόσιων δηλώσεων, της δια τηλεπαραθύρων διαπραγμάτευσης και των άνευ αντικειμένου τσαμπουκάδων που έστρεψαν όλους τους «εταίρους» εναντίον μας.

Ας παραδεχτούμε επί τέλους ότι η κρίση είναι δική μας. Εμείς την είχαμε προκαλέσει με την ανεύθυνη διαχείριση των δημοσιονομικών μας πραμάτων και είχε ήδη συντελεστεί το 2008. Η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα των μνημονίων. Τα μνημόνια είναι αποτέλεσμα της κρίσης μας. Μιας κρίσης που επιδεινώθηκε εξ αιτίας της στυγνής λιτότητας που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού μας και την απώλεια της δυνατότητας για ανάκαμψη και ανάπτυξη στης οικονομίας μας.

  Δια ταύτα: Ώρα να σοβαρευτούμε, να νοικοκυρευτούμε, να δουλέψουμε ενωμένοι, παραμερίζοντας τα μικροκομματικά και προσωπικά μας συμφέρονται, σε μια πανεθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της πατρίδας και για το μέλλον των παιδιών μας. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Η ανάδειξη με μαύρα γράμματα ορισμένων σημείων στο συνημμένο κείμενο του Georg Diez στο οποίο παρουσιάζει το προφίλ του Jürgen Habermas, έγινε αυθαίρετα από τον υπογράφοντα.

Νίκος Σκουλάς, Ενεργός Πολίτης
email: nskoulas@nsa.gr   www.nsa.gr
http://nskoulas.blogspot.gr/

Habermas, the Last European: A Philosopher’s Mission to Save the EU
By Georg Diez

Jürgen Habermas has had enough. The philosopher is doing all he can these days to call attention to what he sees as the demise of the European ideal. He hopes he can help save it — from inept politicians and the dark forces of the market.
Jürgen Habermas is angry. He’s really angry. He is nothing short of furious — because he takes it all personally.
He leans forward. He leans backward. He arranges his fidgety hands to illustrate his tirades before allowing them to fall back to his lap. He bangs on the table and yells: «Enough already!» He simply has no desire to see Europe consigned to the dustbin of world history.
«I’m speaking here as a citizen,» he says. «I would rather be sitting back home at my desk, believe me. But this is too important. Everyone has to understand that we have critical decisions facing us. That’s why I’m so involved in this debate. The European project can no longer continue in elite modus.»
Enough already! Europe is his project. It is the project of his generation.
Jürgen Habermas, 82, wants to get the word out. He’s sitting on stage at the Goethe Institute in Paris. Next to him sits a good-natured professor who asks six or seven questions in just under two hours — answers that take fewer than 15 minutes are not Habermas’ style.
Usually he says clever things like: «In this crisis, functional and systematic imperatives collide» — referring to sovereign debts and the pressure of the markets.
Sometimes he shakes his head in consternation and says: «It’s simply unacceptable, simply unacceptable» — referring to the EU diktat and Greece’s loss of national sovereignty.
‘No Convictions’
And then he’s really angry again: «I condemn the political parties. Our politicians have long been incapable of aspiring to anything whatsoever other than being re-elected. They have no political substance whatsoever, no convictions.»
It’s in the nature of this crisis that philosophy and bar-room politics occasionally find themselves on an equal footing.
It’s also in the nature of this crisis that too many people say too much, and we could definitely use someone who approaches the problems systematically, as Habermas has done in his just published book.
But above all, it is in the nature of this crisis that the longer it continues, the more confusing it gets. It becomes more difficult to follow its twists and turns and to see who is responsible for what. And the whole time, alternatives are disappearing before our very eyes.
That’s why Habermas is so angry: with the politicians, the «functional elite» and the media. «Are you from the press?» he asks a man in the audience who has posed a question. «No? Too bad.»
Habermas wants to get his message out. That’s why he’s sitting here. That’s why he recently wrote an article in the Frankfurter Allgemeine newspaper, in which he accused EU politicians of cynicism and «turning their backs on the European ideals.» That’s why he has just written a book — a «booklet,» as he calls it — which the respected German weekly Die Zeit promptly compared with Immanuel Kant’s 1795 essay «Perpetual Peace: A Philosophical Sketch.»
But does he have an answer to the question of which road democracy and capitalism should take?
A Quiet Coup d’État
«Zur Verfassung Europas» («On Europe’s Constitution») is the name of his new book, which is basically a long essay in which he describes how the essence of our democracy has changed under the pressure of the crisis and the frenzy of the markets. Habermas says that power has slipped from the hands of the people and shifted to bodies of questionable democratic legitimacy, such as the European Council. Basically, he suggests, the technocrats have long since staged a quiet coup d’état.
«On July 22, 2011, (German Chancellor) Angela Merkel and (French President) Nicolas Sarkozy agreed to a vague compromise — which is certainly open to interpretation — between German economic liberalism and French etatism,» he writes. «All signs indicate that they would both like to transform the executive federalism enshrined in the Lisbon Treaty into an intergovernmental supremacy of the European Council that runs contrary to the spirit of the agreement.»
Habermas refers to the system that Merkel and Sarkozy have established during the crisis as a «post-democracy.» The European Parliament barely has any influence. The European Commission has «an odd, suspended position,» without really being responsible for what it does. Most importantly, however, he points to the European Council, which was given a central role in the Lisbon Treaty — one that Habermas views as an «anomaly.» He sees the Council as a «governmental body that engages in politics without being authorized to do so.»
He sees a Europe in which states are driven by the markets, in which the EU exerts massive influence on the formation of new governments in Italy and Greece, and in which what he so passionately defends and loves about Europe has been simply turned on its head.
A Rare Phenomenon
At this point, it should be mentioned that Habermas is no malcontent, no pessimist, no prophet of doom — he’s a virtually unshakable optimist, and this is what makes him such a rare phenomenon in Germany.
His problem as a philosopher has always been that he appears a bit humdrum because, despite all the big words, he is basically rather intelligible. He took his cultivated rage from Marx, his keen view of modernity from Freud and his clarity from the American pragmatists. He has always been a friendly elucidator, a rationalist and an anti-romanticist.
Nevertheless, his previous books «Structural Transformation of the Public Sphere» and «Between Facts and Norms» were of course somewhat different than the merry post-modern shadowboxing of French philosophers like Jacques Derrida and Jean Baudrillard. What’s more, another of Habermas’ publications, «Theory of Communicative Action,» certainly has its pitfalls when it comes to his theory of «coercion-free discourse» which, even before the invention of Facebook and Twitter, were fairly bold, if not perhaps naïve.
Habermas was never a knife thrower like the Slovenian thinker Slavoj Žižek, and he was no juggler like the German philosopher Peter Sloterdijk. He never put on a circus act, and he was always a leftist (although there are those who would disagree). He was on the side of the student movement until things got too hot for him. He took delight in the constitution and procedural matters. This also basically remains his position today.
Habermas truly believes in the rationality of the people. He truly believes in the old, ordered democracy. He truly believes in a public sphere that serves to make things better.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαρτίου 18, 2016 in Uncategorized

 

ΕΣΠΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑΣ

Εσπερίδα με θέμα: Αυτοοργάνωση κοινωνίας πολιτών

για την κοινωνική οικονομία στον πολυχώρο της Κοινο_Τοπίας

images (1)

Nous sommes le pouvoir

(Εμείς είμαστε η δύναμη)

Με αφορμή το «Ανοικτό συνέδριο κοινωνίας πολιτών για την κοινωνική οικονομία» που οργανώνουν το Πανελλήνιο Παρατηρητήριο Οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών και η Πανελλήνια Ένωση Συμπράξεων Κοινωνικής Οικονομίας, στην Αθήνα 10-12 Ιουνίου 2016 και που σκοπός του είναι η συγκρότηση του υποκειμένου της κοινωνικής οικονομίας και η ενδυνάμωσή του ώστε να αποτελέσει «κοινωνικό εταίρο» που θα διαβουλεύεται με την πολιτεία και την ΕΕ για τη χάραξη πολιτικών. Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Φεβρουαρίου 22, 2016 in Uncategorized

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΣΠΑ 2014 – 2020

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΣΠΑ 2014-2020

Προκήρυξη των τεσσάρων προγραμμάτων ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας του ΕΣΠΑ 2014-2020 από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία

Τέσσερις δράσεις, που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ 2014-2020 και συγκεκριμένα από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα, Καινοτομία 2014-2020», παρουσιάστηκαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, από τον Υπουργό Γιώργο Σταθάκη, την Αναπληρώτρια Υπουργό Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά, τον Υφυπουργό,  Αλέξη Χαρίτση, τον Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ, Παναγιώτη Κορκολή, την Ειδική Γραμματέα ΕΤΠΑ, Ευγενία Φωτονιάτα και τον Ειδικό Γραμματέα ΕΚΤ, Γιώργο Ιωαννίδη. Το συνολικό ύψος της ενίσχυσης ανέρχεται στα 370 εκατ. ευρώ, τα οποία θα κατανεμηθούν σε δύο κύκλους.

Πρόκειται για τα 4 Προγράμματα που βρίσκονταν σε προδημοσίευση, τα οποία προκηρύχθηκαν και είναι διαθέσιμα στους εξής συνδέσμους: Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Φεβρουαρίου 12, 2016 in Uncategorized

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΣΥΜΠΡΑΞΕΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
29/12/2015

Προς

περιφερειάρχη Αττικής κ. Δούρου

Θέμα: Εναλλακτικές προτάσεις για την αξιοποίηση των εργαλείων της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στην Περιφέρεια Αττικής.

Σε συνέχεια της επιστολής μας για την δημιουργία μόνιμης αναπτυξιακής σύμπραξης με πρωτοβουλία της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης  για την λειτουργία του Πεδίου του Άρεως και άλλων σχετικών δράσεων, επανερχόμαστε με νέες εναλλακτικές προτάσεις για την ενίσχυση της κοινωνικής οικονομίας στην Περιφέρεια Αττικής, προκειμένου να λυθούν τα σοβαρά και χρονίζοντα ζητήματα κοινωνικής παρέμβασης.

Αντιλαμβανόμενοι  τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση εξαιτίας της ως τώρα ανυπαρξίας πλήρους θεσμικού πλαισίου για την αξιοποίηση της κοινωνικής οικονομίας, του ανθρώπινου δυναμικού μέσα από τους κοινωνικούς συνεταιρισμούς και άλλους φορείς κοινωνικής οικονομίας, διαπιστώνουμε ότι η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση Αττικής και κάθε φορέας αυτοδιοίκησης έχει, ακόμη και με το υπάρχον νομικό καθεστώς, τη δυνατότητα να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό με δύο τουλάχιστον τρόπους.

  1. Πρώτον, με την προκήρυξη ενός εξειδικευμένου προγράμματος ΕΣΠΑ με μικρό προϋπολογισμό ανά δικαιούχο 25 ως 30 χιλ. ευρώ.
  2. Δεύτερον με απευθείας αναθέσεις σε εργασιακούς κοινωνικούς συνεταιρισμού μέχρι 15 χιλ. ευρώ για να αναλάβουν έργα φύλαξης, συντήρησης και κοινωνικής φροντίδας.

Αναλυτικότερα:

  1. Προτείνουμε την προκήρυξη από την  Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση ενός προγράμματος χρηματοδότησης για πολλά μικρά και συγκεκριμένα έργα σε πολλές ΚΟΙΝΣΕΠ και άλλους φορείς κοινωνικής οικονομίας (σύμφωνα με τον ν. 4019/11), με ανώτατο όριο χρηματοδότησης 25,000 ευρώ. Η δράση αυτή είχε εφαρμοστεί με επιτυχία το 2007 και 2008 γνωστή ως «Α και Β κύκλος». Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η νομιμότητα και με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, αλλά και η διαφάνεια, ο αντικειμενικός προσδιορισμός  των έργων, η κοινωνική μόχλευση με την συμμετοχή πολλών μικρών φορέων της κοινωνικής οικονομίας και δομών αλληλεγγύης.
  1. Αν το παραπάνω έργο θέλει χρόνο, προτείνουμε την απευθείας ανάθεση πολλών μικρών έργων σε ΚΟΙΝΣΕΠ ως 15,000 ευρώ ανά φορέα για στοχευμένες δράσεις. Θέλουμε να επισημάνουμε ότι η άποψη πως «δεν μπορεί να γίνει τίποτε για την κοινωνική οικονομία με το υπάρχουν θεσμικό πλαίσιο», δεν ευσταθεί καθώς εμείς εκτιμούμε ότι για τα παραπάνω, δεν υφίσταται νομικό κώλυμα. Οι όποιες ενστάσεις απλώς  καταλήγουν να εξυπηρετούν μάλλον τα κατεστημένα συμφέροντα συντεχνιών και γραφειοκρατίας, που αδιαφορούν για το κοινωνικό όφελος και το θετικό πολιτικό αντίκτυπο και ενδιαφέρεται μόνο για τη συντήρηση μονοπωλιακών καταστάσεων σχετικώς με το έργο που έχει να επιτελέσει η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση.

Θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι, ως τώρα, οι ΚΟΙΝΣΕΠ δεν έχουν λάβει ούτε ένα ευρώ από χρηματοδοτούμενα από την πολιτεία έργα και έτσι πολλές αδυνατούν να ξεκινήσουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η ορθή κυβερνητική πολιτική, όπως έχει εκφραστεί από τα πρωθυπουργικά χείλη είναι ότι «η κοινωνική οικονομία αποτελεί βασικό μοχλό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας». Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως ο κατεξοχήν φορέας που είναι πιο κοντά στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί και πρέπει να αναλάβει τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα ενισχύσουν την κοινωνική επιχειρηματικότητα από τα κάτω, θα αξιοποιήσουν το ανενεργό εργατικό δυναμικό και τους ανενεργούς υλικούς πόρους που έχει στην διάθεσή της και δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω υποστελέχωσης των ΟΤΑ.

Απαιτούνται λοιπόν τολμηρές και καινοτόμες πρωτοβουλίες που πρέπει να λάβει η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση  με στόχο να κινητοποιηθούν και να ενισχυθούν  οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας, με τρόπο που και να διασφαλίζει την νομιμότητα προς  το ελληνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά συγχρόνως να δίνει λύσεις σε πάμπολλα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου.

Είμαστε στη διάθεσή σας, για προσωπική συνάντηση για την πληρέστερη και ενδελεχή ανάπτυξη των προτάσεων αυτών.

 

Για την Π.Ε.Σ.Κ.Ο.

Ευάγγελος Σπινθάκης

 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκέμβριος 30, 2015 in Uncategorized

 

Στήριξη της Κοινωνικής Οικονομίας … Πως;

Του Δημήτρη Μιχαηλίδη

Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (17/12/2015) η ημερίδα «Θεσμικές παρεμβάσεις και Εργαλεία στήριξης της Κοινωνικής Οικονομίας» από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Η βαρύγδουπη σημασία του τονίσθηκε από την ομιλία του Υπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης & Τουρισμού (Γ. Σταθάκης), την ομιλία του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Γ. Κατρούγκαλος), την ομιλία του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων (Ε. Αποστόλου), την ομιλία του Υφυπουργού Οικονομίας, αρμόδιου για το ΕΣΠΑ (Α. Χαρίτσης), την ομιλία της Αναπληρώτριας Υπουργού Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ρ. Αντωνοπούλου) και από την παρουσία ενός πολυπληθούς ετερόκλητου ακροατηρίου, όπου άλλοι ήθελαν να μάθουν για τις ΚοινΣΕπ, άλλοι ήθελαν να συναντήσουν κάποιους που ήξεραν για ΚοινΣΕπ, κάποιοι έφεραν προβλήματα από την πραγματική λειτουργία τους, κάποιοι ήθελαν να πουν τον «καημό» τους, άλλοι προσπάθησαν να εκφωνήσουν την «κασέτα» που έχουν ηχογραφημένη για κάθε περίσταση, αλλά και από την συμμετοχή μερικών δραστήριων ΚοινΣΕπ, καθώς και την συμμετοχή με παρεμβάσεις μερικών καλών ενεργών πολιτών με άποψη για την Κοινωνική Οικονομία, την Ελληνική Πραγματικότητα και προτάσεις. Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκέμβριος 29, 2015 in Uncategorized