Γιώργο, μην ξεχνάς τη συμμετοχική δημοκρατία!

Αξιοσημείωτη η δραστηριότητα του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Και είναι ευχάριστο που τα μέσα ενημέρωσης -μέχρι στιγμής- υπογραμμίζουν το αεικίνητο ενός πολιτικού που ήταν πάντοτε ειλικρινής. Διάβασα ένα άρθρο του δημοσιογράφου Γιώργου Βότση στην “Ελευθεροτυπία”, όπου εκθειάζει τον Παπανδρέου και τις επιλογές του. Και είπα “μπράβο” ρε φίλε που κατάφερες να βρεις καλά λόγια! Δεν είναι ο μοναδικός “αντι-παπανδρεϊκός” κι ούτε θα είναι ανάμεσα στην “κοινωνία” των επωνύμων δημοσιογράφων…

Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να χωνέψει ότι ο Γιώργος κέρδισε τις εκλογές και με το κόμμα, τον κομματικό μηχανισμό, τον οποίο όλοι αναθεματίζουν. Είναι αλήθεια ότι ο κομματικός μηχανισμός σε ορισμένες περιόδους λειτούργησε αρνητικά και δημιούργησε πλήθος προβλημάτων τα οποία στραπατσάρισαν και την εικόνα του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια την πλήρωσε ο απλός κόσμος, οι οπαδοί και ψηφοφόροι του, που παρά τον παραγκωνισμό στάθηκαν στην πρώτη γραμμή των αγώνων και όπως αποδείχτηκε τελικά έδωσαν τη νίκη. Στήριξαν τον Γιώργο από τη μέρα που ανέλαβε την προεδρία του κόμματος. Τον στήριξαν και στη δύσκολη περίοδο του διαχωρισμού στην κορυφή, όταν δηλαδή ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξεδήλωσε την επιθυμία του να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ με έναν κάπως ανορθόδοξο τρόπο.

Ήταν τότε που πολλοί από εμάς που δώσαμε τη μάχη για τον Γιώργο προβάλαμε το διακύβευμα της “συμμετοχικής δημοκρατίας”. Αυτό το είχε αποδεχθεί ο Γιώργος και μάλιστα θα πρέπει να σημειώσω ότι δύσκολα μπορούσε να τον ακολουθήσει κανείς από το κόμμα σ’ αυτούς τους προβληματισμούς.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πει [2/3/2004] ότι η δημιουργία «δημόσιου δικτυακού τόπου» για τη συμμετοχική δημοκρατία θα δώσει τη δυνατότητα στους πολίτες να ενημερώνονται σε ζητήματα της καθημερινότητας, να παρακολουθούν τις εργασίες της Βουλής, να μοιράζονται τους προβληματισμούς της κυβέρνησης, καθώς και να συμμετέχουν σε ζωντανό διάλογο με τους κυβερνώντες. Και σημείωνε ότι ΤΟΤΕ ο διάλογος αυτός απέκλειε τους πολλούς και περιοριζόταν στους ισχυρούς, σε εκείνους δηλαδή που έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Φοβάμαι [και θα ήθελα να διαψευστώ] ότι από ενεργοί πρωταγωνιστές που ήμασταν, δηλαδή παλεύαμε σε καθημερινή βάση, τώρα δυστυχώς έχουμε μετατραπεί σε απαθείς θεατές των όσων συμβαίνουν γύρω μας και δεν φαίνεται ότι υπάρχει προοπτική να ξαναγίνουμε “συμμέτοχοι” και “πρωταγωνιστές”! Διότι πρωταγωνιστές εξακολουθούν να είναι όλοι όσοι σιτίζονταν στην Χαριλάου Τρικούπη και αργότερα στην Ιπποκράτους. Αυτοί όλοι αποτελούν το σύστημα της λεγόμενης κομματοκρατίας και όχι ο γραμματέας της τοπικής οργάνωσης “Ανω Ραχούλας” ή ένας συνειδητός απλός ψηφοφόρος που ζει στο Πέραμα ή στον Αγιο Παντελεήμονα, ή στο Περιστέρι και αλλού.

Θέλω να πω ότι αν δεν υπάρχουν συμμετοχικοί θεσμοί είναι αδύνατο να υπάρξει έργο και ψυχανεμίζομαι ότι ξανά θα θριαμβεύσει η η κρατική γραφειοκρατία. Από πού κι έως πού κάποιοι φερέλπιδες golden boys που θα προσληφθούν με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά του Χάρβαρντ και του Λόντον Σκουλ οφ Εκόνομικς, θα είναι σε θέση να διεκπεραιώσουν την πολιτική του ΠΑΣΟΚ; Γιατί είναι φανερό [και λογικό] ότι θα πρυτανεύσει αυτή ακριβώς η “λογική”: ποιος έχει τα περισσότερα “εφόδια” και από πού!

Θέλω να εκφράσω την απλή απορία: Με ποιους κέρδισε τις εκλογές ο Γιώργος Παπανδρέου; Το ότι διακήρυξε πως η κυβέρνηση είναι για όλους τους Ελληνες, δεν έχει τόσο απλοϊκή ανάγνωση. Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να κυνηγηθεί κανένας από τους πολιτικούς αντιπάλους. Ούτε να μπει στο ψυγείο! Όμως κυβέρνηση όλων των Ελλήνων σημαίνει δίκαιη φορολογία, σημαίνει ανάπτυξη, που μέσα από εκεί θα προκύψουν οι θέσεις για νέους ανέργους, σημαίνει ασφάλιση των νέων που δουλεύουν με το σύστημα stage…

Δεν είναι δυνατό να λυθεί το πρόβλημα της εξυγίανσης του κρατικού μηχανισμού με 88 θέσεις γενικών και ειδικών γραμματέων. Οπως διαβάζουμε στον Τύπο αναμένεται αυτοί που εξεδήλωσαν ενδιαφέρον να ξεπεράσουν τις δέκα χιλιάδες [10.000]! Αγώνας άγονος… Πώς όμως διαφεύγει της προσοχής τους το γεγονός ότι οι γραμματείς που είναι άμεσοι συνεργάτες των υπουργών ενδεχομένως να μην έχουν την ιδεολογία και τις πολιτικές αρχές του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, θα προσληφθούν για να εφαρμόσουν ένα πρόγραμμα που δεν πιστεύουν!

Φοβάμαι ότι σε όλη αυτή τη σημερινή δραστηριότητα εμφιλοχωρεί ο επικοινωνιακός ακτιβισμός. Ας μου συγχωρεθούν οι παραπάνω σκέψεις, αλλά… ουδείς ελεύθερος εαυτού μη κρατών!

• Στο κάτω της γραφής, ας γίνει μια αναλογική κάλυψη των θέσεων, σύμφωνα με τα ποσοστά όλων των κομμάτων, για να μην έχει κανείς παράπονο – και να είναι νόμος του κράτους.

• Θέλω να πω κι αυτό [το είχα διαβάσει κάπου αλλά δεν θυμάμαι ποιος το έγραψε]: ο ανταγωνισμός κάνει καλύτερο προϊόν, αλλά κάνει και χειρότερους ανθρώπους…

http://nikoslagadinos.blogspot.com/

Ωρα για ΑΛΛΑΓΗ οικονομικής πολιτικής

Από τον Παντελή
Οικονόμου, εκπρόσωπο των ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ, έγινε η ακόλουθη δήλωση για τον
προϋπολογισμό του 2009 :

Η ανακοίνωση της –αυξημένης πέρα από κάθε λογική– φορολογίας για το 2009 από τη κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι η οικονομική της πολιτική (με το ψευδώνυμο «ήπια προσαρμογή») έχει πια εξαντλήσει τα όριά της. Αρκεί να αναρωτηθούμε ποιές και πόσες θα ήταν άραγε οι αυξήσεις φόρων και οι νέοι φόροι προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του μηδενισμού του ελλείμματος για το 2010. Εάν φυσικά δίνονταν η ευκαιρία στην κυβέρνηση αυτή να συντάξει και άλλον προϋπολογισμό.

Την ώρα που νέα επιτήρηση βρίσκεται επί θύραις και δεν επιβάλλεται, ακριβώς λόγω της διεθνούς κρίσης, η οποία και υπαγορεύει ελαστικότητα. Το αδιέξοδο είναι αυταπόδεικτο. Και όχι μόνον για εμάς οι οποίοι είχαμε εξαρχής διατυπώσει απερίφραστα τις επιφυλάξεις μας για τις σκληρές νομισματικές πολιτικές (εν ονόματι δήθεν της μείωσης του πληθωρισμού και της περιστολής των δημοσιονομικών ελλειμμάτων) προειδοποιώντας για τις αρνητικές συνέπειές τους στην ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή.

Είναι ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ. Και στην οικονομική πολιτική. Εισάγοντας τις ακριβώς αντίστροφες προτεραιότητες: Επιλεγμένες μεγάλες δημόσιες επενδύσεις για την επανενεργοποίηση και του ιδιωτικού και του κοινωνικού τομέα της οικονομίας. Ανακατανομή του πλούτου υπέρ των πιο αδύνατων τάξεων και στρωμάτων. Και ως συνέπειά τους, αποκατάσταση ενός σταθερότερου νομισματικού περιβάλλοντος.

Για να γίνει η ΑΛΛΑΓΗ αυτή πραγματικότητα είναι αναγκαίο να διασφαλιστούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις: Δημοκρατική νομιμοποίηση των πολιτικών δυνάμεων οι οποίες υποστήριξαν και υποστηρίζουν την ΑΛΛΑΓΗ αυτή με συνέπεια και σταθερότητα. Κόντρα στο ρεύμα των τελευταίων χρόνων και τον φονταμενταλισμό όσων το καλλιέργησαν. Εφαρμογή άμεσου και μεσοπρόθεσμου προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Και πολιτικές μάχες παντού για την προώθησή του προγράμματος αυτού. Από τους εργασιακούς χώρους έως τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακριβώς γι’ αυτό το τελευταίο, οι επερχόμενες εκλογές του 2009 για την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποκτούν ένα διαφορετικό από το συνηθισμένο και, ασφαλώς, πολιτικά κρίσιμο, περιεχόμενο. Δέσμευσή μας να δώσουμε και την μάχη αυτή. Πιο αποφασιστικά από ποτέ άλλοτε. Με την βεβαιότητα της αίσιας έκβασής της.

Μπροστά 1,8% το ΠΑΣΟΚ – Σε λίγο θα τρώνε τη σκόνη του!

Δεν είναι ψέμα, αλλά είναι η πραγματικότητα. Μετά από μια μακρά περίοδο ανομβρίας – ξηρασίας, φαίνεται πως ο καλός Θεός δεν άντεξε άλλο και, πλέον, μας λέει την αλήθεια. Και πού είστε ακόμη!

Έτσι, λοιπόν, προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ καταγράφει και νέα δημοσκόπηση, αυτή τη φορά της Alco για λογαριασμό του Alter. Ειδικότερα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προηγείται με 1,8% του κυβερνώντος κόμματος, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της πανελλαδικής τηλεφωνικής έρευνας που διενεργήθηκε σε δείγμα 1.000 ατόμων από τις 15 έως τις 18 Σεπτεμβρίου.

Πιο αναλυτικά, στην πρόθεση ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει 26,1%, το ΠΑΣΟΚ το 27,9%, το ΚΚΕ 6,6%, ο ΣΥΡΙΖΑ 8,3%, ο ΛΑΟΣ 5% και οι Οικολόγοι Πράσινοι 2,1%. Άλλο απαντά ότι θα ψήφιζε το 2,6%, λευκό το 5,5%, ενώ το 15,9% δηλώνει Δεν Ξέρω/Δεν απαντώ.

Σε ένα ερώτημα που τίθεται για πρώτη φορά, «καλύτερος πρωθυπουργός» αναδεικνύεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, με ποσοστό 34,5%. Ο κ. Κώστας Καραμανλής συγκεντρώνει ποσοστό 30,7%, ενώ το 22,2% απαντά «το ίδιο» και 9,9% Δεν Ξέρει/Δεν απαντά.

Βέβαια η παρουσίαση των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης έγινε με χίλια δυο εμπόδια από τον Χατζην ικολάου, ο οποίος δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι είναι άσχετος με την πολιτική. Μη σας φαίνεται παράξενο. Το παράδειγμα της Μάρας Ζαχαρέα είναι πολύπρόσφατο. Παρουσίασε,λοιπόν, τα αποτελέσματα και δεν μπορούσε να χωνέψει το γεγονός ότι πλέον ο Παπανδρέου καταγράφεται ως “ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ” από τον Καραμανλή για να γίνει πρωθυπουργός! Καιρός τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια…

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ

Η αλήθεια βγαίνει μέσα από την πάλη των ιδεών...

ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΙΚΤΟΣ, Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ*.

του ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΟΥ

Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, οδήγησε στη ραγδαία αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων και στη δραματική αύξηση της ανεργίας με ταυτόχρονη επιδείνωση των αμοιβών και κατά συνέπεια στη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Κι όμως η επιστημονικοτεχνική επανάσταση που είναι έργο ολόκληρης της ανθρωπότητας θα μπορούσε να οδηγήσει:

α. Στη μείωση του χρόνου απασχόλησης, δηλαδή στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου, που αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή των εργαζομένων στα αγαθά του πολιτισμού.

β. Σε μια οικονομία της πλήρους απασχόλησης χωρίς ανέργους και απόκληρους, φτωχούς και δυστυχισμένους.

γ. Σε μια δίκαιη κοινωνία, χωρίς κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες και σε μια ειρηνική και ευημερούσα ανθρωπότητα, προϋπόθεση αναγκαία για την έξοδο από τη βαρβαρότητα και την παραπέρα ανθρωπιστική πρόοδό της.

Ποιες δυνάμεις εμποδίζουν αυτή την εξέλιξη και οδηγούν τα πράγματα προς τα πίσω και για ποιο λόγο αντί να μειώνουν το χρόνο εργασίας, αντίθετα τον αυξάνουν προσθέτοντας μάλιστα σε αυτόν και άλλες τόσες ώρες απλήρωτης εργασίας κάθε μέρα, όταν είναι γνωστό πως με τη σημερινή τεχνολογία θα μπορούσαν να παραχθούν, όλα τα αγαθά της πανανθρώπινης ευημερίας, με ελάχιστο, πολύ λιγότερο από τον σημερινό χρόνο εργασίας;

Ποιες δυνάμεις θα απελευθερώσουν τις επιστήμες και την τεχνολογία, θα ξεμπλοκάρουν την πρόοδο και θα καταστήσουν και πάλι δυνατή την πορεία προς τα μπροστά, προς μια νέα ελευθερία του ανθρώπου και του πολιτισμού του;

Γιατί σιωπούν για αυτά τα θέματα όσοι γνωρίζουν και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα και ποιον εξυπηρετεί και ποιον βλάπτει αυτή η συνομωσία της σιωπής;

Ποιος ο ρόλος των πολιτών, ο ρόλος του καθενός μας;

Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για έναν Νέο Ουμανισμό προτείνει την έναρξη του σχετικού διαλόγου και την άμεση αγωνιστική διεκδίκηση με τα παρακάτω αιτήματα:

1. Εργάσιμη εβδομάδα 30 ωρών χωρίς μείωση των αποδοχών και ανάλογη συμμετοχή των εργαζομένων στο προϊόν από την αύξηση της παραγωγικότητας.

2. Κάθε υπερωριακή ώρα απασχόλησης θα αμείβεται με το πενταπλάσιο της κανονικής.

3. Απορρόφηση ολόκληρης (και της υπόλοιπης) ανεργίας με απασχόληση στον τομέα κοινωνικής αλληλεγγύης που πρέπει να διευρυνθεί, για την προστασία της φύσης, για την ανάπτυξη του πολιτισμού, για τη στήριξη της νεολαίας και της τρίτης ηλικίας.

4. 10 μήνες εργασίας, ένας μήνας επιμόρφωσης και ένας μήνας άδεια με πλήρεις αποδοχές.

Μακροπρόθεσμος και αδιαπραγμάτευτος στρατηγικός στόχος των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού παραμένει βέβαια η υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και η αντικατάστασή του με ένα σύστημα της άμεσης συμβουλιακής δημοκρατίας, που θα σέβεται τη φύση, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του, στην προοπτική ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Να απελευθερώσουμε τις επιστήμες και την τεχνολογία από το κεφάλαιο για να γίνουν επιστήμες και τεχνολογία της απελευθέρωσης του ανθρώπου, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

Να ενισχύσουμε την επανάσταση της γνώσης.

Να απελευθερώσουμε τη νεολαία και τα όνειρά της για έναν καλύτερο κόσμο.

______________________________

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

www.infonewhumanism.blogspot.com

E-mail: prodial21@gmail.com

* ΟΠΟΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ.

ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΛΕΜΕ ΠΑΡΩΝ

ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΘΕΜΑ ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑΣ;

Στην άκρη του γκρεμού...

Οταν ο κόμπος φθάσει στο χτένι…

Tο τελευταίο βαρόμετρο της Public Issue για τον ΣKAΪ και την «Καθημερινή» επιβεβαιώνει με μικρές διαφοροποιήσεις τις τάσεις που έχει καταγράψει τους προηγούμενους μήνες. Τάσεις, που αποτυπώνονται στα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων. Από τον Σεπτέμβριο 2007 οι δύο πυλώνες του δικομματισμού έχουν χάσει περίπου από επτά μονάδες, παρ’ ότι οι πολίτες δεν επιθυμούν τη διάσπασή τους.

Η σημερινή κρίση διαφοροποιείται ποιοτικά από όλες τις προηγούμενες επειδή συρρικνώνεται η συναίνεση προς τις δύο μεγάλες παρατάξεις. Η πολιτική απαξίωση και των δύο έχει αχρηστεύσει τον βασικό μηχανισμό του κοινοβουλευτισμού. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορεί να εισπράξει από τη φθορά της συμπολίτευσης και κατ’ αυτόν τον τρόπο να κρατήσει το σύστημα σε ισορροπία.

Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί πως οι «γαλάζιοι» δεν μπορούν να κυβερνήσουν παραγωγικά και ότι οι «πράσινοι» δεν αποτελούν αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Θεωρεί πως τα φαινόμενα διαπλοκής, διαφθοράς και παρακμής δεν αποτελούν μεμονωμένα θλιβερά περιστατικά, αλλά προϊόντα της χρόνιας νοσηρής κατάστασης. Αυτός είναι ο λόγος που οι πολίτες χρεώνουν πολιτικά όχι μόνο στη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και στην προκάτοχό της.

Η παράλληλη πτώση των δύο μεγάλων επιτρέπει στους «γαλάζιους» να παραμένουν με την ίδια σχεδόν διαφορά πρώτο κόμμα. Λόγω εκλογικού συστήματος είναι αδύνατον να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς αυτούς. Πέρα από αυτό, η Ν.Δ. έχει δύο πλεονεκτήματα έναντι του ΠΑΣΟΚ.

Και μόνο το γεγονός ότι κυβερνά ενισχύει τις κεντρομόλες δυνάμεις και περιορίζει κάπως τις κεντρόφυγες.

Το δεύτερο πλεονέκτημά της είναι ότι οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της δεν έχουν εύκολη διέξοδο. Ο ΛΑΟΣ, ως όμορο κόμμα, έχει το στίγμα της ακροδεξιάς και ως εκ τούτου δεν είναι ελκυστικός. Σε αντίθεση με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ έχει δίπλα του τον ΣΥΡΙΖΑ, που λειτουργεί σαν προνομιακό δοχείο για την «πράσινη» ψήφο διαμαρτυρίας. Εξ ου και το ρεύμα της εκλογικής προσφυγιάς από το πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα προς τον μικρό άσπονδο συγγενή του έχει προσλάβει πρωτοφανείς διαστάσεις.

Στην πραγματικότητα, το 2004 ήταν η τελευταία ευκαιρία του δικομματισμού. Υπήρχε η προσδοκία ότι η Ν.Δ. του Κ. Καραμανλή θα κυβερνούσε με άλλο ήθος, ύφος και αποτελεσματικότητα και ότι ο Γ. Παπανδρέου θα ανασυγκροτούσε το ΠΑΣΟΚ. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος δικαίωσαν τις προσδοκίες. Η διπλή αυτή απογοήτευση βιώνεται από το εκλογικό σώμα ως κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα. Το κενό καλύπτεται εκλογικά και όχι πολιτικά.

Η κατακόρυφη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντανακλά πραγματική διεύρυνση της πολιτικής επιρροής του. Το προτιμούν ως κόμμα διαμαρτυρίας και όχι ως εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της εξουσίας.

Παρ’ ότι ο δικομματισμός κλυδωνίζεται, είναι πρόωρο να προεξωφλήσουμε την κατάρρευσή του. Οι πολίτες ωθούν σε νέους τρόπους διακυβέρνησης, αλλά -όπως προκύπτει από το βαρόμετρο- υπάρχει αμηχανία όσον αφορά την εναλλακτική λύση. Οταν ο κόμπος φθάσει στο χτένι και προκύψει θέμα ακυβερνησίας είναι πολύ πιθανόν να σημειωθεί παλινδρόμηση.

Tου Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 08/07/2008