Ετσι, “η τηλεόραση βουλιάζει στο κενό…”

• Οι µεζούρες της τσατίλας

• Της Πόπης Διαµαντάκου
• ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 7 Απριλίου 2011

• Κάτι οι στυλιστικές εξαλλοσύνες, που σχολιάζονται ώρες, κάτι οι σεξουαλισµοί κριτών και παρουσιάστριας του «Dancing», όλο και περισσότερο η τηλεόραση βουλιάζει στο κενό

Η Ζέτα Μακρυπούλια µε τον ογκώδη κότσο, που πέτυχε τον στόχο του και ασχολήθηκαν ουκ ολίγοι µε την καρναβαλική εικόνα της, στην παρουσίαση του «Dancing with the stars»
Ευτυχώς που ξέσπασαν οι µεζούρες στα social media την τσατίλα τους για τις καρναβαλικές µεταµφιέσεις της Μακρυπούλια και πρόσφεραν έτσι σπουδαίο κουτσοµπολικό υλικό στα πάνελα για να κρατηθεί το θέµα «Dancing» άλλο ένα 24ωρο.

Τι ευρηµατική τηλεόραση! ∆ίνουµε παγκόσµια µαθήµατα και θυµίζουµε το «δαιµόνιο» της φυλής. Η φτώχεια γεννά πατέντες σε µια τηλεόραση που «διασκεδάζει» την κρίση κάνοντας θέαµα τον πιο ανόητο εαυτό της.

Και όπως κάθε τηλεοπτική εποχή έχει το «πρότυπο» που την εκφράζει, η Ζέτα Μακρυπούλια έχει αναδειχθεί ήδη σε ιδανικό των καιρών. Με στυλιστικές µεταµφιέσεις, µε κοµµωτικές εξαλλοσύνες, µε «πολύκροτους έρωτες» και ό,τι θεωρείται στις µέρες µας εύπεπτη «λαϊκή» τηλεόραση – ή απλώς φτηνή και εύκολη. «∆εν ταίριαζε ο κότσος µε το φουστάνι που φορούσε η Ζέτα στο live του “Dancing”», ισχυρίστηκε ο ειδήµων Κωστέτσος. Οσο για το φουστάνι της; Πφφ! Κακέκτυπο δικής του δηµιουργίας.

Ποιες real «νοικοκυρές», οι real «στυλίστες» κάνουν καλύτερο πάταγο – αν και είδαµε δηλώσεις της κ. Ναθαναήλ, µε πόζα Ντενίση (το δάχτυλο τεντωµένο να υποβαστάζει χαλαρά το σαγόνι), που τύφλα να ‘χει η καλύτερη σάτιρα του εν λόγω ρόλου.

Οι στυλιστικές επιλογές των κυριών ωστόσο αποτελούσαν ανέκαθεν µέγα τηλεοπτικό ζήτηµα. Πάει µία δεκαετία που είχε γίνει µεγάλη φασαρία µε δυο πρωθιέρειες της πίστας (Βανδή και Βίσση) που είχαν φορέσει το ίδιο µοντελάκι, πανάκριβο, πλην όµως το ένα αυθεντικό και το άλλο αντιγραφή. Κόλαση η µεσηµεριανάδικη τότε τηλεόραση.

Ως εκ τούτου, για επιµήκυνση του χρέους δεν ξέρουµε τι θα καταφέρει η χώρα, αλλά η τηλεόρασή της έχει καταφέρει άριστα την «επιµήκυνση» του κενού. Να, αίφνης ένα απλό ζουµ στο µονόπετρο της Ζέτας, που το φορούσε και το ‘δειχνε στο live, άναψε «φωτιές». ∆ιαφηµιστικό κόλπο. Του µονόπετρου; Της επισηµοποιηµένης σχέσης της Ζέτας; Τι σηµασία έχει! Κουβέντα να γίνεται. Στο «παιχνίδι» και το µεγαλοστέλεχος-κριτής Λάτσιος. «Είναι από χέρι», είπε όλο νόηµα για το µονόπετρο. ∆εν ήταν «από το χέρι» που υπονοούσε, απλή ντεκορασιόν της εµφάνισης ήταν, πλην όµως έκανε την πλήρη περιφορά των εκποµπών κουτσοµπολιού το µέγα γεγονός «µόνοπετρο-στο-χέρι-από-χέρι». Γελοιότητες; Και λίγα λέµε.

Μήπως οι ατάκες, και αυτές όλο υποτιθέµενο «νόηµα» µεταξύ Μακρυπούλια και Λάτσιου. Αυτές κι αν είναι φωτογενείς σάχλες: «Εγώ δεν έχω πει ότι έχω κάνει χορό, ούτε το έχω παίξει ότι έχω κάνει», ήταν το δήθεν «καυστικό σχόλιο» της Ζέτας για το τρέιλερ µε τη χορευτική εµφάνιση Λάτσιου, που ήταν αποτέλεσµα µοντάζ. Το ύφος «σ’ την είπα τώρα» της παρουσιάστριας, άκρως επιδεικτικό, έδωσε στην κρυοµπλαστριά αξία για να σχολιαστεί επί ώρα από τα πάνελα της εποµένης.

Σειρά πήραν στη συνέχεια και τα σεξουαλικά τάχα υπονοούµενα, που πάρα πολύ «αυθορµήτως» τα προκάλεσαν κρεβάτια και καναπέδες, τα οποία επιστρατεύτηκαν για τις αισθησιακές χορογραφίες διαγωνιζόµενων ζευγαριών. Για να δείξεις ερωτισµό δεν χρειάζεσαι τραπέζι ή κρεβάτι, ήταν η εµβριθής παρατήρηση του µεγαλοστελέχους του Αnt1. «Θα σας άρεσε καλύτερα στο πάτωµα;», ήρθε πάλι όλο νόηµα η σεξουαλίζουσα απάντηση της παρουσιάστριας. Μµµµµ! Να το σύνθηµα. Στο κρεβάτι, στο πάτωµα, στο τραπέζι, τίποτα δεν γλίτωσε από αυτό το αιφνίδιο κύµα σεξουαλισµού που κατέλαβε τους κριτές που επιδόθηκαν σε σχόλια όλο υπονοούµενα και τα αναπαρήγαν επί 48ωρο τα απανταχού πάνελα. Με αυτά και µ’ εκείνα, τηλεόραση δεν έχουµε. Εχουµε ευτράπελα, έχουµε πόζες, έχουµε παρουσιάστριες που κάνουν φασαρία θυµωµένες γιατί δεν τους αρέσουν κριτικές, αλλά αυτά δεν είναι τηλεόραση, είναι οι εξαιρέσεις της. Και δυστυχώς έγινε η εξαίρεση πρότυπο και το εφήµερο στιγµιότυπο «απόλυτη αξία» της ψυχαγωγίας. Μια τηλεόραση όλη λάθος. Γιατί δεν έχει µέλλον.

• Επαγγελµατίες της «τρίχας»

• Της Πόπης Διαµαντάκου
• ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 6 Απριλίου 2011

• Εµφανίζονται ως φορείς της «αυθεντικότητας» στο καρναβαλικό τηλεοπτικό θέαµα και αποθεώνονται ως οι απόλυτοι σταρ του

Με το πιστολάκι της κοµµωτικής και τις αστείες φούρλεςτου στο «Dancing with the stars» έγινε η φίρµα των τηλεοπτικών καιρών. Αναµενόµενο. Και απόδειξη ότι τα κόνσεπτ των εν λόγω εκποµπών προσαρµόζονται στην κουλτούρα και τα ήθη της τηλεόρασης που τα υιοθετεί. Και η δική µας τηλεόραση παραµένει καρναβαλική µέχρι τελικής πτώσεως – δικής της και των τηλεθεατών της.

Στυλίστες και µακιγιέζοι δίνουν ρεσιτάλ κακογουστιάςντύνοντας και βάφοντας – τις κυρίες φυσικά – όχι σαν παρουσιάστριες σε λαϊκά θεάµατα, αλλά σαν κορίτσια έτοιµα για µια βραδιά τρελού καρναβαλιού. Χρώµατα που ζαλίζουν το µάτι, φιόγκοι, µπούστα, ποδόγυροι και ντεκολτέ που συναντιούνται στον αφαλό πρωινιάτικα, φρου φρου και τριπλοτάκουνοι κόθορνοι, µαύρα εσώρουχα πουδιαγράφονται κάτω από διαφανή µπλουζάκια, ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή παρελαύνει οληµερίς. Ε, επόµενο είναι, κάθε τόσο, να αποθεώνεται και από ένας «Λωλοστεφανής» αυτοπροσώπως. Πριν από λίγοκαιρό ο ρόλος πήγε γάντι στην Μπεκατώρου, που τον εκπλήρωσε µε αρίστη επαγγελµατική συνέπεια και ως εκ τούτου κέρδισε την τηλεοπτική της µακροηµέρευση. Σειρά είχε ο Τρύφωνας Σαµαράς, γνωστό και µη εξαιρετέο µέλος του θιάσου των «εκκεντρικών» µετρ του πανηγυρτζίδικου θεάµατος της τηλεοπτικοκοσµικής µόδας, της οποίας βεβαίως προβάλλονται ως ειδήµονες. Με άλλα λόγια, εκπροσωπούν το υποτιθέµενο «αυθεντικό». Τι Κωστέτσοι, τι Γαβαλάδες, τι Τρύφωνες Σαµαράδες, όλοι λατρεύονται από την τηλεόραση του «αυθεντικού καρναβαλισµού».

Αριστοι επαγγελµατίες φυσικά. Γιατί παραµένουν επιχειρηµατίες, από τους ελάχιστους που σε καιρούς οικονοµικής κρίσης καταφέρνουν να κερδίζουν, και ως εκ τούτου, κάθε άλλο παρά «νούµερα» ή απλοί «γελωτοποιοί» είναι. Είναι «ρόλοι» στα τηλεοπτικά πανηγύρια της υπερβολής, όπου όλοι προσποιούνται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, και οι εν λόγω προσποιούνται άριστα ότι εκπροσωπούν το «αυθεντικό» στοιχείο του καρναβαλισµού. Κύριο χαρακτηριστικό του, η επιδεικτική αφέλεια. Και είναι απολαυστική.

«Μου κάηκε τοπιστολάκι από τη χαρά, όταν µου πρότειναν να συµµετέχω στο “Dancing”», ήταν η ατάκαΤρύφωνος που «έγραψε» και ακολούθησε πλήθος άλλων,όλες να εκδηλώνουν τον ίδιο«ανυπόκριτο ενθουσιασµό». «Θυµάσαι που χορεύαµε εδώ στο στούντιο πριν σου προτείνουν να συµµετέχεις;», του θύµιζε η Τσιµτσιλή στο «Μπλα µπλα». Και για τις κριτικές; «∆εν θυµώνω, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι». Κακή κουβέντα;Καµιά. «Εγώ θέλω ναχαρίζω γέλιο. Είναι πολύ σηµαντικό νακάνεις τον κόσµο να γελάει». Επαγγελµατίας κωµικός; Ούτε αυτό. Ο «ρόλος» είναι πέραν, άλλωστε, του συστήµατος της κοινής λογικής. Είναι ο σταρ του καταναλωτικού παραλογισµού.

• Πανικός που προκαλεί σύγχυση

Πλησιάζει η έναρξη του «Greek Idol Live» και η Ρούλα Κοροµηλά κάνει ό,τι µπορεί για να τραβήξει την προσοχή, κατ’ αρχάς µε τηλεφωνική παρέµβασή της που ακούσαµε στην «Πρωινή Μελέτη». Της αναγνωρίζουµε επαγγελµατισµό, αν µη τι άλλο. ∆ιεκδικεί την προσοχή µε τις µεθόδους της τηλεόρασης, την οποία και η ίδια υπηρέτησε και υπηρετεί: την πρόκληση. Με χαρά την ακούσαµε πάντως να λέει ότι «δεν γερνάω», αλλά «µεγαλώνω». Γιατί «µεγάλωµα» σηµαίνει ωριµότητα. Αντιθέτως, το γήρας, του οποίου τα χαρακτηριστικά δυστυχώς γνωρίζουµε όσοι είχαµε τη σκληρή εµπειρία να γηροκοµήσουµε οικεία πρόσωπα, συµβαδίζει µε τη µείωση της αντιληπτικής ικανότητας, µε τη σταδιακή αποµάκρυνση από την πραγµατικότητα.

Γι’ αυτό και εκπλαγήκαµε όταν παρακάτω ακούσαµε την «αγαπηµένη παρουσιάστρια» να λέει ότι δεν θα ακούσει τα σχόλια «καµιάς υπέρβαρης τηλεκριτικού».

Αν αυτή η αντίληψη δεν είναι ο απόλυτος ρατσισµός, τότε τι είναι; Ισως, απλώς, πανικός. ∆υστυχώς, όµως, αυτός δεν επιτρέπει στην «ωριµότητα» να αναδειχθεί.

Αντιθέτως, πάει την τηλεόραση πίσω και την κοινωνία ολόκληρη. Αν είναι δυνατόν στην τηλεόραση του 2011 να εκφράζεται η αντίληψη ότι πρέπει κάποιος να καταθέτει «πιστοποιητικό λιποµέτρησης» για να µπορεί να πει τη γνώµη του – πόσω µάλλον όταν αυτό είναι η δουλειά του.

Αυτή η «πλάκα» παίρνει διαστάσεις θλιβερές πλέον. Η σύγχυση ως προς το τι είναι θέαµα και τι είναι ελευθερία του λόγου µπορεί να είναι βολική για ψευτοκόντρες µε στόχο την τηλεθέαση, αλλά κρατάει την τηλεόραση πίσω, εκτός της εποχής της και των αναγκών του κοινού της.