Ηρθε η ώρα της «στήριξης»

Από τον Παναγιώτη Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 04/03/2010

Ο «κύβος ερρίφθη». Τα αναμενόμενα μέτρα εξαγγέλθηκαν. Παρότι η κυβέρνηση έκανε προσπάθειες διαφοροποίησης υπέρ των χαμηλόμισθων (όχι π.χ. περικοπές στις συντάξεις κ.λπ.) και επιβολής ακόμα και έκτακτης εισφοράς και φορολογικών μέτρων για τους εισοδηματικά πιο ισχυρούς, στην ουσία τα μέτρα είναι άδικα. Βέβαια, είναι αναγκαία. Και δεν μπορούσαμε να τα αποφύγουμε, γιατί στην πραγματικότητα μας τα «επέβαλε» η ΕΕ. Αν δεν τα λαμβάναμε «οικειοθελώς», θα μας υποχρέωναν απευθείας οι Βρυξέλλες. Περιθώρια, δυστυχώς, για τον Ελληνα πρωθυπουργό δεν υπήρχαν.

Επισημαίνουμε την υποκριτική στάση του κ. Σαμαρά, ο οποίος, ενώ είναι ο πρόεδρος του κόμματος το οποίο οδήγησε τη χώρα σε αυτή την άθλια κατάσταση και διαλαλεί τη δήθεν «συναίνεση» που παρέχει στην κυβέρνηση, αρνείται το… 80% των μέτρων, που χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης μας επιβάλλει η ΕΕ!

Ωραία συναίνεση είναι αυτή… Κόπτονται μάλιστα υπέρ των… χαμηλόμισθων και των… συνταξιούχων, αφού πρώτα μας οδήγησαν στο πλήρες αδιέξοδο! Να το ξεκαθαρίσουμε άπαξ διά παντός. Για το αδιέξοδο που βρίσκεται σήμερα η χώρα υπάρχουν ευθύνες δύο κατηγοριών. Οι μακροχρόνιες, δομικές και διαρθρωτικές που βαρύνουν και το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Και οι ευθύνες της τελευταίας πενταετίας που σχεδόν «οργάνωσαν» και τελικά «οδήγησαν» τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αυτά, για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη. Από δω και πέρα δύο είναι τα μείζονα ζητήματα. Πρώτον, η άμεση και πρακτική στήριξη της χώρας από την ΕΕ. Είναι στοιχειώδης υποχρέωσή τους. Ουσιαστικά, θα βοηθήσουν τη θεσμικά ατελή ευρωζώνη. Δεν μπορούν να κερδίζουν μόνο από το «ισχυρό» ευρώ χωρίς ταυτόχρονα να αντιλαμβάνονται την ανάγκη (χάριν του «κοινού νομίσματος») για σταθεροποιητικές μεταβιβάσεις πόρων από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές, μέσω ενός π.χ. ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου. Η διαρκής άνοδος της ισοτιμίας του ευρώ θέτει εκτός ανταγωνισμού τις μικρότερες και πιο ανίσχυρες οικονομικά χώρες της ευρωζώνης.

Είναι υποχρέωσή τους η στήριξη της Ελλάδας και στοιχειώδης μηχανισμός «αυτοπροστασίας τους». Το δεύτερο πρόβλημα είναι η μεγάλη ύφεση. Με τα μέτρα που υποχρεωθήκαμε να πάρουμε είναι αναπόδραστη και κυρίως θα «αυτοακυρώνει» τα ίδια τα μέτρα σε μεγάλο βαθμό. Χρειαζόμαστε ευρωπαϊκή «στήριξη». Οσες μεταρρυθμίσεις τολμηρές κ.λπ. να κάνουμε, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε σε αυτές τις συνθήκες «πλεόνασμα» για να αντιμετωπίσουμε μεσομακροπρόθεσμα, εύκολα, το δημόσιο χρέος. Η ανάπτυξη θέλει ευρύτερο σχέδιο, έχει προϋποθέσεις και απαιτεί χρόνο. Οφείλουμε να το κάνουμε τάχιστα. Χρειάζεται, βέβαια, άλλη νοοτροπία και ρηξικέλευθες ιδέες.

Την «αναπτυξιακή πολιτική» (έχουμε «εργαλεία») είναι εύκολο να την εξαγγείλεις και δύσκολο να την πραγματοποιείς, ιδιαίτερα σε συνθήκες όπως οι σημερινές…