Μια συναισθηματική [όσο και πικρή] προσέγγιση από το ενδιαφέρον ιστολόγιο Sankaravaki:
Ο πόνος του αναντίστοιχου.
Μεγάλοι ηθοποιοί του κινηματογράφου απο πολλές χώρες απήγγειλαν αποσπάσματα απο αρχαίες τραγωδίες στο πρωτότυπο. Η Φιλαρμονική ορχήστρα του Βερολίνου με διευθυντή τον ΒΡΕΤΑΝΟ Sir Simon Rattle περίμενε τους υψηλούς καλεσμένους στο Ηρώδειο με ένα πρόγραμμα με έργα Beethoven και Gluck εμπνευσμένα απο την Αρχαία Ελλάδα. Αρχηγοί μεγάλων χωρών επικεφαλής μεγάλων διεθνών οργανισμών, κορυφαίοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών απο όλες τις ηπείρους, έδιναν συγχαρητήρια στην οικοδέσποινα. Το όνειρό της είχε εκπληρωθεί. Στα υπέροχα μάτια της Μελίνας έβλεπες τις επερχόμενες γενιές να γεμίζουν το μουσείο και τη μεγάλη της χαρά όπως φανταζόταν το πληγωμένο μνημείο να δεχόταν ξανά τα ξενιτεμένα μέλη του που ο Έλγιν έκλεψε. Κι ύστερα ξύπνησα. Το αναντίστοιχο πονάει πολύ. Έκλεισα την τηλεόραση για να μην νιώθω πιο ταπεινωμένος. Έβαλα να ακούσω Bach.
