Σχετικά με την εξέλιξη του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Λίμνης Βιστωνίδας.

ΣΚΟΠΙΜΗ και ΑΝΕΥΘΥΝΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΔΑΣ.

Αναγνώριση κυριότητας επί ακινήτου επέρχεται με δικαστική απόφαση συμβόλαιο ή με νόμο. Επί Κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ουδέποτε έγινε μία από αυτές τις ενέργειες με την οποία να αναγνωρίζεται κυριότητα στις εκτάσεις της Λίμνης Βιστωνίδας. Οι υπουργικές αποφάσεις αποδοχής παλαιότερων γνωμοδοτήσεων του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων, που τελικά αναπέμφθηκαν επί Φωτιάδη, αλλά και το πρωτόκολλα παράδοσης παραλαβής, δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής. Σε περίπτωση δε που έχει γίνει μεταγραφή τους στα βιβλία μεταγραφών, αυτή είναι παράνομη, δεν έχει νομική ισχύ, αλλά αντίθετα συνεπάγεται έννομες ευθύνες για τους υποθηκοφύλακες.

Επειδή λοιπόν δεν είχε ποτέ εκδοθεί ή μεταγραφεί νομικά ισχυρή πράξη αναγνώρισης της κυριότητας της Μονής στις επίμαχες εκτάσεις της Βιστωνίδας (δηλαδή νόμιμος τίτλος κυριότητας) επί Κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, η Μονή Βατοπεδίου αναγκάστηκε:

(α) το 2002 να καταφύγει στην Επιτροπή Απαλλοτριώσεων της Διεύθυνσης Γεωργίας της Νομαρχίας Ξάνθης ζητώντας την έκδοση νόμιμων τίτλων κυριότητάς της στην περιοχή της Βιστωνίδας. Το αίτημά της απορρίφθηκε με την υπ’ αριθμ. 1/2003 απόφαση της παραπάνω Επιτροπής.

(β) το 2003 να καταφύγει στα δικαστήρια με αναγνωριστική αγωγή στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Και σε αυτήν την περίπτωση η διάσκεψη των δικαστών με πλειοψηφία 2-1 απέρριψε το αίτημα της Μονής και, εάν δεν είχε μεσολαβήσει η ανεξήγητη και ανεπίτρεπτη παραίτηση του Δημοσίου από επί υφυπουργίας κ. Δούκα, η απόφαση αυτή θα είχε δημοσιευθεί, αναγνωρίζοντας ως κύριο της Λίμνης και των παραλιμνίων εκτάσεων το Ελληνικό Δημόσιο

Πρετεντέρης-Παπαδάκης-Λιαρέλλης: Έσωσαν την τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας!

Οι συνεντεύξεις του Θεόδωρου Ρουσόπουλου στον Γιάννη Πρετεντέρη [Mega] και στους Γιώργο Παπαδάκη και Στρατή Λιαρέλλη [Αντέννα] ήσαν αρκετές για να αποδειχθεί περίτρανα ότι η ελληνική δημοσιογραφία έχει βράχους ακλόνητους που μπορούν ανά πάσα στιγμή να υπερασπιστούν την τιμή και την υπόληψή της! Αυτό που συνέβη όμως είναι πρωτοφανές. Εμείς περιμέναμε να υπάρξει και κάποια ευαισθησία, έλεος, να λειτουργήσει η παλιά συναδελφική αλληλεγγύη. Εις μάτην όμως. Οι τρεις δημοσιογράφοι έστησαν απέναντί τους τον πάλαι ποτέ κραταιό υπουργό Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας και alter ego του Καραμανλή και του άλλαξαν τα φώτα! [Συγγνώμη για τη λαϊκούρα, αλλά μου ήρθε αυθορμήτως]. Δεν τον άφησαν τον Ρουσόπουλο να πάρει ανάσα. Τον χτυπούσαν ανελέητα. Οι ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ των διαφόρων ψευδολογιών του Ρουσόπουλου και οι ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ διαδέχονταν η μια την άλλη. Δεν του άφησαν περιθώριο να αμυνθεί και να δώσει, βρε αδερφέ, κάποιες απαντήσεις που πραγματικά θα ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Μα, να τον ρωτάνε πού βρήκε τα λεφτά για να αγοράζει κάθε χρόνο κι από ένα σπίτι; Η “αδιακρισία” τους έφτασε στο αποκορύφωμα. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο Ρουσόπουλος υπήρξε ένας από τους γίγαντες της δημοσιογραφίας και από τους πλέον ακριβοπληρωμένους! Προσπαθώ πολλήν ώρα να σκεφτώ ένα ανάλογο παράδειγμα αλλά ματαίως, διότι εν Ελλάδι δεν υπάρχει αντίστοιχος “Ρουσόπουλος”. Μου θυμίζει κάτι από Λάρι Κινγκ – εννοώ ως προς τις οικονομικές απολαβές. Και σε τελευταία ανάλυση, ξέρει ο καθένας τι αιματηρές οικονομίες έκανε ο Ρουσόπουλος για να συγκεντρώσει τόσα ποσά; Δεν ξέρει! Βέβαια, πήρε και κάποια ΜΕΓΑΛΑ δάνεια κι έτσι κατάφερε να φτιάξει τη βίλα στο Καπανδρίτι [έτσι όπως την βλέπω στις αεροφωτογραφίες, είναι αλήθεια ότι την ζηλεύω [τη βίλα], να αγοράσει το σπίτι στο Ψυχικό, το εξοχικό του στην Πάρο κ.λπ.

Εν πάση περιπτώσει, ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι νιώθουμε ευτυχείς που οι τρεις ως άνω δημοσιογράφοι μπόρεσαν να ελέγξουν την “εξουσία”, να στριμώξουν τον Ρουσόπουλο [ασχέτως αν τον λυπηθήκαμε...] και να δικαιώσουν τις ελπίδες του τηλεοπτικού κοινού, δηλαδή του ελληνικού λαού, ότι στο τέλος όσοι καταχράστηκαν τον κόπο του, θα πληρώσουν έστω και με δυο συνεντεύξεις! Με έναν καταπληκτικό τρόπο που θύμιζε μαέστρους [το μυαλό μου πήγε στον Φον Κάραγιαν, στον Δημήτρη Μητρόπουλο, στον Αρτούρο Τοσκανίνι...], ανέτρεπαν τα μεγάλα ψέματα του Ρουσόπουλου και τον άφησαν τελικά ολόγυμνο, σε σημείο που έχω την εντύπωση ότι ο άλλοτε υπουργός, μόλις τέλειωσαν οι συνεντεύξεις, θα το έβαλε στα πόδια, οδηγώντας ο ίδιος τη τζιπάρα του. Τώρα να σας πω σε ποιο από όλα τα σπίτια του πήγε, δεν μπορώ να ξέρω. Από δω και πέρα έτσι θα κάνει, όταν θα θέλει να αποφύγει τα φώτα της δημοσιότητας. Θα χάνεται πότε στο Καπανδρίτι, πότε στην Πάρο , πότε στο Ψυχικό, πότε στην Καισαριανή, πότε… ε, δεν τα ξέρω τα υπόλοιπα κρυσφήγετά του. Πάντως η ιστορία μου θυμίζει και λίγο 17 Νοέμβρη. Δεν θα ξέρουν πού να τον αναζητήσουν!

Μπράβο στους Πρετεντέρη, Παπαδάκη και Λιαρέλλη!!! Οι συνεντεύξεις τους θα πρέπει να διδάσκονται πλέον στις δημοσιογραφικές σχολές στα νέα παιδιά για να μαθαίνουν τι σημαίνει να μην είσαι διαπλεκόμενος – γενικά – να μην χρωστάς σε κανέναν πολιτικό, να υπηρετείς την αλήθεια και το συμφέρον του τόπου και του λαού…