Του Γιάννη Ιωάννου. ΕΘΝΟΣ
Οι μαθητευόμενοι μάγοι αυτής της κυβέρνησης χτυπάνε στ’ αυτιά! Κι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει… Μετά τη φοροκαταιγίδα, ακολουθούν άλλα. Θ’ αρχίσουν όλοι τώρα να ψάχνονται. Βάζουν το χέρι μέσα στην τσέπη και η τσέπη δεν είναι μόνον…άδεια αλλά και τρύπια. Κάποτε γινόταν και κανένα μπάλωμα. Τώρα φαίνεται πως ξέχασε ο κόσμος να μπαλώνει. Γυρνώντας, λοιπόν, από τις διακοπές [ο Θεός να τις κάνει «διακοπές»], δεν τολμούν να σηκώσουν το τηλέφωνο μη τυχόν και είναι εκείνες οι φωνές από τις διάφορες εταιρίες που ζητούν για λογαριασμό των τραπεζών τα οφειλόμενα. Είναι όμως και η νέα εκπαιδευτική χρονιά που στήνει στον τοίχο τις οικογένειες που έχουν να αντιμετωπίσουν τα σχολικά έξοδα. Ο οικογενειακός προϋπολογισμός φαίνεται πως δεν αντέχει.
Η παμπόνηρη κυβέρνηση σε κάθε πρόβλημα που την βασανίζει, φροντίζει και μεθοδεύει κατά τέτοιο τρόπο τα πράγματα ώστε να φαίνεται πως δεν έχει ευθύνες! Λέει ότι υπάρχει «αγορανομικό» ζήτημα κι ακόμη ότι τα υπέρογκα έξοδα, ας πούμε, για την εκπαίδευση, αποτελούν ένα σύμπτωμα της ακρίβειας που μαστίζει την αγορά…Αρχίζει κανείς να αναπολεί τους αγώνες που έγιναν για τη λεγόμενη «δωρεάν»παιδεία, που κατάντησε να είναι η πλέον «ακριβή» κι αναρωτιέται το μάταιο της υπόθεσης!
Αλλά, ας συνέλθουμε γιατί οι αγώνες για την παιδεία ποτέ δεν είναι μάταιοι όσο υπάρχει η έγνοια για τα παιδιά μας. Και τα παιδιά μας έχουν καταλάβει ότι δεν υπάρχουν για όλους ίσες ευκαιρίες. Κι αυτά που επιτάσσει το Σύνταγμα είναι κουραφέξαλα. Διότι αν αναλογιστεί κανείς πόσα χρειάζεται μια οικογένεια για τη φοίτηση των παιδιών της ειδικά στα δημόσια σχολεία [για τα ιδιωτικά δεν μιλάμε, αφού αυτοί που στέλνουν εκεί τα παιδιά τους δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα], τότε θα καταλάβει ότι η συνταγματική επιταγή για ισότητα στις ευκαιρίες έχει πάει περίπατο.
Είναι βέβαιο πάντως ότι δεν υπάρχουν που να μην τα δίνουν όλα για να δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά τους. Και είναι διατεθειμένοι να υποστούν τα πάνδεινα ώστε τα παιδιά τους να μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό σ’ αυτή την άγρια καπιταλιστική κοινωνία. Εδώ όμως είναι που καιροφυλακτούν οι διάφοροι απατεώνες και εκμεταλλεύονται τον πόνο των γονιών και την αγωνία των παιδιών. Τα φροντιστήρια στη χώρα μας έχουν γίνει θεσμός και σ’ αυτό είναι υπαίτιοι όλοι! Πρώτα και κύρια το κράτος. Ευθύνη έχουν και οι εκπαιδευτικοί, διότι αν έκαναν καλά τη δουλειά τους στο σχολείο δεν θα χρειαζόταν τα παιδιά να καταφεύγουν στα φροντιστήρια λες και είναι η πανάκεια για την πολυπόθητη είσοδο στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Από την άλλη επίσης, με το μπάχαλο που επικρατεί στα δημόσια σχολεία [απεργίες, καταλήψεις κ.λπ.], τα ιδιωτικά σχολεία προβάλλονται όλο και περισσότερο ως η εναλλακτική λύση. Κι εκεί που καταφεύγουν πολλές οικογένειες, πέφτει το τσεκούρι. Ποιος όμως θα περιορίσει την κερδοσκοπία των ιδιωτικών σχολείων; Δεν υπάρχει κράτος! Αλλά πότε θα υπάρξει κράτος για να υπάρξει και οραματική δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά του λαού; Η εκπαίδευση είναι αγαθό. Και όταν αυτό το αγαθό περιορίζεται μόνον για τους ευκατάστατους, τότε η κοινωνία οδεύει στον εκφυλισμό της…
Μπορεί κάποιος Στυλιανίδης να λύσει τα εκπαιδευτικά ζητήματα; ΟΧΙ! Είναι σε θέση κάποιος Κωστάκης Καραμανλής να δώσει όραμα στην κοινωνία μας; ΟΧΙ! Είναι δυνατόν μια παράταξη μουχλιασμένη, συντηρητική, αντιλαϊκή, μια παράταξη σκανδάλων και διαφθοράς, να λύσει τα προβλήματα του ελληνικού λαού και να δώσει ελπίδες στις νέες γενιές; ΟΧΙ!
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ!!!
