ΠΑΣΟΚ: ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ!

ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Εθνικό Συμβούλιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. 18 – 19 Ιουλίου 2008

Είναι κοινός τόπος ότι τα πράγματα έχουν στραβώσει. Ότι βρισκόμαστε περίπου στο πουθενά. Και η κατάσταση αυτή είναι απολύτως απαράδεκτη. Είναι αδιανόητο ο λαός να ζητάει απεγνωσμένα ΑΛΛΑΓΗ και να αδυνατούμε να ανταποκριθούμε στην επιτακτική αυτή ανάγκη του. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι παρακολουθούμε να πέφτουν οι τίτλοι του τέλους μιας, συναρπαστικής κατά τα άλλα, ιστορίας τριάντα περίπου χρόνων. Οφείλουμε την ύστατη προσπάθεια: μια σκηνή ανατροπής της αδυναμίας της παράταξης.

Μιλώντας στην ΚΟΕΣ του ΠΑΣΟΚ στις 19 Ιανουαρίου είχα διατυπώσει την εκτίμηση ότι βρισκόμαστε στο 12 και 5. Και, συνεπώς – είχα πει τότε – αν δεν αδράχναμε το τελευταίο λεπτό μιας παράτασης (που δεν την δικαιούμασταν, εδώ που τα λέμε) θα βρισκόμασταν στο πουθενά. Όπως και συμβαίνει σήμερα. Δυστυχώς ! Είχα αναρωτηθεί – τότε – εάν θα μπορούσαμε:

§ Να αφήσουμε κατά μέρος την παραπολιτική και να επιστρέψουμε στην Πολιτική.

§ Να ξαναδούμε τον κόσμο, την Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, την ίδια την πατρίδα μας, μέσα από τις ανάγκες της εποχής μας.

§ Να υπερασπιστούμε τη Δημοκρατία στην ουσία της, χωρίς εκπτώσεις.

§ Να αμφισβητήσουμε τα στερεότυπα τα οποία οδήγησαν στη συρρίκνωση και τη διαιωνίζουν.

§ Να ξεκόψουμε από τις κακές παρέες και να συναντηθούμε ξανά με τους δικούς μας ανθρώπους.

§ Να επιδοθούμε σε περισυλλογή και αυτοκριτική αντί να κάνουμε ντόρο. Όπως συνήθισαν διάφοροι.

§ Και το σημαντικότερο ίσως: να κάνουμε όλοι, χωρίς εξαίρεση, ένα βήμα πίσω. Να διεκδικήσουμε έναν ευρύτερο χώρο για όλους, αντί έναν διευρυμένο ρόλο για τον εαυτό μας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η συζήτηση (η οποία δεν έγινε ποτέ), για το τι δεν έγινε ή τι έγινε λάθος ή για το πως σπαταλήσαμε τα τελευταία αποθέματα ριζοσπαστισμού και λαϊκότητας του Κινήματός μας, δεν έχει πια νόημα. Κατά βάθος ξέρουμε. Στα ερωτήματά μου του Ιανουαρίου όμως, οφείλαμε θετικές απαντήσεις. Και δεν τις δώσαμε. Δείξαμε έτσι, στο εξάμηνο που πέρασε, αδυναμία να υπηρετήσουμε το μείζον: την λαϊκή ανάγκη για ΑΛΛΑΓΗ. Μια ΑΛΛΑΓΗ, η οποία, αφορούσε, πριν απ’ όλα και όλους, εμάς τους ίδιους. Έως ότου ενέσκηψε και η SIEMENS για να ολοκληρώσει τον κατακερματισμό και τη σύγχυση του χώρου.

Εν τω μεταξύ, στο εξάμηνο που πέρασε, εμείς συζητήσαμε για οτιδήποτε άλλο. Για αναδιανομές εσωκομματικών ρόλων και για προσωπικές προοπτικές. Για αυτοδυναμία, για πρωτιά, για συνεργασίες. Για μικρές και μικρότερες εξουσίες, με άλλα λόγια. Αλήθεια, πόσο νόημα έχουν σήμερα όλα αυτά; Έτσι, για πρώτη φορά, βρισκόμαστε χωρίς γραμμή πλεύσης μπροστά στο ενδεχόμενο η ακυβερνησία να καταστεί κεντρικό κοινοβουλευτικό δεδομένο, μετά τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Με τελική κατάληξη τα χειρότερα. Εάν αυτή δεν είναι γενικευμένη κρίση του χώρου, τότε τι είναι;

Κατανοητό είναι – εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα – να διερευνώνται υπερβάσεις, υπό τον γενικό τίτλο «επανίδρυση». Να προτείνονται τρικ όπως η αλλαγή του ονόματος και των συμβόλων του ΠΑΣΟΚ, λες και αυτά έφταιξαν. Να ψάχνουμε τη μαγική συνταγή για να αντιμετωπιστεί η ανάγκη μας. Μόνο που για τη δυσκολία μας δεν έφταιξε η συνταγή, αλλά τα υλικά. Δεν αποδείχθηκαν ακατάλληλα τα σχήματα. Ακατάλληλα αποδείχτηκαν τα πρόσωπα. Οι ίδιοι και οι ίδιες, χρόνια τώρα, να αναλαμβάνουν κομματικές εξουσίες, χωρίς να αναδέχονται όμως και τις ευθύνες οι οποίες απορρέουν από τις εξουσίες αυτές. Με αυτές τις τελευταίες να μετακυλίονται πάντα σε άλλους ή, ακόμα χειρότερα, να διαχέονται στο σύνολο. Για όλα αυτά τα στραβά, θεραπεία δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς να προηγηθεί καταλογισμός.

Ποιός θα μπορούσε άραγε να πραγματοποιήσει τον καταλογισμό αυτό ; Όργανα με επάρκεια κύρους, νομιμοποίησης και αθωότητας, δυστυχώς, δεν υπάρχουν. Έτσι λοιπόν, αυτό που μένει είναι η εθελούσια έξοδος. Μοιάζει, λοιπόν, ότι αναγκαία προϋπόθεση (χωρίς να είναι σίγουρα και αρκετή) για να ξεπεραστεί το σημερινό αδιέξοδο, είναι να αποχωρήσουν οικειοθελώς τα λίγα γνωστά «ηγετικά στελέχη» από τις θέσεις τους. Όσο ψηλά και αν βρίσκονται στην κομματική ιεραρχία. Αυτά τα οποία υπόσχονται λύση, ενώ τα ίδια αποτελούν το πρόβλημα. Αυτά τα οποία άφησαν το ΠΑΣΟΚ να πιαστεί στο δόκανο. Και μαζί του την μεγάλη παράταξή μας: την κεντροαριστερά. Τελικά την ίδια τη χώρα. Και καλό είναι όχι απλώς να αποχωρήσουν, αλλά και να μην ασχοληθούν με το ποια και με ποιους θα είναι η συνέχεια. Αλλιώς, για μια ακόμη φορά, θα επιχειρήσουν να την κόψουν και να την ράψουν στα δικά τους μέτρα. Με άλλα λόγια, να χωρέσουν τα μεγάλα στα μικρά.

Θα αρκούσε, πιστεύω, η αποχώρηση έστω και λίγων – όσο πιο κορυφαίων στο αξίωμα, τόσο το καλύτερο – για να δημιουργηθεί η δυναμική της σωτηρίας του χώρου. Της αναδιοργάνωσής του σε πολιτική βάση. Της καθαρής γραμμής πλεύσης του και της διεύρυνσης της απήχησής του. Της κινητοποίησης υπαρκτών δυνάμεων. Της επανεμφάνισης δημιουργικών πρωτοβουλιών βάσης. Αυτά όλα, ναι, θα ήταν ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ. Και δεν θα έπαιρνε και πολύ χρόνο να αρχίσει να αποδίδει χειροπιαστά θετικά αποτελέσματα.

Αλλά ακόμα και αν ο Αύγουστος, ως μήνας περισυλλογής, δεν αναδείξει ούτε έναν έτοιμο για το τόλμημα, η παράταξη δεν θα χαθεί. Απλώς, γιατί υπάρχει πάντα και ο Σεπτέμβρης. Όχι ως μήνας επετειακός στο πλαίσιο ενός, όποιου (καλού ή κακού δεν έχει σημασία), marketing plan. Αντιθέτως, ο Σεπτέμβρης υπάρχει ως μήνας μνήμης – οδηγού για πρωτοβουλίες. Ώστε να γράψουμε μια νέα σελίδα για τον ελληνικό λαό.

Είναι η στιγμή της αλήθειας για όλους μας. Και τον καθέναν από μας ξεχωριστά. Η επιλογή είναι ανάμεσα στην υπέρβαση του αδιεξόδου από τη μια, και τη διαιώνισή του, από την άλλη. Και αυτή την φορά, είναι αναπόφευκτο ο λαός να αποφανθεί για το ποιος είναι δίπλα του και ποιός απέναντί του. Ποιός θέλει και μπορεί να υπηρετεί το εθνικό και δημόσιο συμφέρον και ποιος όχι.

Ειλικρινά εύχομαι να βρεθούμε στρατευμένοι, όλοι μαζί, στη σωστή επιλογή.

Η ΟΝΝΕΔ ΞΕΦΑΝΤΩΝΕΙ, ΑΛΛΑ Η ΗΛΕΙΑ ΠΕΝΘΕΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ!

ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ, Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΠΗΡΕ Τ’ ΟΠΛΟ ΤΟΥ…

Η Νέα Δημοκρατία ζει στο ρυθμό του φεστιβάλ της νεολαίας της, της ΟΝΝΕΔ, αλλά η Ηλεία είναι ακόμα λυπημένη. Ο Καραμανλής ετοιμάζεται να πάει στην Ολυμπία [Το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης μέχρι χθες κρατούσε μυστικό το πρόγραμμα της επίσκεψης του Καραμανλή στην Ηλεία, καθώς το μόνο που έγινε γνωστό ήταν ότι το απόγευμα της Παρασκευής θα μιλήσει σε φεστιβαλική εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ.] για να εκφωνήσει πανηγυρικό λόγο για τα “επιτεύγματα” των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας που είναι και δικά του επιτεύγματα! Και τι είναι αυτά; Το έχουμε εμπεδώσει πλέον το μάθημα: ΣΚΑΝΔΑΛΑ, ΣΚΑΝΔΑΛΑ, ΣΚΑΝΔΑΛΑ. Και τα σκάνδαλα έχουν ονόματα και τα ονόματα είναι όλα δικά τους, της Νέας Δημοκρατίας, είναι συνεργάτες του Καραμανλή, είναι στελέχη που μόνη έγνοια τους ήταν η λαφυραγώγηση του κράτους, η αποδιοργάνωσή του και η εγκατάσταση ενός παρακράτους, που μας παραπέμπει σε άλλες μαύρες κι άραχλες εποχές.

«Εμείς πενθούμε τους νεκρούς μας – δεν συμμετέχουμε σε φιέστες»

«Εμείς δεν συμμετέχουμε σε φεστιβάλ και γιορτές, γιατί πενθούμε ακόμη τους νεκρούς μας από τις πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού και τη μεγάλη καταστροφή που πάθαμε από τον πρόσφατο σεισμό. Είναι ντροπή ένας πρωθυπουργός να έρχεται σε έναν διπλά χτυπημένο από την καταστροφή νομό για να μιλήσει μόνο στο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ στην Ολυμπία και να μην περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του έστω μία τυπική επίσκεψη σε πυρόπληκτη ή σεισμόπληκτη περιοχή του νομού». Στα μικρά καφενεία των μαυρισμένων και των ραγισμένων από τη φωτιά και τον σεισμό χωριών, οι παραπάνω φράσεις έχουν γίνει κλισέ μεταξύ των οργισμένων κατοίκων και σηματοδοτούν τον «θερμό» τρόπο με τον οποίο θα υποδεχθούν αύριο στην Ηλεία τον πρωθυπουργό. Η μη καταβολή των αποζημιώσεων στους πυρόπληκτους κατοίκους έναν περίπου χρόνο μετά τις φονικές πυρκαγιές, τα μέτρα «κοροϊδίας» -όπως χαρακτηρίζονται- υπέρ των σεισμοπλήκτων και η υποκρισία των υπουργών της κυβέρνησης έχουν δημιουργήσει ένα άσχημο κλίμα στην Ηλεία κατά του πρωθυπουργού, το οποίο έχει προκαλέσει «πονοκέφαλο» στην Αστυνομία, που δεν γνωρίζει με ποιον τρόπο και πώς θα αποτρέψει πιθανές ακραίες και δυσάρεστες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. [Μ.ΝΟΔ., ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 17/07/2008]

Το παραπάνω απόσπασμα από το ρεπορτάζ του Μάκη Νοδάρου αποτυπώνει μια δυσάρεστη κατάσταση και δεν μπορούμε να ξέρουμε αν η Νέα Δημοκρατία ή ο πρωθυπουργός είναι σε θέση να κατανοήσουν.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ…

«Υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει έλλειμμα στήριξης των πολιτικών μας, το κόμμα δεν βάζει πλάτη»! Αυτά, μεταξύ άλλων, είπε ο Γιώργος Παπανδρέου, Χαλκιδική, μιλώντας σε βουλευτές της Μακεδονίας, σε γεύμα που παρατέθηκε προς τιμήν του. Κι έχει σήμερα το “Έθνος”: “ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ: ΔΕΝ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ”!

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η πολιτική ενότητα του Κινήματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει το κόμμα να υλοποιήσει τις πολιτικές του και τους σχεδιασμούς του ώστε να απομακρυνθεί από την εξουσία η χειρότερη κυβέρνηση που είχε ο τόπος.

ΑΛΛΑ, τι τις θέλει αυτές τις “επισημάνσεις”, “παράπονα”, “ενστάσεις”; Κάθε τόσο θα ψαχνόμαστε για να δούμε αν ο Βενιζέλος ή ο Λοβέρδος τα είπαν καλά, ή υπαινίχθηκαν κάτι άλλο, ή εννοούσαν αυτό που εκείνοι ήθελαν, ή κάποιοι άλλοι συνέφαγαν και σχεδίασαν κάτι! Είπαμε ότι όλες αυτές οι [ας τις πω] ενστάσεις κάποτε θα πρέπει να λείψουν. Και σε τελευταία ανάλυση, όταν λέμε ΕΝΟΤΗΤΑ να την εννοούμε. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ή το κονγκλάβιο που διοικεί το κόμμα, την εννοούν; Φοβάμαι πως όχι!

Βαρέθηκα το τροπάριο της γκρίνιας στο ΠΑΣΟΚ… Απλώς θα επισημάνω το γεγονός ότι για να πάρει την εξουσία το ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να υπάρξει συσπείρωση των πάντων. Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρώ ότι από την πλευρά του κόμματος δεν γίνεται καμιά απολύτως προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουν την εντύπωση όλοι αυτοί οι θεσιθήρες που έχουν καπαρώσει τις καρέκλες στο κόμμα και στην “αυλή” του Παπανδρέου ότι θα πάνε μόνοι τους και θα καταλάβουν τα χειμερινά ανάκτορα.

Το “ΔΙΚΤΥΟ” έχει αποδείξει ότι μάχεται στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, υπερασπίζεται τις αρχές και τις πολιτικές θέσεις του, στηρίζει τον Γιώργο Παπανδρέου. Το μπλογκ δημιουργήθηκε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και όχι για προσωπική εκτόνωση. [Για την προσωπική εκτόνωση είναι οι φίλοι.]

Μπορώ να πω ότι αυτή την περίοδο που η βάλλεται η κυβέρνηση πανταχόθεν [και δεν λέει να ξεκουνηθεί από την κορυφή], και το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ερήμην μας. Δεν παραβλέπω ότι υπάρχει μια κινητικότητα και μαχητική αντιπολίτευση και προβολή κάποιων θέσεων [και το "ΔΙΚΤΥΟ" συμμετέχει αυτόκλητο σ' αυτή την προβολή των θέσεων του ΠΑΣΟΚ], ωστόσο έχει κανείς την εντύπωση ότι δεν έχουμε, εμείς, ο λαός, κάποια συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι. Η αλλοίωση της σχέσης του κόσμου με το ΠΑΣΟΚ έχει περιστείλει την αποστολή του κόμματος ως λαϊκού εκπροσώπου στο ρόλο του μεσίτη για την ικανοποίηση των καθημερινών αναγκών, για την προαγωγή των ατομικών, ομαδικών ή εθνικών συμφερόντων. Δεν φτάνει, δηλαδή, που η Βουλή στο σύνολό της βρίσκεται σε απόσταση από τις μάζες,προς τα εκεί οδηγείται σταδιακά και το ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάζονται οι αυταπάτες. Είναι απαραίτητη η καθαρή ματιά των πραγμάτων.

Δεν είναι δυνατό το ΠΑΣΟΚ να πορεύεται δίχως επικοινωνιακά στηρίγματα. Ο λόγος του δεν φτάνει ποτέ καθαρός στο λαό. Διυλίζεται από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κι άντε μετά να καταλάβουμε τι είπε ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος ή ο Λοβέρδος ή ο Ραγκούσης ή ο Παπακωνσταντίνου. Και περιμένουμε μετά από τον κόσμο ν’ αντιδράσει! Αλλά πώς ο κόσμος θ’ αντιδράσει όταν αυτό το ίδιο είναι θύμα των μέσων μαζικής ενημέρωσης; Όταν εξαχρειώνεται από αχρεία μέσα ενημέρωσης; Αφού ξέρουμε πολύ καλά ότι τα ΜΜΕ δεν είναι ελεύθερα. Εν πολλοίς είναι διεφθαρμένα, ασύδοτα, λειτουργούν ως δημεγέρτες. Ξέρουμε επίσης ότι οι πολιτικοί αφού εξαρτούν τη συνέχιση του “επαγγέλματός” τους από την έγκριση του λαού είναι υποχρεωμένοι να παίρνουν υπόψη τους τα ΜΜΕ, δηλαδή τη δύναμη η οποία μπορεί να τους προσπορίσει ψήφους, να τους στρατολογήσει οπαδούς και να στείλει εκλογείς στην κάλπη. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς οι πολιτικοί είναι χρεώστες στα ΜΜΕ και συνεπώς είναι εξαρτημένοι. Κι αυτή η εξάρτηση μπορεί να μην είναι άμεση και εμφανής, είναι εντούτοις έμμεση και κατά κάποιο τρόπο πανικόβλητη!

Για να μη χάσω τον μπούσουλα: Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να μελετήσει με πολλή προσοχή το θέμα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Να σημάνει προσκλητήριο των ανθρώπων του και ν’ αντιδράσει στην ασυδοσία των ΜΜΕ με ασφαλέστερο και αποτελεσματικότερο τρόπο. Φοβάμαι όμως ότι αυτό δεν θα γίνει.

• ΥΓ. Πριν καμιά εικοσαριά μέρες έστειλα ένα e-mail στο Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ με μια καλοπροαίρετη παρατήρηση σ’ ένα δελτίο τύπου. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Έχει συμβεί και παλιότερα να στέλνω “μηνύματα” και να μην παίρνω απάντηση… Είναι λυπηρό.

ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ!

Επιμένει το ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα, με τις επιθέσεις εναντίον του ΠΑΣΟΚ. Κι εγώ επιμένω: Θέλω την ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ του ΚΚΕ, διότι ο ρόλος του τελικά είναι προβοκατόρικος. Δεν θέλει να κερδίσουν και να κυβερνήσουν οι δημοκρατικές δυνάμεις. Δεν νοιάζονται για την αλλαγή σ αυτό τον τόπο. Δεν τους ενδιαφέρει να φύγει η Δεξιά από την εξουσία. Άλλωστε γιατί να τους νοιάζει; Έχουν αποδείξει ότι η συνεργασία τους με τη Δεξιά είναι ένας μονόδρομος για να χτυπηθεί το ΠΑΣΟΚ! Δεν έχει σημασία πια τι λένε, αλλά τι κάνουν. Και η πολιτική πρακτική τους από τη νομιμοποίησή τους μέχρι σήμερα δεν είχε άλλο σκοπό παρά πώς να χτυπηθεί και να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ! Άλλωστε είναι γνωστή η τακτική τους από την εποχή του αλήστου μνήμης συνθήματος “Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος”! Έτσι και σήμερα: “Τι ΠΑΣΟΚ, τι Ν.Δ.”! Γιατί, λοιπόν, να “ανασυγκροτηθεί και να αναγεννηθεί το κίνημα της εργατικής τάξης”; Για να μας γυρίσουν μισό αιώνα πίσω;

Όταν κατέρρευσε ο ανατολικός συνασπισμός, εκείνοι που ήσαν οι πιο σκληροί “κομμουνιστές” στα νέα καθεστώτα έγιναν οι πλέον αυθεντικοί ΔΕΞΙΟΙ! Λοιπόν, ας ηρεμήσουν κάπως οι κύριοι και οι κυρίες του ΚΚΕ κι ας κοιτάξουν πώς θα ξεμπλέξουμε από τη Δεξιά…