Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΟ ΥΠΠΟ. Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΙΩΠΑ!

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΑΡΧΑΚΟΥ

«Η χώρα θυμίζει σατραπεία»

«Μαύρη απελπισία ο πολιτισμός»

ΞΑΡΧΑΚΟΣ ΚΑΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

«Η πολιτική βούληση έγινε πια πελατειακή»

Περασμένα μεν, ξεχασμένα όχι

Το κράτος διαλύει την ΚΟΕΜ

Είναι μερικοί από τους τίτλους των σημερινών εφημερίδων που αποτυπώνουν την αγωνία ενός μεγάλου καλλιτέχνη για τον πολιτισμό μας με αφορμή την ακολουθούμενη πολιτιστική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί η επίθεση του καλλιτέχνη να έχει ως αφορμή μια συγκεκριμένη οικονομική «εκκρεμότητα», δίνει ωστόσο την αληθινή διάσταση του τεράστιου προβλήματος που έχει δημιουργήσει η διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία και τον Καραμανλή, ο οποίος έχει προσωπικά τεράστιες ευθύνες για τις επιλογές του.

«Αντί πολιτικής πολιτισμού διαπιστώνεται μια ισχυρή πελατειακή βούληση». Ήταν μία από πολλές σκληρές φράσεις με τις οποίες ο συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος κατήγγειλε χθες το μεσημέρι πως το υπουργείο Πολιτισμού δεν δίνει τα χρήματα που χρωστάει στην Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής βάσει των συμβάσεων επιχορήγησης, παρότι υπάρχει απόφαση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, από τον Οκτώβριο του 2007, για επιχορήγηση 2 εκατ. ευρώ! Μία ακόμα ορχήστρα κινδυνεύει να αναστείλει τη λειτουργία της.

«Η χώρα, από την άποψη του πολιτικού πολιτισμού, θυμίζει σατραπεία, για να μην πω ότι το κράτος δίνει την εντύπωση χώρου που προσφέρεται για λαφυραγώγηση». «Υπό τις παρούσες συνθήκες οι κυβερνήσεις μεταβάλλονται σε πελατειακά ενεργούμενα τρίτων, ιδιωτών, οι οποίοι υφαίνουν σχέσεις διαπλοκής με την πολιτική, ανταλλάσσουν ευνοϊκές χορηγίες με αντιπαροχές, τις οποίες καλείται να καταβάλλει ο δημόσιος προϋπολογισμός». [...]

«Η συμπεριφορά του ΥΠΠΟ και του Μαξίμου ήταν εξευτελιστική». Όσο για τον Μιχάλη Λιάπη, στηλίτευσε μέχρι και το «μουσολινικής μεγαλοπρέπειας βλέμμα του».

Στην «άκρως περιφρονητική συμπεριφορά» του υπουργού, ο Ξαρχάκος αντέδρασε στέλνοντας [23/4/2008] επιστολή στον πρωθυπουργό, με την επισήμανση μάλιστα ότι «οι επιλογές σας, σε επίπεδο υπουργών Πολιτισμού, αποδείχτηκαν οι πλέον ακατάλληλες»! [...]

«Δεν υπάρχει πολιτική για τον πολιτισμό». [...]

«Ο εκάστοτε υπουργός Πολιτισμού θεωρεί ότι η πολιτική για τον πολιτισμό εξαντλείται στην ικανοποίηση προσωπικών αιτημάτων, στο μοίρασμα του δημοσίου κορβανά σε διαφόρους, απίθανους συχνά τύπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τον πολιτισμό». [...]

«Όταν ανέλαβε ο Πρωθυπουργός τη διακυβέρνηση της χώρας, δήλωσε με έμφαση ότι ο Πολιτισμός μαζί με την Παιδεία θα αποτελέσουν προνομιακό χώρο επένδυσης. Κάλεσε κάποιους ανθρώπους στην αρχή, αλλά ως εκεί!.. Δεν ζούμε, νομίζω, ούτε σε μια περσική σατραπεία ούτε στη Ζιμπάμπουε». [...]

«Διαβάσαμε τελευταία, ότι με διακομματική συμφωνία τα χρήματα που προορίζονταν για επενδύσεις στον πολιτισμό κατανέμονται, ως επιδόματα στους υπαλλήλους του υπουργείου. Το εκπληκτικό, εντούτοις, είναι ότι όλοι οι υπουργοί πολιτισμού έσπευσαν να επιβεβαιώσουν το γεγονός με παρρησία και όχι να το αντιμετωπίσουν ως σκάνδαλο. Η απουσία πολιτικής για τον πολιτισμό, σημαίνει μη παραγωγή πολιτισμού. Όμως, η αδράνεια στον πολιτισμό δημιουργεί πολιτιστική ασφυξία στη χώρα και συγχρόνως στρεβλώσεις με αποτέλεσμα το ζήτημα του πολιτισμού να μεταβάλλεται σε προσωπική υπόθεση των ιδιωτών και των επιλογών τους.

Ο συνθέτης μίλησε για «κυβερνήσεις που μεταβάλλονται σε πελατειακά ενεργούμενα τρίτων, ιδιωτών, οι οποίοι υφαίνουν σχέσεις διαπλοκής με την πολιτική, ανταλλάσσουν ευνοϊκές χορηγίες με αντιπαροχές που καλείται να καταβάλει ο δημόσιος προϋπολογισμός» κι έτσι «το κράτος γίνεται ευεργέτης ιδιωτικών επιλογών και πολιτικών». Είπε ότι το «κλίμα που εκπέμπει το ΥΠΠΟ προσομοιάζει μάλλον με καταγώγιο παρά με ναό πολιτισμού», ότι υπάρχει «άκρατη εθελοδουλία προς τους πάσης φύσεως “χορηγούς” της πολιτικής», ότι «η χώρα από την άποψη πολιτικού πολιτισμού θυμίζει σατραπεία» και πως «είμαστε αντιμέτωποι με ένα κράτος που έχει εκτραπεί του προορισμού του, που κατέχει αντί να υπηρετεί την κοινωνία».

Θεωρεί ότι το ζήτημα της ΚΟΕΜ είναι πολιτικό «για τρεις ουσιώδεις λόγους, που είναι εγγενείς του χαρακτήρα του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ο ένας αφορά την πολιτική για τον πολιτισμό. Ο δεύτερος τον πολιτικό πολιτισμό –θέμα στο οποία ο πρωθυπουργός της χώρας αρέσκεται να αναφέρεται συχνά– και ο τρίτος στο ήθος της πολιτικής. [...] Ο εκάστοτε υπουργός Πολιτισμού θεωρεί ότι η πολιτική για τον πολιτισμό, εξαντλείται στην ικανοποίηση προσωπικών αιτημάτων, στο μοίρασμα του δημόσιου κορβανά σε διάφορους απίθανους συχνά τύπους που δεν έχουν καμιά σχέση με τον πολιτισμό, στην ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων που θα τους προσπορίσει προσωπικό, οικονομικό ή πολιτικό όφελος, κ.λπ. [...] Η απουσία πολιτικής για τον πολιτισμό σημαίνει μη παραγωγή πολιτισμού».

Όλα αυτά, λοιπόν, από τον Σταύρο Ξαρχάκο, έναν άνθρωπο και καλλιτέχνη που υπηρέτησε τη Νέα Δημοκρατία, υπηρέτησε δηλαδή τη Δεξιά και τις επιλογές της. Να τα αντιπαρέλθουμε αυτά, διότι… άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε! Ο Ξαρχάκος, ένας συνθέτης με ιστορία στο μουσικό μας πολιτισμό, τα τραγούδια του οποίου αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν, ίσως κατάλαβε τι σημαίνει Δεξιά… Και οι «παρατηρήσεις» του για τη Νέα Δημοκρατία, τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή και την πολιτική τους στον πολιτισμό, αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Αν τα λέγαμε εμείς δεν θα είχε νόημα. Τώρα φυσικά αποκτούν άλλη διάσταση.