Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το έχουν μάθει πολύ καλά το παιχνίδι: δεν υπάρχει πλέον μέρα ήρεμη και ήσυχη για τον κόσμο. Θέλουν πάντα να δίνουν “ειδήσεις” είτε είναι γιορτή είτε είναι καθημερινή είτε Ιούλιος είτε Αύγουστος! Και σήμερα που είναι Κυριακή, έτσι όπως μας έχουν μάθει, περιμέναμε να διαβάσουμε τι γράφουν οι εφημερίδες. Πάντα κάτι προαναγγέλλουν και ανάμεσα σε κάτι μισόλογα εύκολα ο υποψιασμένος και πολιτικοποιημένος αναγνώστης μπορεί να διακρίνει τι τεκταίνεται στο πολιτικό πεδίο. Το “τεκταίνεται” είναι λίγο αστείο, αφού τίποτε δεν γίνεται χωρίς να βάλει κάποιος το χεράκι του. Κι εκεί που είσαι ήσυχος [τρόπος του λέγειν] κι από την κουραστική καθημερινότητα θέλεις να ξεσκάσεις, να πεις δυο κουβέντες με τον [την] σύντροφό σου, με τα παιδιά σου, να παίξεις μερικές παρτίδες [σκάκι, τάβλι κ.λπ.], να που οι εφημερίδες με τα πρωτοσέλιδα και τις πολιτικές “αναλύσεις” σου ανακατώνουν το στομάχι!
* Σε αναβρασμό η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ * Η Siemens «παγώνει» το σενάριοτων πρόωρων εκλογών * Το φθινόπωρο η Εξεταστική Επιτροπή * Ανησυχία καιαπογοήτευση στη Χαριλάου Τρικούπη μετά τις δημοσκοπήσεις * Ποιους αιφνιδιάζει η Δικαιοσύνη * Εφιάλτης οι ευρωεκλογές για Νέα Δημοκρατία και ΠαΣοΚ
Ο κίνδυνος εμφάνισης νέου κόμματος στις ευρωεκλογές τρομάζει τη ΝΔ και το ΠαΣοΚ και διώχνει τις σκέψεις που είχαν οι αρχηγοί τους για διαγραφές βουλευτών. Ταυτόχρονα, ο κίνδυνος παραγραφής των ενδεχόμενων αδικημάτων που έχουν διαπραχθεί από …
ΝΔ – ΠαΣοΚ φοβούνται νέο κόμμα!
Γράφει και ο δημοσιογράφος Τσιόδρας [λες και ανακατώνει την κατσαρόλα για να μην κολλήσει το φαΐ] στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία: Το σκάνδαλο της Siemens, η υπόθεση «Γερμανός», τα οικονομικά προβλήματα, η φθορά της δεύτερης τετραετίας, κάνουν τη Ν.Δ. να βλέπει το μέλλον με αβεβαιότητα. Το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει ότι αποτελεί εναλλακτική λύση. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οδηγούμεθα κατ’ ανάγκην σε νέο σκηνικό. Οι μεγάλες αλλαγές σε κάποιο από τα δύο κόμματα εξουσίας θα μπορούσε να λειτουργήσει εξυγιαντικά και να το οδηγήσει στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών. Αλλά μόνο σε περίπτωση που η αλλαγή ήταν πραγματική και όχι «τρικ» για την εξαπάτηση των πολιτών. Επίσης δεν φαίνεται ότι μπορεί τα κόμματα εξουσίας να παίξουν το κινδυνολογικό χαρτί της ακυβερνησίας. Οι πολίτες δεν φαίνεται να θεωρούν ότι θα τους συμβούν χειρότερα αν η χώρα μείνει για κάποιο διάστημα δίχως σταθερή κυβέρνηση…
Η επιχειρηματολογία για τη Νέα Δημοκρατία έχει κάποια βάση, αφού όλοι τα σκάνδαλά της επικαλούμαστε. ΓΙΑΤΙ όμως γράφει [και δεν είναι ο μόνος] ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει ότι αποτελεί εναλλακτική λύση; Ο τρόπος γραφής είναι ξεκάρφωτος. Δεν πείθει τον ίδιο τον αναλυτή ή απλώς ο αναλυτής καταγράφει αυτό που “εισπράττει” από την ανάγνωση των αποτελεσμάτων των διαφόρων δημοσκοπικών ερευνών;
Γράφει και ο μονίμως “οργισμένος” Πρετεντέρης ότι στο ΠαΣοΚ τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, απ’ ό,τι στη Νέα Δημοκρατία. “Οι ευρωεκλογές θα αποτελέσουν εκ των πραγμάτων νέα δοκιμασία για την ηγεσία Παπανδρέου, η οποία αφότου ανέλαβε δεν έχει κερδίσει ούτε στο τάβλι”! [Θα πρότεινα στον Πρετεντέρη να γίνει επιθεωρησιογράφος, όπου θα έχει μεγαλύτερη επιτυχία, αφού είναι διαπιστωμένο ότι έχει κοφτερή πένα - άλλωστε ο πατέρας του θεατρικός συγγραφέας ήταν...] Και πού ξέρει ο Πρετεντέρης τι παίζει ο Παπανδρέου – τάβλι, πάντως, δεν παίζει και συνεπώς είναι φανερό ότι η επίκληση -συγγραφική αδεία- αυτού του παιχνιδιού που παίζεται στα καφενεία και στα φοιτητικά στέκια, έχει σαν στόχο την “καφενοποίηση” της ατμόσφαιρας.
Μα καθώς παρακολουθούμε την καθημερινή πολιτική πρακτική του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν για όλα τα ζητήματα θέσεις, απόψεις, προτάσεις. Και σε ευκαιρία ο Παπανδρέου τις προβάλλει. Μάχεται στη Βουλή, δίνει συνεντεύξεις, δεν αφήνει κανένα θέμα ασχολίαστο, κάνει δηλώσεις για τα πάντα, εξελέγη προσφάτως από όλους τους ηγέτες των σοσιαλιστικών κομμάτων [όλου του κόσμου] στο ανώτατο αξίωμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κι αυτό πάει να πει ότι έχει κύρος…
Τι στο διάολο συμβαίνει και θέλουν τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να απαξιώνουν την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και τον ίδιο τον Παπανδρέου; Τα συμπεράσματα των πολιτικών “αναλυτών” βασίζονται στις δημοσκοπήσεις. Δηλαδή, πόσο ακριβής μπορεί να είναι μια πολιτική ανάλυση όταν στηρίζεται απολύτως στα αποτελέσματα κάποιων σφυγμομετρήσεων που γίνονται στην κοινή γνώμη είτε τηλεφωνικά είτε μετά από κάποια συγκυριακή “έκρηξη”; Η λογική λέει πως εάν βάλεις στη ζυγαριά το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, στη διάρκεια των τελευταίων πέντε χρόνων, για το έργο του ενός ως αντιπολίτευσης και για το έργο της άλλης ως κυβέρνησης, είναι φανερό ότι υπό κανονικές συνθήκες η Ν.Δ. είναι κάτω και το ΠΑΣΟΚ πάνω!
Γράφει και το “Βήμα” ότι φοβούνται νέο κόμμα και δεν σκέπτονται διαγραφές! Επτά λέξεις είναι αυτές. Μπήκε ο δημοσιογράφος στο μυαλό του Καραμανλή και του Παπανδρέου και διάβασε ότι δεν σκέπτονται διαγραφές κι ότι φοβούνται τη δημιουργία νέου κόμματος; Θα μου πείτε ότι αυτά δεν χρειάζονται πολύ μυαλό κι ότι είναι απλοϊκές σκέψεις.
Κάπου στο σημερινό άρθρο του ο Πρετεντέρης λέει ότι το προφανέστερο είναι ότι ΝΔ και ΠαΣοΚ βαδίζουν χέρι χέρι προς το μεγαλύτερο εκλογικό στραπάτσο της ιστορίας τους. «Οι ευρωεκλογές θα είναι μακελειό!» προεξοφλούσε συνοπτικά κορυφαίος παράγων της αντιπολίτευσης.
Αυτού του είδους η δημοσιογραφική παρατήρηση σε τι αποσκοπεί – να συμπληρωθούν οι απαραίτητες λέξεις για το χώρο που πιάνει στη συγκεκριμένη θέση, για να τις διαβάζει ο ίδιος και να επιχαίρει με την κατάσταση, ή για να μας κάνει να σκεφτούμε [υποτίθεται] ωριμότερα και να σιχτιρίσουμε και τα δυο μεγάλα κόμματα για να πάμε… πού;
Δυστυχώς θα επικαλεστώ τον Ασμοδαίο [11.07.1876] του Εμμανουήλ Ροΐδη, ο οποίος έγραφε ότι όλα τα έθνη σε κάποια περίοδο του βίου τους υπέστησαν “αισχρόν τινα ζυγόν”. Κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα στην Ισπανία εδέσποζαν οι Ιεροεξεταστές, κατά τον δέκατο έκτο οι δολοφόνοι στην Ιταλία και κατά τον δέκατο όγδοο στη Γαλλία οι πόρνες! Και ολοκλήρωνε έτσι: Ούτω και παρ’ ημίν σήμερον οι βδέλλαι του προϋπολογισμού! Κι αυτό δυστυχώς ισχύει και στην εποχή μας, το 2008. Ο καθένας ας ψάξει να βρει ποιες είναι οι βδέλλες του προϋπολογισμού…
Ωστόσο κι εμείς μιμούμενοι τον Ασμοδαίο θα συμπληρώναμε ότι έτσι και σήμερα δεσπόζουν στην ελληνική κοινωνία εκείνοι που δεν είναι γιατροί, αλλά καμώνονται τους γιατρούς και κάνουν διαγνώσεις και προτείνουν θεραπείες! Απλώς μιλάμε για μερικούς δημοσιογράφους, που δημιουργούν τέτοια φασαρία ώστε να νομίζει κανείς ότι ο μισός πληθυσμός της χώρας αποτελείται από δημοσιογράφους κι ο άλλος μισός από τους πολιτικούς!
