ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ – το ΚΚΕ – ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ… ΟΔΟΝΤΟΚΡΕΜΕΣ!

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ με τη διακήρυξή της για τις ευρωεκλογές που έδωσε στη δημοσιότητα, καλεί τον ελληνικό λαό να δώσει ένα γερό μάθημα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να καταδικάσει την διπλοπροσωπία του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημαγωγία του ΛΑΟΣ στις ευρωεκλογές του επομένου έτους. Η διακήρυξη τονίζει ότι στις “ευρωεκλογές μπορούν και πρέπει να καταδικαστούν σε εθνικό επίπεδο τόσο η αντιλαϊκή πολιτική και οι φορείς της, η κυβέρνηση της ΝΔ, γενικότερα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου και η ΕΕ, όλα μαζί πακέτο!” και εκτιμά ότι η αναμέτρηση για τις ευρωεκλογές “είναι μάχη που θα έχει έτσι κι αλλιώς ισχυρή επίδραση στις εσωτερικές εξελίξεις στη χώρα μας με επιδράσεις και στην Ευρώπη”. Με τη διακήρυξη το ΚΚΕ ασκεί σκληρή κριτική στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισημαίνοντας ότι το κόμμα δικαιώθηκε πλήρως για τις θέσεις του. Χαρακτηριστικά αναφέρει: “Το μόνο ελληνικό κόμμα που δικαιώθηκε πλήρως για την ξεκάθαρη θέση του απέναντι στην ΕΕ είναι το ΚΚΕ”!

Μπορεί κανείς να αντιπαρατεθεί σε τέτοιες μονομανίες; Έλεγα για τον Συνασπισμό, αλλά και τούτοι εδώ δεν πάνε πίσω. Δεν ξέρουν τίποτε, απολύτως, για διαλεκτική. Έχουν ταμπουρωθεί στο οχυρό του Ρούπελ και δεν κατάλαβαν ότι οι Γερμανοί μας κατέκτησαν, μας σκλάβωσαν για μερικά χρόνια, κάψανε, σκοτώσανε, καταστρέψανε… Μετά ήρθε ο βλακώδης εμφύλιος, οι τραγωδίες, τα ξερονήσια, οι εκτελέσεις, η βία και η νοθεία, η δικτατορία των συνταγματαρχών, οι αύρες, ήρθε η Αλλαγή του 1981με το ΠΑΣΟΚ κ.λπ. κ.λπ. Είναι δυνατό το ΚΚΕ να διαγράφει ό,τι δεν γουστάρει; Αναγνωρίζουμε τη συμμετοχή όλων σε αγώνες και θυσίες. Αλλά πρέπει να τα αναγνωρίζουμε και τα λάθη μας. Πότε το ΚΚΕ αναγνώρισε τα ΛΑΘΗ του, ώστε τώρα να παρουσιάζεται αμόλυντο και παρθένο και να διεκδικεί το αλάθητο; Όλα τα άλλα κόμματα είναι απλώς… οδοντόκρεμες, για να πλένει τα δόντια της η αστική τάξη, ενώ το ΚΚΕ είναι η “οδοντόκρεμα” της εργατιάς!

Δεν με νοιάζει να αντιπαρατεθώ στο ΚΚΕ με ιδεολογικά επιχειρήματα. Δεν έχει πια νόημα. Κάποτε το έκανα και από τον “Αγωνιστή” και από την “Εξόρμηση”. Τώρα, πλέον ο “κομμουνισμός” που πρεσβεύει το ΚΚΕ είναι ένα απολίθωμα. Συνεπώς, γιατί να τα βάλει κανείς με απολιθώματα; Μαζί τους ασχολούνται πλέον οι αρχαιολόγοι και ιδιαίτερα οι παλαιοντολόγοι.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΑΙΔΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΒΩΣΕΙ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝ!

«Βρισκόμαστε σε μια πολύ σοβαρή καμπή του δικομματικού συστήματος», εκτίμησε ο πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Τσίπρας, μιλώντας στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του κόμματός του, ασκώντας έντονη κριτική στην κυβέρνηση για τους χειρισμούς της στην υπόθεση Siemens ενώ αποσαφήνισε ότι ο Συνασπισμός δεν θέλει την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ καθώς, όπως είπε, «δεν μας ενδιαφέρει ο κυβερνητισμός»!

Τώρα, τι του λέει κανείς; Αυτό πια κι αν είναι… δογματισμός! Έχει αρπαχτεί από την άρνηση αυτή και δεν θέλει να κουνηθεί. Παραβλέπει ο Τσίπρας ότι στην πολιτική ιδιαίτερα, η διαλεκτική είναι απαραίτητη στην αναζήτηση τόσο της αλήθειας όσο και των κοινών τόπων με άλλες πολιτικές δυνάμεις, επ’ ωφελεία πάντα του λαού. Πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος ώστε να κατατάσσει στις δυνάμεις της συντήρησης το ΠΑΣΟΚ, που είναι ένα δημοκρατικό κόμμα με μακρά ιστορία στην προσφορά στον τόπο και τον λαό. Κι αν έχει κάνει λάθη, τι έγινε; Περισσότερα είναι τα θετικά για το ΠΑΣΟΚ. Αλλά ο Τσίπρας κάνει τον ανήξερο!

Δεν υπάρχει σταματημός στην προπαγάνδα διασυρμού του ΠΑΣΟΚ από τα δυο κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς. Φοβούνται τη δική τους συρρίκνωση και καταγίνονται σε τακτική ανορθόδοξου πολέμου κατά του ΠΑΣΟΚ, μη τυχόν και το διαλύσουν και εισπράξουν τα κομμάτια του. Είναι μια στάση καθαρά αντιδραστική που αγγίζει τα όρια του γελοίου. Ο Συνασπισμός δεν θέλει συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, δεν θέλει κυβερνητικές ευθύνες, να πέσει η Νέα Δημοκρατία, να μη γίνει κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ… Τότε τι θέλει; Θα μας τρελάνουν αυτοί οι άνθρωποι του Συνασπισμού.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ

Αρθρο του εκδότη της «Ε» και της «Κ.Ε.», για μια βαθύτερη πληγή της δημοκρατίας μας όπως φάνηκε καθαρά από την υπόθεση Siemens.

«ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ μας είναι αίσχος και το χρήμα είναι η ρίζα του προβλήματος», έγραφε ο κορυφαίος αμερικανός θεωρητικός του δικαίου Ronald Dworkin. Η διαπίστωση για τις Ηνωμένες Πολιτείες ισχύει και σε μας. Εκεί, εξαιτίας της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αντιμετωπίζουν το πρόβλημα περισσότερο από την άποψη της ελευθερίας του πολιτικού λόγου και της χρηματοδότησής του. Της συνταγματικότητας, δηλαδή, των νόμων που θέτουν όρια στη χρηματοδότηση κομμάτων και υποψηφίων. Εδώ, τα όρια χρηματοδότησης κομμάτων και υποψηφίων τίθενται χωρίς συνταγματικούς προβληματισμούς. Απλώς δεν τηρούνται. Αζημίως.Η ΥΠΟΘΕΣΗ Siemens έφερε στην επιφάνεια τη βαθύτερη πληγή της δημοκρατίας μας: το πολιτικό χρήμα. Το ένα εκατομμύριο γερμανικών μάρκων που η γερμανική εταιρεία έδωσε, μετά από δαιδαλώδη διαδρομή, στον κ. Τσουκάτο για ή χάριν του ΠΑΣΟΚ, και της ευρωεκλογικής του εκστρατείας του 1999, δεν αμφισβητείται.

ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ η Siemens είναι η μόνη χρηματοδότρια, ούτε το ΠΑΣΟΚ μόνο χρηματοδοτούμενο. Ούτε το εκλογικό χρήμα δόθηκε για πρώτη φορά το 1999. Ούτε για τελευταία. Η Siemens κοινοπρακτούσε συχνά, αν όχι πάντα, με ελληνικές εταιρείες. Για τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τα εξοπλιστικά. Κάποιες ήταν άμεσα ή έμμεσα οι λεγόμενοι «βασικοί μέτοχοι» ή, κατά Καραμανλή, «νταβατζήδες». Ούτε, τέλος, οι κοινοπραξίες στις οποίες συμμετείχε η Siemens ήταν οι μόνες πηγές πολιτικού χρήματος.

ΤΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ είναι πάντως δεδομένα:

* Η Siemens, όπως προέκυψε από τη γερμανική δικογραφία και την ελληνική δημοσιογραφική έρευνα, χρηματοδοτούσε τα δύο μεγάλα κόμματα με το 2% του τζίρου της.

* Οι εκλογικές δαπάνες των κομμάτων και των υποψηφίων, ιδίως των δύο κομμάτων εξουσίας και μερικών από τους επικρατέστερους υποψηφίους τους, υπερβαίνουν πολλές φορές τα θεσπισμένα όρια εξόδων, όπως βλέπουμε όλοι.

* Δεν έχει διαπιστωθεί ποτέ καμία τέτοια υπέρβαση, ούτε έχει επιβληθεί κάποια ουσιαστική κύρωση σε κόμμα ή υποψήφιο.

ΤΟ ΑΝΟΜΟ πολιτικό χρήμα δεν χρειάζεται άλλο πλυντήριο. Ξεπλένεται στη Βουλή. Το σώμα παραδέχεται τις υπερβάσεις και τις καλύπτει. Γιατί; Η απάντηση δίνεται με όρους της θεωρίας των παιγνίων. Συμφωνούμε όλοι να περιορίσουμε τις δαπάνες. Αλλά αν τις υπερβεί ο άλλος, πρέπει να τις υπερβώ κι εγώ. Αλλιώς θα χάσω το παιχνίδι- την εξουσία ή την έδρα. Κι αφού τις έχω υπερβεί κι έχω κερδίσει, τι θα πω για τον άλλον; Καλύτερα να σωπάσω…

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μας χάνει τελικά. Οι απώλειες είναι: Πρώτον, η νόθευση του πολιτικού λόγου από το εκλογικό μάρκετινγκ, το τηλεοπτικό ιδίως που είναι εξαιρετικά δαπανηρό και έχει καταστεί πρακτικά αναγκαίο. Δεύτερον, η ανισότητα, που η διάθεση του πολιτικού χρήματος προκαλεί μεταξύ των διαφόρων υποψηφίων και κατά συνέπεια των ψηφοφόρων, δηλαδή των πολιτών. Οι απώλειες αυτές μόνο να περιοριστούν μπορούν με εύλογες ρυθμίσεις και την τήρησή τους. Αλλά ακόμη και ο περιορισμός αυτός φαντάζει σχεδόν ουτοπικός.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ απώλεια της δημοκρατίας, όμως, η τρίτη και χειρότερη, είναι η εξάρτηση της πολιτικής εξουσίας από την οικονομική παραεξουσία. Η ασπίδα που προσφέρει στους υπουργούς και υφυπουργούς, όχι μόνο η θεωρία των παιγνίων, αλλά και το ίδιο το Σύνταγμα, αφήνει χωρίς επιπτώσεις την εξάρτηση. Ούτε η τιμωρία των άλλων φορέων εξουσίας από την ποινική δικαιοσύνη, με τους δικούς της υποχρεωτικά βραδείς ρυθμούς, αρχές και κανόνες, λύνει το πρόβλημα.

ΕΝΑ ΒΗΜΑ προς την απεξάρτηση μόνο με συνειδητοποίηση του προβλήματος και διακομματική συναίνεση μπορεί να γίνει. Η δικαστική εμπλοκή της Siemens στη Γερμανία, στην Ελλάδα και διεθνώς επιτρέπει, ή μάλλον επιβάλλει, τον έλεγχο όλων των συμβάσεών της και την επιβολή κυρώσεων. Αλλιώς η Βουλή θα έχει ξεπλύνει, άλλη μια φορά, το άνομο πολιτικό χρήμα…

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 06/07/2008

Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: ΣΥΜΦΩΝΟ… ΚΟΙΝΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ!

Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ

Ξαφνικά τα πράγματα με τη Siemens σοβάρεψαν. Και σοβάρεψαν μόλις η υπόθεση άρχισε να ακουμπάει τους Καραμανλήδες και τους Παπανδρέου – εξαδέλφια, αδέλφια και οικογενειακούς φίλους… Εκεί, οι «ασκήσεις κάθαρσης» έλαβαν τέλος και τα ένστικτα αυτοσυντήρησης πήραν το προβάδισμα. Ολα δείχνουν ότι (παρά τις φωνές με τις οποίες για ευνόητους λόγους διανθίζονται τέτοιες καταστάσεις) οι δύο πολιτικοί αρχηγοί οδηγούνται εκ των πραγμάτων σε ένα «σύμφωνο κοινής επιβίωσης».

Η βάση του συμφώνου είναι μία και εξαιρετικά απλή:

Η κυβέρνηση δεν θα κάνει βουλευτικές εκλογές κατά την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο.

Το επιχείρημα είναι ότι δεν θα διεξαγάγει εκλογές για να μην παραγραφούν ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες υπουργών οι οποίες θα προκύψουν από τη δικαστική έρευνα της Siemens. Το ΠαΣοΚ, από την πλευρά του, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει το επιχείρημα εύλογο.

Η ουσία, όμως, είναι ότι και οι δύο θέλουν να ηρεμήσουν τα πράγματα διότι αν πάνε σε εκλογές με τις παρούσες συνθήκες κινδυνεύουν να πάθουν το μεγαλύτερο στραπάτσο της Μεταπολίτευσης.

Εξ ού και το φλερτ. Από τις Βρυξέλλες ο Καραμανλής είχε διαβεβαιώσει τον Παπανδρέου «δεν θα εκμεταλλευτεί κομματικά την υπόθεση». Και στη Βουλή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέδωσε στον Πρωθυπουργό εύσημα προσωπικής ακεραιότητας – να υπενθυμίσω ότι κάτι τέτοιο δεν είχε πει ποτέ ο Καραμανλής για τον Σημίτη, παρ’ όλο που ο πρώην Πρωθυπουργός ήταν όντως υπεράνω πάσης υποψίας. ότι

Αυτό το επίπεδο συνεννόησης δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν φοβούνταν ότι η Siemens κάνει κακό και στους δύο – εννοώ: και στους δύο προσωπικά… Και ότι κινδυνεύουν να αλληλοεξοντωθούν συγκρουόμενοι σε μια δυσώδη ιστορία, με μοναδικό αποτέλεσμα να ανοίξουν δρόμο για τους επόμενους. Τον Τσίπρα, την Ντόρα ή τον Βενιζέλο…

Ο Καραμανλής ζητάει υπόληψη. Αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα πάνε άσχημα για την κυβέρνηση και επιδιώκει καταρχήν να τον ξεχωρίζουν από τους υπουργούς του και να μην τον μπλέκουν προσωπικά σε ζητήματα ηθικής.

Ο Παπανδρέου ζητάει χρόνο. Μετά την προδιαγραφόμενη νέα ήττα του ΠαΣοΚ θα είναι ανθρωπίνως αδύνατον να παραμείνει στη θέση του. Οσο καθυστερούν οι εκλογές μπορεί να ελπίζει σε κάτι.

Σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και η ακατανόητη αποπομπή του Σημίτη αποκτά ένα νόημα. Είναι ακατανόητη, αν τη διαβάσει κανείς ως εσωκομματική κίνηση του ΠαΣοΚ. Αλλά αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα αν την εκτιμήσει κανείς ως χειρονομία του Παπανδρέου προς τον Καραμανλή: του προσέφερε έναν κοινό στόχο.

Και αυτό ενδεχομένως την καθιστά ακόμη πιο μικροπρεπή.

Το ΒΗΜΑ, 06/07/2008

ΔΙΑΜΑΧΗ ΠΕΡΙ ΜΙΚΡΗΣ, ΜΕΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ…

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, 06/07/2008

Αλήθεια τι είδους συγκάλυψη είναι αυτή, η οποία -όπως ορισμένοι πιστεύουν ή υποπτεύονται- επιχειρείται, με την «εσπευσμένη» ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξετάσεως για το σκάνδαλο της Ζήμενς; Συγκάλυψη σημαίνει αποκρύπτω, αποσιωπώ κάτι το άγνωστο, το μεμπτό και το κολάσιμο. Στη συγκεκριμένη, όμως, υπόθεση έχει ήδη διαλευκανθεί το έγκλημα και τα κίνητρα του· δηλαδή έχουν αποκαλυφθεί οι δράστες και έχει αναγνωρισθεί το θύμα. Ολος ο κόσμος γνωρίζει ότι η Ζήμενς «διέθεσε» στη χώρα μας 100 εκατ. ευρώ για να της ανατεθούν, προφανώς με στημένες διαδικασίες, χρυσοφόρα έργα και προμήθειες. Τα χρήματα αυτά τα εισέπραξαν, φυσικά, όσοι είχαν την αρμοδιότητα, τη βούληση και την ισχύ να εξυπηρετήσουν τα σχέδιά της. Οι άνθρωποι της Ζήμενς δεν τα σπατάλησαν, ούτε τα διέθεσαν ασκόπως. Κομπιναδόροι ήταν και όχι ηλίθιοι. Ηξεραν και φρόντισαν ώστε και το τελευταίο ευρώ του μαύρου χρήματος να πιάσει τόπο. (Ακόμη και οι ασήμαντες «χορηγίες» τους σε εκδηλώσεις φοιτητών οδοντιατρικών σχολών απέβλεπαν στο να «προτιμηθεί» η αγορά των αντιστοίχων προϊόντων της εταιρείας τους…)

Ουδείς, λοιπόν, έχει και την παραμικρά αμφιβολία ότι τα 100 εκατ. ευρώ είναι κατά κύριο λόγο πολιτικό χρήμα και ότι η υπερδεκαετής ροή του στη χώρα μας έχει «διακομματική» δικτύωση. Με τα δεδομένα αυτά η «ολοκλήρωση» της προκαταρκτικής εξετάσεως, με αδιερεύνητο το ζήτημα του πολιτικού χρήματος, όχι μόνον δεν οδηγεί σε συγκάλυψη, αλλά προκαλεί κάτι το χειρότερο. Διαχέει την ενοχή σ’ ολόκληρο το πολιτικό μας φάσμα, θίγοντας και σπιλώνοντας, ανεξαιρέτως, το σύνολο των πολιτικών προσώπων. Δηλαδή, όπως ορθώς επισημάνθηκε, το τεκμήριο αθωότητος, που ισχύει για τους πολίτες, τείνει να αντιστραφεί για τους πολιτικούς σε τεκμήριο ενοχής. Πέραν τούτου για ποια συγκάλυψη μιλούμε όταν κατά τη μαρτυρία του υπουργού Δικαιοσύνης «στις δικαστικές αρχές παραδόθηκαν 90 ογκώδη ντοσιέ, με χιλιάδες έγγραφα το καθένα και έως τώρα μόνον τα 30 έχουν μεταφρασθεί»; Ποια απόκρυψη θα γίνει, όταν τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν εστιάσει την πολιτική τους αντιπαράθεση στις αλληλοκατηγορίες για το ποιοι και πόσοι πολιτικοί τους δωροδοκήθηκαν; Είναι δυνατόν να τίθεται ως κριτήριο διαβαθμίσεως της πολιτικής ενοχής το αν ο ένας εξαγοράσθηκε αντί πολλών εκατ. ευρώ, κάποιος άλλος με την προσφορά μιας οικοσκευής, ένας τρίτος με τη φιλική εξυπηρέτηση στην αγορά του τηλεφωνικού του κέντρου και ένας φιλοταξιδευτής με τη δωρεάν κάλυψη του «χόμπι» του; Τέλος, πώς θα αποσιωπηθούν οι μαρτυρίες ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα -και όχι μόνον- χρηματοδοτήθηκαν για τις εκλογικές τους δαπάνες;

Ας αφήσουμε, όμως, τη κοινή λογική και ας πάμε στη λογική των κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι το σκάνδαλο της Ζήμενς θα πλήξει περισσότερο τη Ν.Δ. διότι απεκαλύφθη επί των ημερών της, οπότε καταγράφεται εις βάρος της και κάθε χειρισμός, που θεωρείται ή μπορεί να καταγγελθεί ως «συγκαλυπτικός». Βάσει της αντιλήψεως αυτής, ο κ. Παπανδρέου κορύφωσε την Τετάρτη την οξύτητα της τακτικής του, καταγγέλλοντας την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξετάσεως, ως πολιτική και δικαστική εκτροπή.

Αντίστοιχα η Ν.Δ. ευελπιστεί ότι η υπόθεση ζημιώνει κατά κύριο λόγο το ΠΑΣΟΚ· πρώτον διότι οι σημαντικότερες και επικερδέστερες «δοσοληψίες» της Ζήμενς στη χώρα μας πραγματοποιήθηκαν επί κυβερνήσεων Σημίτη και δεύτερον διότι τα μέχρι τώρα αποκαλυφθέντα στοιχεία (ανάμειξη Μαντέλη, κατάθεση Τσουκάτου, κλπ), στρέφονται κατά του αντιπάλου της. Για το λόγο αυτόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, απαντώντας στην καταγγελία Παπανδρέου για συγκάλυψη, εγκάλεσε τον ίδιο για ύποπτο συμβιβασμό με τον κ. Τσουκάτο, προς απόκρυψη της αλήθειας για τον παραλήπτη του ενός εκατ. ευρώ. (Ωστόσο παραμένουν προς πολιτική «ταυτοποίηση»… τα υπόλοιπα 99 εκατ.)

Φυσικά κατά την κοινή λογική, στο σημείο που βρίσκεται (αν δεν έχει τελματωθεί) η υπόθεση, ουδείς επιμερισμός ενοχής μπορεί να γίνει στα δύο κόμματα, με την έννοια… της μικρής, της μέτριας και της μεγάλης διαφθοράς. Αντίθετα, όπως προαναφέρθηκε, όσο παραμένει θολό και αδιερεύνητο το ζήτημα του πολιτικού χρήματος, μεγιστοποιείται και γενικεύεται η εντύπωση περί καθολικής σήψεως του πολιτικού μας συστήματος. Αν δε, η μικροπολιτική λογική, εν μέσω γενικής χρεοκοπίας, επιμένει στην αναζήτηση κερδών και ζημιών, πιθανόν να υπάρχει και για τη διαφιλονίκηση αυτή κάποια απάντηση.

Το ΠΑΣΟΚ έχασε δύο εκλογικές μάχες, με βασικό του μειονέκτημα την πεποίθηση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων ότι μια σημαντική μερίδα του στελεχικού του δυναμικού, που διαχειρίσθηκε και υπουργικά αξιώματα, είχε διαφθαρεί και ήταν υπόλογο, όχι μόνο πολιτικώς, αλλά και ποινικώς. Ο κ. Παπανδρέου, καίτοι διαπίστωσε προ πενταετίας το βασικό πρόβλημα του κόμματός του, δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να προχωρήσει στην αναγκαία εξυγίανσή του. Συνεπώς το ΠΑΣΟΚ δεν έχει τίποτε να χάσει ή να κερδίσει αν εδραιωθεί η εντύπωση περί καθολικής σήψεως του πολιτικού συστήματος.

Αντίθετα, η Ν.Δ. πέτυχε δύο εκλογικές νίκες, με βασική της εξαγγελία την πάταξη της διαφθοράς, την εξυγίανση του δημόσιου βίου, την επανίδρυση του κράτους, κλπ. Εστω και αν οι διακηρύξεις αυτές θεωρήθηκαν από πολλούς μεγαλεπήβολες, υπερβολικές και δυσεφάρμοστες, επικράτησε η πεποίθηση ότι θα γίνουν κάποια βήματα για την αναβάθμιση της πολιτικής μας ζωής, υπερίσχυσε η ελπίδα ότι την εξουσία αναλάμβαναν άφθαρτα πρόσωπα, δημιουργήθηκε η προσδοκία ότι η κακοφημία και η αποδοκιμασία των προκατόχων τους, θα απέτρεπε ανάλογες πράξεις και συμπεριφορές. Από τη στιγμή, λοιπόν, που η πλειοψηφία των πολιτών καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σήψη του συστήματος είναι καθολική και «ακαταπολέμητη», η απογοήτευση και η αποδοκιμασία εστιάζονται στον κήρυκα της εξυγιάνσεως και κατά πολύ λιγότερο στους μετανοημένους και αποτασσόμενους τη διαφθορά…

ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ SIEMENS Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 06/07/2008

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός επιμένουν ότι ο μόνος αδιάβλητος τρόπος να διερευνηθούν οι κατηγορίες περί σκανδάλων και διαφθοράς είναι ο τρόπος της Δικαιοσύνης. Να υπενθυμίσουμε ότι την ίδια περίπου θέση υποστήριξε ως πρωθυπουργός και ο Κώστας Σημίτης, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την τότε αντιπολίτευση και σημερινή κυβέρνηση να χαρακτηρίσει τον τότε πρωθυπουργό «αρχιερέα» της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Ο τρόπος της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης φαίνεται ορθός και αδιάβλητος. Και αν ακόμη δεν είναι, όπως πιστεύουν σχεδόν οι πάντες, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι είναι, χωρίς τα πράγματα να αλλάζουν σημαντικά. Ούτε πιο αποτελεσματική θα γίνει η Δικαιοσύνη ούτε, κυρίως, θα αλλάξουν τα κριτήριά της. Για κάθε παράνομη πράξη η Δικαιοσύνη ψάχνει να βρει ενόχους και δόλο ενοχής. Πάρτε για παράδειγμα τα ομόλογα. Κατ’ αρχήν αμφισβητείται αν η αγορά δομημένου ομολόγου είναι παράνομη πράξη. Το ίδιο αμφισβητείται αν η κερδοσκοπία μέσω του Χρηματιστηρίου είναι οπωσδήποτε και σε κάθε περίπτωση παράνομη πράξη. Για να είναι παράνομες αυτές οι πράξεις χρειάζεται να αποδειχθεί ότι κάποιοι, μέσω αυτών των πράξεων και με δόλια μέσα, απεκόμισαν όφελος εις βάρος κάποιου άλλου. Τι να κάνουμε, αυτά περίπου είναι τα κριτήρια της Δικαιοσύνης και πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι όταν τα ακολουθεί και τα εφαρμόζει με ευθυκρισία και προπαντός, με ανεξαρτησία και αμεροληψία.

Τι κάνουμε, όμως, όταν η διαπλοκή της εποχής Σημίτη αλλά και μετά αποτελεί τρόπο διακυβέρνησης; Τι κάνουμε όταν τα πολιτικά κόμματα χρηματίζονται για να πάρουν συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις για την ανάθεση συγκεκριμένων έργων και προμηθειών, όπως συνέβη με τις συμβάσεις του ΟΤΕ το 1990; Και τι κάνουμε τώρα που η Siemens ομολογεί ότι διέθετε το 2% του τεράστιου τζίρου της για να χρηματοδοτεί κυβερνήσεις, υπουργούς, πολιτικά κόμματα, πολιτικούς και στελέχη για να κάνει τη δουλειά της άνετα και προνομιακά έναντι των ανταγωνιστών της; Και όταν ήδη υπάρχει η ομολογία ενός πολιτικού ότι έλαβε, για το κόμμα του (όπως ισχυρίζεται), ένα σεβαστό ποσό;

Οι υποθέσεις αυτές είναι οπωσδήποτε δικαστικές, αλλά δεν είναι μόνο δικαστικές. Είναι ταυτόχρονα και πολιτικές, είναι κυρίως πολιτικές, γιατί αφορούν στην ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας και στον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η χώρα. Απαιτούν πολιτικές πρωτοβουλίες κυρίως από τα δύο κόμματα, τα επιλεγόμενα εξουσίας.

Το πρώτο που περιμέναμε είναι μια σαφής τοποθέτηση έναντι της Siemens. Πρέπει να εξαναγκασθεί να μας πει πόσα χρήματα έδωσε, πού τα έδωσε, για ποιο σκοπό και με ποιο είδος συναλλαγής. Αν διακινούσε «μαύρο χρήμα», όπως ομολογεί, τον λόγο έχουν, χωρίς χρονοτριβή, οι εξελεγκτικές και φορολογικές αρχές. Και αν ακολουθώντας αυτή την τακτική του χρηματισμού για να εξασφαλίζει «δουλειές» προκάλεσε ζημιά στο κράτος ή σε κρατικές επιχειρήσεις, η ζημιά αυτή να αποτιμηθεί και με αγωγές να επιδιωχθεί η αποζημίωση. Και, τέλος, ας κάνει σαφές η κυβέρνηση ποια η θέση αυτής της εταιρείας στην αγορά μας και αν θα της επιτραπεί να συνεχίσει τις δραστηριότητές της με τις ίδιες μεθόδους. Ολα αυτά και ενδεχομένως και άλλα, διαμορφώνουν μια θέση απέναντι στην εταιρεία και στις μεθόδους που εφαρμόζει, μια θέση ουσιαστικά πολιτική, έστω και αν στην εφαρμογή της απαιτείται και η δικαστική συνδρομή. Εχει σημασία αυτή η θέση και για άλλες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των δημοσίων έργων και των προμηθειών. Κάποτε, κάποιος πρέπει να τους δώσει να καταλάβουν ότι η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι…

Ολοι γνωρίζουμε πώς λειτουργούν τα κόμματα και πώς καλύπτουν τις ανάγκες τους. Ιδίως τα δύο μεγάλα, τα επιλεγόμενα εξουσίας. Δεν θα περιμέναμε ούτε από τους αρχηγούς ούτε από τα στελέχη να εμφανισθούν στη Βουλή και σε μια έκρηξη ειλικρίνειας να μας πουν πώς λειτουργεί η διαφθορά και η διαπλοκή, αλλά και πώς κατασκευάζεται ο θόρυβος για τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Αν και μια τέτοια απίθανη έκρηξη ειλικρίνειας από αρχηγούς που πιστεύουμε ότι είναι έντιμοι, θα μπορούσε να ήταν μια συγκλονιστική πολιτική θέση, που θα έβγαζε τον πολιτικό λόγο από τη σημερινή ξύλινη υποκρισία. Και θα χάραζε για όλους, οπαδούς και αντιπάλους, συνεργάτες και μη, την κόκκινη γραμμή ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο, στο τι επιτρέπεται και τι όχι για όσους φιλοδοξούν να ασκήσουν το λειτούργημα της πολιτικής.

Τέτοια έκρηξη ειλικρίνειας πραγματικά δεν περιμένουμε και δεν περιμένουμε την επανασήμανση της πολιτικής. Περιμέναμε, όμως, μέτρα που να καθιστούν διαφανή τη χρηματοδότηση των κομμάτων με τον έλεγχο των δαπανών και των εσόδων. Οχι μόνο των κομμάτων, αλλά και των πολιτικών. Ο σημερινός έλεγχος των δαπανών κομμάτων και πολιτικών είναι μια κωμωδία. Είναι σημαντικό να ξέρουμε αν έχουμε την ευχέρεια να μάθουμε ποιοι δίνουν χρήματα στα κόμματα και στους πολιτικούς, πόσα δίνουν και πώς αυτά δαπανώνται. Οταν τα γνωρίζουμε αυτά μπορούμε να σχηματίσουμε άποψη για οποιαδήποτε άλλη σχέση μεταξύ της πολιτικής, του πολιτικού και του χρηματοδότη.

Κάποτε, οι πολιτικοί έβγαιναν από την πολιτική φτωχότεροι. Σήμερα, άναυδοι παρατηρούμε την προκλητική ευμάρεια μερικών πολιτικών, τις πολυτελείς, ενίοτε και μεγαλοπρεπείς, κατοικίες, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τον προκλητικό τρόπο της ζωής των. Να είναι καλά οι άνθρωποι και να περνούν καλά! Υποτίθεται, όμως, ότι για όλα αυτά ισχύει το «πόθεν έσχες», όπως ισχύει και για τους δημοσιογράφους. Αμφιβάλλω αν ποτέ ασχολήθηκε κάποιος στα σοβαρά με το «πόθεν έσχες». Υποβάλλονται κάθε χρόνο οι δηλώσεις και αμφιβάλλω αν κάποιος τις βλέπει, αν συγκρίνει τα περιουσιακά στοιχεία της μιας χρονιάς με της προηγούμενης και αν ζητάει να πληροφορηθεί την αιτία και την πηγή της μεταβολής.

Η πολιτική έγινε περίπλοκη και δαπανηρή. Δεν σημαίνει ότι είναι και σοφότερη. Το αντίθετο θα έλεγα. Θα μπορούσε ίσως να είναι πιο απλή και πιο φτηνή. Πιο σεμνή και πιο ταπεινή, λιγότερο φανταχτερή και αλαζονική. Πιο διαφανής. Τότε, θα μπορούσαμε ίσως να ελπίζουμε ότι θα ήταν περισσότερο σοφή και περισσότερο χρήσιμη. Στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών απεικονίζονται ανάγλυφα η αυταρέσκεια και η δυσπιστία, ίσως και η περιφρόνηση για την πολιτική και τους πολιτικούς. Το πώς θα βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο της καχυποψίας δεν είναι πάντοτε υπόθεση του εισαγγελέως και των δικαστηρίων. Πιο πολύ χρειάζονται γενναίες πολιτικές πρωτοβουλίες, με ειλικρίνεια και φαντασία.

Η ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη, Η Καθημερινή, 06/07/2008

Tου Aλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 06/07/2008

Ο κόσμος στα καφενεία και τις βραδινές καλοκαιρινές παρέες βράζει, αλλά η πολιτική μας κάστα δεν το πιάνει ακριβώς. Δεν είναι ένα ή δύο φαινόμενα τα οποία έχουν θυμώσει τον κόσμο. Δεν είναι ούτε η Siemens από μόνη της ούτε η ακρίβεια ούτε το προκλητικό lifestyle μερικών υπουργών. Είναι όλα αυτά μαζί ανακατεμένα σε ένα θυμωμένο μπλέντερ που το κάνει πολύ εκρηκτικό η οικονομική κρίση που φαίνεται ότι χτυπάει για τα καλά την πόρτα μας.

Τι βλέπει ο κόσμος που τον θυμώνει τόσο πολύ; Πρώτα απ’ όλα εδραιώθηκε τώρα πια το στερεότυπο πως «όλοι τα παίρνουν». Αυτά που ξέραμε και συζητούσαμε στα πολιτικά στέκια, τα ξέρει και το τελευταίο καφενείο στην Ανω Μακρυνίτσα μετά την υπόθεση Siemens. Oλοι καταλαβαίνουν πως ακόμη και ο σοσιαλισμός είναι ένα ακριβό σπορ που πρέπει να το πληρώσουν μεγάλες εταιρείες ή αυτοί οι απίθανοι μεσάζοντες των Αθηνών που βγάζουν τρελά λεφτά χωρίς καν να έχουν καμία επίσημη δραστηριότητα.

Η κυβέρνηση από την άλλη έχασε όποιο ηθικό πλεονέκτημα είχε και το δυστύχημα είναι ότι δεν καταλαβαίνει μερικές φορές το γιατί. Είναι απίστευτο πράγμα πως η εξουσία κουράζει, διευρύνει τη συνείδηση και σε κάνει να δικαιολογείς πράξεις που θα έβρισκες εξωφρενικές πριν από χρόνια. Ελα μωρέ, και τι έγινε που πήρε και άλλο σκάφος ο Γ; Και λοιπόν ο Ψ δεν κάνει απολύτως τίποτα εκτός από το να χορηγεί τους χορηγούς επικοινωνίας του και να οργώνει τα πελάγη και τις δεξιώσεις. Ε, ναι και ο Τ κάνει τον φοροτεχνικό σε όλους τους προβληματικούς ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης για να μην τον χτυπήσουν. Ενα ένα αυτά τα κομμάτια μαζεύονται και συνθέτουν ένα παζλ συναλλαγής που ο κόσμος δεν είναι χαζός, το βλέπει και βγάζει τα συμπερασματά του. Και σε αυτό το παζλ δεν διασώζεται κανείς. Μπορεί η συναλλαγή να εξασφαλίζει επικοινωνιακή ασυλία, αλλά δεν έσωσε στο τέλος κανέναν.

Ο κόσμος είναι θυμωμένος γιατί βλέπει ότι τελικά τίποτα δεν αλλάζει, αυτό που η Ν.Δ. ονόμαζε «διαπλοκή» μεγάλωσε και ζει και βασιλεύει. Κάποιοι ελπίζουν ότι ο κόσμος είναι τόσο κυνικός που απλά θα βυθισθεί έτι περαιτέρω στην αφασία του. «Τον κόσμο δεν τον νοιάζουν αυτά, αλλά η καθημερινότητα», λένε οι πρωταθλητές του κυνισμού. Ενδεχομένως, αλλά και η καθημερινότητα δεν… σκίζει, ούτε στα νοσοκομεία ούτε στο πώς βγαίνουν πέρα τα νοικοκυριά.

Τα σημάδια, πάντως, είναι εκεί: μια κυβέρνηση χωρίς πυξίδα που δεν ξέρει τι θα της ξημερώσει και που ξέχασε ήδη γιατί επανεξελέγη προ ολίγου. Μια ανύπαρκτη αντιπολίτευση που δεν μπορεί καν να ξορκίσει τον αμαρτωλό παλιό εαυτό της. Μια οικονομική κρίση που μαζί με την ακρίβεια σφίγγουν πολύ τη μεσαία τάξη. Και στο τέλος τέλος μια χώρα που μοιάζει να βλέπει ότι η δημοκρατία και το σύστημα αξιών της μεταπολίτευσης δεν είναι απλά άρρωστο. Εχει μπει στην εντατική από καιρό. Κάποιοι ελπίζουν ότι, ακόμη και αν δεν κάνουν τίποτα, η σαπίλα και η κατάρρευση δεν θα τους αγγίξει. Εμείς πάλι ελπίζουμε πως, όπως συνήθως συμβαίνει σε κύκλους στην Ιστορία, κάποιοι σοβαροί άνθρωποι εκτός και εντός κομμάτων θα αντιληφθούν ότι ήλθε η ώρα για κάτι καινούργιο…

ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ Κ. ΛΙΑΠΗ

Tου Αθανασιου Ελλις, Η Καθημερινή, 06/07/2008

Με την αδέξια συμπεριφορά του ο κ. Λιάπης κατάφερε το ακατόρθωτο. Τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ βίωνε τη χειρότερη μορφή εσωστρέφειας μετά την αποπομπή Σημίτη από τον Γ. Παπανδρέου και την παραδοχή Τσουκάτου για χρηματοδότηση του ΠΑΣΟΚ από τη Siemens, ο υπ. Πολιτισμού πέτυχε να στρέψει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, και κατ’ επέκταση της κοινής γνώμης, κατά της Ν.Δ., η οποία εγκλωβισμένη στην ομηρία των 151 βουλευτών αδυνατεί να επανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Οι αγωνιώδεις προσπάθειες του κ. Ρουσόπουλου στο επικοινωνιακό μέτωπο φέρνουν στον νου τον αποτελεσματικό χειρισμό των πυρκαγιών του περασμένου Αυγούστου όταν ο υπουργός Επικρατείας αντέστρεψε το κλίμα και άνοιξε τον δρόμο για την επανεκλογή Καραμανλή. Ομως, αυτή τη φορά τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Το εσωκομματικό μέτωπο δεν είναι αρραγές. Πολλοί βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης εμφανίζονται αγανακτισμένοι και ορθώς παίρνουν αποστάσεις από τον υπουργό Πολιτισμού.

Αν ο κ. Λιάπης δεν ήταν εξάδελφος του πρωθυπουργού και αν η Ν.Δ. διέθετε ευρύτερη πλειοψηφία, θα είχε υποστεί τις συνέπειες της συμπεριφοράς του, η οποία στην καλύτερη περίπτωση αντικατοπτρίζει μια ακατανόητη ολιγωρία, και στη χειρότερη μια ύποπτη απόπειρα συγκάλυψης. Ενας πολιτικός δικαιούται φυσικά να διατηρεί φιλικές σχέσεις με επιχειρηματίες, αλλά πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός όταν οι τελευταίοι έχουν συμφέροντα εκατομμυρίων που άπτονται των δραστηριοτήτων του υπουργείου του οποίου προΐσταται.

Με την υπεροψία που διακρίνει την προσωπική του συμπεριφορά και την ελλειμματική πολιτική του δράση, ο κ. Λιάπης έχει επανειλημμένα βαλθεί να αποδείξει ότι παρά τις κοινές οικογενειακές ρίζες δεν διαθέτει απαραίτητα τα ίδια γονίδια με τον εξάδελφό του. Για λόγους συγγενείας, αλλά και συσχετισμών στη Βουλή, ο κ. Καραμανλής διστάζει να χειρισθεί την περίπτωσή του με τον τρόπο που θα επέβαλε η αρχή της μηδενικής ανοχής που επαγγέλλεται. Φυσικά, ο κ. Λιάπης θα μπορούσε να επιδείξει την αναγκαία ευθιξία, παραιτούμενος με δική του πρωτοβουλία, αλλά δεν θα το πράξει.

Ο κ. Καραμανλής εξελέγη το 2004 με σημαία την πάταξη της διαφθοράς και την έκκληση για «σεμνότητα και ταπεινότητα», αρχές που τουλάχιστον ο ίδιος εφαρμόζει στην πράξη. Σήμερα χάνει σταδιακά το ηθικό πλεονέκτημα που δικαίως είχε αποκτήσει μετά τη σήψη των τελευταίων ετών του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Οι πρόσφατες προτάσεις Παπανδρέου, αρχικά για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, και εν συνεχεία για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων από τη Siemens και το πάγωμα των συμβάσεων της εταιρείας με το Δημόσιο, κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση και έπρεπε να είχαν βρει ανταπόκριση. Σε μια κρίσιμη συγκυρία, όπου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ορθώνει σοβαρό πολιτικό λόγο, ο κ. Καραμανλής επιδεικνύει αδικαιολόγητη ολιγωρία. Χρειάζεται να αναλάβει άμεσα τολμηρές πρωτοβουλίες. Η απομάκρυνση του εξαδέλφου του από την κυβέρνηση μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα.