ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ… ΨΥΧΙΑΤΡΟ!

Χωρίς άμυνα

Είναι προφανές ότι το ΠαΣοΚ διέρχεται τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας του. Από τη μια πλευρά έχει σωρεία εσωτερικών προβλημάτων – άλλα τα δημιούργησε μόνο του και άλλα δεν απεδείχθη ικανό να τα αντιμετωπίσει. Από την άλλη, δέχεται μια πολύπλευρη επίθεση είτε από παραδοσιακούς πολιτικούς αντιπάλους (τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ) είτε από άλλα κέντρα των οποίων δεν είναι σαφή τα κίνητρα και οι επιδιώξεις (υπόθεση Siemens).

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Τηρουμένων των αναλογιών, το ΠαΣοΚ βρέθηκε σε ίδια ή και χειρότερη κατάσταση το διάστημα 1989-1991, όταν παρασύρθηκε στη δίνη του μεγαλύτερου σκανδάλου της μεταπολεμικής ιστορίας (το σκάνδαλο Κοσκωτά ) και ο αρχηγός του οδηγήθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο. Τότε όμως το ΠαΣοΚ άντεξε και το 1993 κέρδισε τις εκλογές. Για να δανειστώ τη γνωστή φράση του Ντέιβιντ Μπρόντερ για τον Νίξον «ήταν η μεγαλύτερη επιστροφή μετά τον Λάζαρο». Σήμερα ουδείς διανοείται ότι το ΠαΣοΚ μπορεί να κερδίσει κάποιες εκλογές, ενώ οι περισσότεροι εκφράζουν τον φόβο ή την προσδοκία (αναλόγως πώς θα το δει κανείς) ότι η κρίση του ΠαΣοΚ οδηγεί στη μονιμοποίηση της ΝΔ στην εξουσία.

Δεν θα κάνω το λάθος να συγκρίνω το ΠαΣοΚ του Ανδρέα με το ΠαΣοΚ του Γιώργου. Είναι προφανές, όμως, ότι το σημερινό ΠαΣοΚ πάσχει σε τρία συγκεκριμένα επίπεδα:

Πρώτον, είναι ένα κόμμα ανύπαρκτης εσωτερικής συνοχής. Ο Γ.Παπανδρέου δεν κατάφερε να αποκαταστήσει την ενότητα της παρατάξεως μετά την επανεκλογή του και αυτό αποτελεί μια μεγάλη ανοιχτή πληγή. Κανένα σοβαρό κόμμα στον κόσμο δεν περνάει την ώρα με τους μισούς να απειλούν ότι θα διαγράψουν τους άλλους μισούς.

Δεύτερον, είναι ένα κόμμα απροσδιόριστης πολιτικής ταυτότητας. Πότε κυνηγάει τον «μεσαίο χώρο», πότε στρίβει αριστερά, ποτέ λαϊκίζει με τον ΟΤΕ και πότε (όπως στο Σκοπιανό) κάνει επίδειξη σοβαρότητας. Δεν ξέρεις από πού να τους πιάσεις. Τρίτον, είναι ένα κόμμα μηδαμινής πολιτικής διαχείρισης. Εβδομάδες σοβεί η υπόθεση της Siemens και όλη η έγνοια της Χαριλάου Τρικούπη είναι πώς θα βγει από τη φωτογραφία ο Παπανδρέου.«ηγετική ομάδα» δεν διαχειρίζεται τίποτε πέρα από την εικόνα του αρχηγού της- και αυτό με τα γνωστά αποτελέσματα… Τόσο τους κόβει! Η παράταξη δεν έχει καμία γραμμή άμυνας, είναι έρμαιο των γεγονότων, και η λεγόμενη

Τα υπόλοιπα απλώς εξυπακούονται. Διότι χωρίς επίθεση μπορεί έστω να πας στα πέναλτι. Αλλά χωρίς άμυνα δεν πας πουθενά! [ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/6/2008]

“ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ” ότι εάν δεν υπάρχει μίσος, υπάρχει αγάπη. Εάν δεν υπάρχει αγάπη, υπάρχει επαγγελματική διαστροφή. Εάν δεν υπάρχει επαγγελματική διαστροφή, υπάρχει διατεταγμένη υπηρεσία! Μα είναι δυνατόν ένας δημοσιογράφος να έχει πάρει εργολαβία ένα κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, να κοιμάται και να ξυπνάει, με την έγνοια του για το παρόν και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ; Ή αγαπάει τρομερά το ΠΑΣΟΚ ή έχει τόσο πολύ αυξημένη τη φιλοπατρία που έχει φορτώσει τη σωτηρία της στο ΠΑΣΟΚ και κάπου πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της πατρίδας και τις δικές του. Διότι εάν το ΠΑΣΟΚ, όπως επί πολλά χρόνια το κριτικάρει, το περιπαίζει, το οικτίρει, το φτύνει, το μηδενίζει, το μουτζώνει, το γελοιοποιεί, δεν ανταποκρίνεται στα προσωπικά του οράματα, γιατί ασχολείται μαζί του; Τον Γιώργο Παπανδρέου τον έχει ισοπεδώσει, και φυσικά νομίζει ότι με τα φαρμακερά βέλη του θα τον αποτελειώσει. Τελικά, ο ένας του μυρίζει, ο άλλος του βρωμάει, και ό,τι κι κάνει το ΠΑΣΟΚ είτε στη Βουλή είτε εκτός Βουλής, ο Πρετεντέρης είναι εκεί για να εξαπολύσει μέσω της εφημερίδας στην οποία εργάζεται [Το Βήμα] ή από τις “ειδήσεις” του Mega μύδρους.

Σαφώς ό,τι και να γράφει ο Πρετεντέρης το εντάσσει στο πλαίσιο που ορίζει η ελευθερία του Τύπου. Και φυσικά θα μας πει ότι ο περιορισμός της ελευθερίας της γνώμης ισούται προς κατάργηση της δημοκρατίας. Δηλαδή, τι εκφράζει η ελευθερία του Τύπου; Απλώς, το δικαίωμα του κάθε πολίτη να διατυπώνει τους στοχασμούς του επί των πραγμάτων της πολιτείας. Η δημοκρατία αναγνωρίζει και στον έσχατο των πολιτών το δικαίωμα να έχει για οποιοδήποτε θέμα τη γνώμη του και να τη διατυπώνει ελεύθερα, να την προπαγανδίζει για να δημιουργεί εκ της προπαγάνδας αυτής Κοινή Γνώμη που θα συμφωνεί με τις ιδέες του και ικανή να επιδράσει επί της πορείας της πολιτείας. Αλλά για να μπορεί κανείς να εκφράζεται ελεύθερα πρέπει τα ΜΜΕ να είναι ελεύθερα! Είναι ελεύθερα; Ιδού το μέγα ερώτημα! Μήπως μπορεί να μας απαντήσει ο κύριος Πρετεντέρης;

Ο κύριος Πρετεντέρης πιστεύουμε ότι είναι ένας απλός δημεγέρτης, ο οποίος στην πραγματικότητα λειτουργεί πολιτικά. Είναι ασύδοτος, ανεύθυνος [να λέει δηλαδή ό,τι θέλει], να θορυβεί, να εκμεταλλεύεται τις στιγμιαίες εξάρσεις ή τις παροδικές δυσαρέσκειες του πλήθους, να ερεθίζει, να εξεγείρει… Πού υπακούει;

Αυτό που έχει καταλάβει και ο πλέον απλοϊκός πολίτης είναι ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ξεκάθαρα κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Είναι όργανα ειδησεολογικά ή όργανα έκφρασης πολιτικής γνώμης στο μέτρο που εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων αυτών. Και τα σημειώνω αυτά, για να σταματήσει ο κύριος Πρετεντέρης να είναι τόσο λαύρος υπέρ της καθαρότητας του ΠΑΣΟΚ, υπέρ της σωστής επιλογής μιας πολιτικής, υπέρ του Βενιζέλου ή υπέρ του Σημίτη και εναντίον του Παπανδρέου. Πλέον, προϊόντος του χρόνου, γίνεται λιγότερο πιστευτός. Έχει αποκαλυφθεί! Όσο και να χρησιμοποιεί απλοϊκά σχήματα στην επιχειρηματολογία του, αυτή η λαοδουλεία του έχει καταντήσει γελοία.