ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ, ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ…

Νομίζουν ότι και οι αναγνώστες του “Βήματος” είναι… πρόβατα!

Γράφει σήμερα στο “Βήμα” και ο [θεωρούμενος ως σοβαρός δημοσιογράφος] Ριχάρδος Σωμερίτης ότι «η στροφή του Γιώργου Παπανδρέου, που τη στηρίζουν όλα τα στοιχειά [sic] του παλαιο-ΠαΣοΚ, μας γυρίζει μερικές δεκαετίες πίσω»! Δεν μπαίνω στην ουσία να διαβάσω όλο το άρθρο του. Δεν έχει σημασία. Τα βάζει, όπως καταλαβαίνετε, με τον Παπανδρέου και με “τα στοιχειά” του! Είναι πρωτοφανής τέτοια κακία. O [ρηχός] Ριχάρδος νομίζει ότι βρίσκεται στην πρώτη του νεότητα και δεν βλέπει ότι και αυτός ανήκει στα “στοιχειά” – όχι του ΠΑΣΟΚ αλλά της δημοσιογραφίας! Τα έχει και με τον Γιώργο και με τα “στοιχειά”. Γιατί άραγε; Πού τον ενοχλούν; Βέβαια ο καθένας εκφράζει αυτά που αισθάνεται και όπως μπορεί. Να, προχθές συνυπέγραψε την γνωστή “καταγγελία” κατά του Παπανδρέου και υπέρ του Σημίτη…

Το θέμα είναι γιατί ο Σωμερίτης και ο Πρετεντέρης και ο κάθε δημοσιογράφος που πολεμούν τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ γιατί αδίστακτα χρησιμοποιούν τον καλλιεπή λόγο τους για τη διάβρωση του αντιπάλου – είναι φανερό ότι πολεμάς κάποιον που τον θεωρείς “αντίπαλο” και δεν τον πολεμάς για πλάκα! Από την άλλη, με τις συνεχείς παρατηρήσεις και κριτικές τους για την πολιτική πρακτική του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου, επιβεβαιώνουν μιαν ενδόμυχη ροπή προς την πολιτική που έχουν μέσα τους, μέσα στο αίμα τους. Δηλαδή, πολιτεύονται. Το ζήτημα είναι ότι δεν έχουν ξεκαθαρίσει στο αναγνωστικό κοινό τους με ποιον είναι! Με μας ή με τους άλλους; Και γιατί δεν βρίσκουν κάποια στέγη για να στεγάσουν τα οράματά τους, αφού τα οράματα του Γιώργου και του τωρινού ΠΑΣΟΚ δεν τους εκφράζουν;

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη εκδοχή της επιμονής των δημοσιογράφων του “Βήματος”: δεν επιδιώκουν τίποτε περισσότερο από το να συντηρούν τη “σχολή” των δημοσιογράφων που μηδενίζουν όλους τους πολιτικούς και απαξιώνουν τις πράξεις τους. Ποιος, τελικά, ασκεί εθνική και φιλολαϊκή πολιτική – τα κόμματα ή οι δημοσιογράφοι; Η εθνική πολιτική έχει καταντήσει έννοια ρευστή και κυμαινόμενη, ο δε χαρακτηρισμός της διέπεται από τα εκάστοτε κυριαρχούντα οικονομικά συμφέροντα. Δεν είναι εύκολο να διαπιστώσω αν με τη συγκεκριμένη ακολουθούμενη δημοσιογραφική λογική και αρθρογραφία ανιχνεύεται η νοσηρότητα της πολιτικής γενικώς ή η νοσηρότητα της δημοσιογραφικής λειτουργίας.

Κανείς δεν θα ήθελε να αμφισβητήσει ότι η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα. Τη θεωρούμε όλοι ως μια δράση δημόσια και τον δημοσιογράφο ως ένα δημόσιο άνδρα ή γυναίκα που έχουν επιφορτιστεί να μας ενημερώνουν, αλλά και να κριτικάρουν την εκάστοτε εξουσία υπέρ του κοινού. Θέλω να βλέπω τον ηθικό μηχανισμό της δημοσιογραφίας ως λειτουργίας και την ηθική αγωγή του δημοσιογράφου ως δημόσιου λειτουργού. Αυτά τα χαρακτηριστικά, ωστόσο, “χάνουν” από τη στιγμή που υπεισέρχεται ο εργοδότης που είναι πάντοτε ένας στυγνός επιχειρηματίας και λειτουργεί βάσει σχεδίου για να διατηρήσει και να ισχυροποιήσει την επιχείρησή του…