ΤΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΟΙ 159 ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΠΑΣΟΚ ΠΑΡΕΔΩΣΕ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!

Δεν έχει ανάγκη σήμερα ο τόπος από «λογιώτατους» και διανοούμενους αναχωρητές. Μπορεί κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις να έχει μια γόνιμη προοπτική ο οποιοσδήποτε αντικονφορμισμός του πνευματικού ανθρώπου. Αυτό δεν είναι δυνατό να συμβαίνει πάντα. Το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης διανόησης είναι η άνευ αποχρώντος λόγου αντιλογία, που παραπέμπει σε μια πολιτική… παιδισμού. Κι εκεί που κάποιες φορές δείχνει ότι υπάρχουν στο βάθος κίνητρα, με λίγη παρατήρηση θα εξετίθεντο στα μάτια μας απογυμνωμένα και ιδεολογικά ατεκμηρίωτα. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, οι δύσκολοι καιροί μας δεν συνιστούν αποχή, απάθεια και αδιαφορία. Αντίθετα, προτρέπουν σε συμμετοχή.

Πάντα θα είναι επίκαιρο το ερώτημα, πολύ περισσότερο σήμερα που τα πράγματα «βράζουν», αν πρέπει ο πνευματικός άνθρωπος να στέκει στο περιθώριο της κοινωνικοπολιτικής ζωής. Αναμφίβολα, η περιθωριοποίηση σημαίνει ηθελημένη εκποίηση της ανεξαρτησίας του πνεύματος, που δήθεν θέλει να παρατηρεί από απόσταση τα τεκταινόμενα στην κοινωνία. Σίγουρα η επιλογή της ουδετερότητας παραπέμπει, εν πολλοίς, στη συμβατική υποκρισία. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, ο κόσμος έχει ανάγκη από τη γνώμη των πνευματικών ανθρώπων, που έχουν τη δυνατότητα να ξεδιαλύνουν τα πράγματα και να ξεχωρίσουν το επιζήμιο από το χρήσιμο.

• Ο φωτισμένος πνευματικός άνθρωπος έχει την καθαρότητα (ή τουλάχιστον, πιστεύουμε ότι την έχει) στην καρδιά και στην ψυχή και το άσφαλτο κριτήριο των αξιών της ζωής. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Γιατί, το πείσμα, η εμπάθεια και η μικρότητα είναι βαθιά ριζωμένα και είναι αυτά που ορίζουν το ρόλο του κάθε πνευματικού ανθρώπου. Και ο ρόλος αυτός σήμερα μπαίνει σε κρίσιμη αμφισβήτηση αφού η παράμερη στάση, μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αλλοτριώνεται η πνευματική υπόσταση κάποιων προσώπων με αντίτιμο το κοντόφθαλμο συμφέρον που μεταφράζεται στο να πουληθούν περισσότερα βιβλία ή ζωγραφικοί πίνακες κ.λπ., το όνομα να διακινηθεί σε όσο γίνεται περισσότερα έντυπα και ακόμα πιο πολλά σαλόνια…

Με πίκρα κρατάμε στην αποθήκη των εμπειριών μας και μια ακόμη: ότι ο πνευματικός άνθρωπος εύκολα εξαγοράζεται! Και εξαγοράζεται όχι γιατί εξαπατάται αλλά γιατί εκούσια γίνεται όργανο των ορέξεων του επιδέξια «στημένου» κόλακα. Γίνεται όργανο και εκποιεί ή απεμπολεί όλα όσα δικαιώματα είχε και μια μακριά αλυσίδα –στο πέρασμα των αιώνων– πνευματικών ανθρώπων πάσχισαν να διατυπώσουν. Όλα αυτά τα δικαιώματα ο σημερινός πνευματικός άνθρωπος τα έχει αλλοτριώσει με το φτηνότερο αντάλλαγμα: να γίνει αποδεκτός στους κύκλους των πονηρών που ξέρουν να γοητεύουν και, τελικά, να εξανδραποδίζουν. Και να έλεγε κανείς ότι υπάρχει πείνα! Κάτι, δηλαδή, που θα δικαιολογούσε κάπως τα πράγματα, αφού ο λιμασμένος εξαγοράζεται για ένα κομμάτι ψωμί. Όμως, πείνα δεν υπάρχει.

Εκείνο που υπάρχει είναι η λάμψη του μετάλλου για να μην πούμε και του πλαστικού. Και βλέπουμε, δυστυχώς, τον πνευματικό άνθρωπο σήμερα να παραμένει απαθής θεατής μιας κοινωνίας που βράζει ή ακόμα να παρασύρεται σε δικαιοπραξίες εκποίησης όλων εκείνων των στοιχείων που, καλώς ή κακώς, πιστεύουμε ότι είναι κτήμα του: του ήθους και της ανεξαρτησίας της σκέψης. Αυτά τα χαρίζει, χωρίς αιδώ, σε ξεμυαλιστές υμνολόγους. Την κρίση του πνευματικού ανθρώπου επιζητούμε. Την αναζητούμε και δεν τη βρίσκουμε. Ασφαλώς υπάρχει πληθώρα κριτικών «πνευμάτων», αλλά αυτό είναι δίχως σημασία, αφού ξέρουμε πόσο εύκολα μπερδεύεται στη μέση η προκατάληψη και ο καιροσκοπισμός, με αποτέλεσμα να πηγαίνει περίπατο η κρίση.

Και αναρωτιόμαστε, γιατί να περιμένουμε από τον πνευματικό άνθρωπο ενεργό συμμετοχή στα τεκταινόμενα της κοινωνικοπολιτικής ζωής όταν ξέρουμε ότι η «ουδετερότητά» του είναι μια επιλογή που, κατά τα άλλα, θα άρμοζε σε μεταπράτες. Κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πια αν η πνευματική θερμοκρασία της εποχής μας καθορίζεται και στοιχειοθετείται από τους πνευματικούς ανθρώπους ή από τους πολιτικούς ή από τους διαφημιστές. Ο αναχωρητισμός του πνευματικού ανθρώπου είναι ίσως πονηρότατος. Ωστόσο, αν το πνεύμα έχει αξιοπρέπεια, δεν επιτρέπεται σ’ εκείνους που το καπηλεύονται να το ταπεινώνουν κι από πάνω…

ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΕΝΩ Η Ν.Δ. ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ;

Η ένστασή μου στην πράξη των εκατόν πενήντα εννέα πολιτών από το χώρο της πολιτικής και των πανεπιστημίων, οι οποίοι ουσιαστικά ανήκουν στον ευρύτερο χώρο των διανοουμένων είναι ότι τα τελευταία πέντε χρόνια η χώρα μας ταλαιπωρείται και εξευτελίζεται από τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Η αυθαιρεσία, το ψέμα, οι παρανομίες [τηλεφωνικές υποκλοπές], οι αντεθνικές πράξεις [βλέπε ξεπούλημα ΟΤΕ], το ξεχαρβάλωμα της παιδείας, τα δομημένα ομόλογα και η λεηλασία των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων, η καταστροφή του περιβάλλοντος… είναι τα χαρακτηριστικά της πολιτικής πρακτικής του Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν είδα, λοιπόν, ούτε διάβασα κάποια καταγγελία όλων αυτών, που να στιγματίζει αυτή την άθλια πολιτική της Δεξιάς, που να καλεί τους πολίτες σε μια συστράτευση εναντίον όλων εκείνων που μας διαλύουν καθημερινά, που οδηγούν σε κλείσιμο μικρές επιχειρήσεις και εργοστάσια, που έχουν δημιουργήσει στρατιές ανέργων, που έχουν εγκαταλείψει την αγροτιά στο έλεος των φυσικών καταστροφών και στη μαθηματική λογική των Βρυξελλών, που οι αγρότες βλέπουν το εισόδημά τους να πέφτει, την περιουσία τους να απαξιώνεται (η αγροτική γη έχει χάσει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της αξία της) και τον κοινωνικό ιστό της υπαίθρου να διαλύεται, που συστηματικά υποστηρίζουν τα μεγάλα συμφέροντα (βιομήχανους, εμπόρους, μεσάζοντες) σε βάρος των γεωργών, κτηνοτρόφων και καταναλωτών, που υποθάλπουν την ασυδοσία στην αγορά, όπου είναι πλήρης η απουσία ελέγχων, που διαρκώς αυξάνεται το άνοιγμα τιμών παραγωγού-καταναλωτή, που είναι ολοφάνερη η έλλειψη στρατηγικής και πρωτοβουλιών για τη διασφάλιση της ποιότητας και την κατοχύρωση και προστασία των ελληνικών προϊόντων, που αδυνατούν να διαχειριστούν τα εθνικά μας θέματα…

Όλα αυτά και άλλα οι εθνικοί μας ανησυχούντες τα βάζουν σε δεύτερη μοίρα; Οι διανοούμενοι, γενικώς, είχαν να διαμαρτυρηθούν με έγγραφη καταγγελία τους από την εποχή του «βρώμικου ’89», όταν η Δεξιά και η παραδοσιακή Αριστερά παλεύανε με νύχια και με δόντια να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ και να φυλακίσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου. Βρήκαν την ευκαιρία με την αποπομπή από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη να διδάξουν δημοκρατικές διαδικασίες τον Γιώργο Παπανδρέου! Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν υπογράψει προσφάτως πάλι ένα χαρτί υπέρ του Ευάγγελου Βενιζέλου.

ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΥΠΟ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ;

Τα μάθαμε, τα μάθαμε… Δηλαδή, αυτοί οι 159 «διανοούμενοι» πολίτες είναι προφανές ότι δεν αντέχουν τον Γιώργο Παπανδρέου. Και τι θα κάνουμε, λοιπόν; Να τον διώξουμε; Μα, είτε μας αρέσει πλέον είτε όχι, ο Παπανδρέου πέρασε από κομματικές διαδικασίες, έγιναν εκλογές και εξελέγη Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μέχρι τη στιγμή που δεν θα τον χρειάζεται ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ. Θα του αρνηθούμε το δικαίωμα να μπορεί να διαχειρίζεται τις υποθέσεις του Κινήματος; Ή τον θέλουμε Πρόεδρο υπό απαγόρευση ή υπό κηδεμονία; Έχει απέναντί του τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κι αυτό σημαίνει ότι ο λόγος του, οι θέσεις του, δύσκολα βρίσκουν τον αποδέκτη τους που είναι ο λαός. Πρέπει να κάνει προσπάθεια για να μη διαστρεβλωθούν οι θέσεις του, οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Και δεν είναι αρκετός ο αναίτιος πόλεμος που του γίνεται από ορισμένα «κέντρα», πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση και μέσα στο ίδιο το κόμμα! Επιζητούν να κρίνουν την επίκληση της αναγκαιότητας ενός δημοψηφίσματος για την οποία υποστηρίζουν ότι “είναι πολιτικά αμφιλεγόμενη”. Το κόμμα δεν μπορεί να είναι κωλοχανείο, όπου ο καθένας θα βγαίνει και θα λέει το μακρύ του και το κοντό του. Διαφωνούμε σε πολλά ζητήματα, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να περιφρουρήσουμε τις συλλογικές αποφάσεις και το κύρος του Προέδρου, που θα πρέπει στη Βουλή να είναι ισχυρός και όχι να απειλείται από τυχόν “εξεγέρσεις”!

Ποιες είναι εκείνες οι «αποφάσεις που θα οδηγήσουν το ΠΑΣΟΚ σε πραγματικές δημοκρατικές λειτουργίες, πολιτικές πρωτοβουλίες, αποτελεσματική αντιπολίτευση και διατύπωση ενός προοδευτικού μεταρρυθμιστικού σχεδίου για τη χώρα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης»; Ας τις προτείνουν! Ή μήπως έχουν σχέση με την αποπομπή του Γιώργου Παπανδρέου; Δηλαδή, ενώ τα πράγματα είναι απλά, οι 159 τα περιπλέκουν. Στη δημοκρατία όποιος δεν αντέχει κάπου, πάει αλλού! Και τέλειωσε το τροπάριο.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΕΣΧΗ!

Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας, στηρίζεται σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα και η μακρά δημοκρατική του παράδοση δεν του επιτρέπουν να γίνει “λέσχη”. Όποιοι θέλουν λέσχες, ας τις φτιάξουν σε άλλα γήπεδα. Δίχως να παραγνωρίζω τη μακρά και ευδόκιμη θητεία του Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία, έχω να πω ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη με την παράλληλη θητεία του ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Το “εκσυγχρονιστικό” μπλοκ των δυνάμεων που συσπείρωσε γύρω του, κατέστρεψε την κομματική οργάνωση και διέλυσε τον ιστό που μας έδενε.

ΠΟΙΟ ΠΑΣΟΚ ΠΑΡΕΔΩΣΕ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ;

Ποιο ΠΑΣΟΚ παρέδωσε ο Κ. Σημίτης στον Γιώργο Παπανδρέου – θυμάται; Ένα ΠΑΣΟΚ μισό και κατακερματισμένο, αποκομμένο από τη δημοκρατική παράδοση του ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, σημαδεμένο με σκάνδαλα, χρηματιστηριακές απάτες, διαπλοκή και διαφθορά, μη χρηστή διαχείριση, φαινόμενα υπερεξουσίας της διαπλοκής, διάχυσης της διαφθοράς, με το νόμο της μίζας να κυριαρχεί, με τα τρωκτικά, τους λιγούρηδες των Κοινοτικών προγραμμάτων και κονδυλίων… Αναγκάζομαι να τα παραθέσω για να γίνει αντιληπτό τι ακριβώς παρέδωσε ο Σημίτης στον Παπανδρέου. Αυτά, και τα ξαναλέμε.