Εχω απόλυτη κατανόηση της πολιτικής απειρίας του συμπαθέστατου προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα. Και είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα καλύψει αυτό το κενό, χωρίς να μειωθούν ο νεανικός ενθουσιασμός του και η «επαναστατική» ορμή του… Είναι όμως ηγέτης ενός ανερχόμενου στις δημοσκοπήσεις κόμματος της Αριστεράς και συνεπώς οι δημόσιες δηλώσεις του έχουν την ανάλογη πολιτική βαρύτητα. Δεν θα σχολιάσω, σήμερα, τις απόψεις του για τα διαδραματιζόμενα στα πανεπιστήμια, που έρχονται σε κάποια αντίθεση με την παρεχόμενη πολιτική υποστήριξη ή κάλυψη των αντιδράσεων κατά της εφαρμογής του νόμου περί καθολικής συμμετοχής των σπουδαστών στην εκλογή των πρυτανικών αρχών…
Θα σταθώ στη δήλωσή του για τη λεγόμενη «συνταγματική αναθεώρηση». Δήλωσε «γιορτάζουμε το κυβερνητικό ναυάγιο της συνταγματικής αναθεώρησης» και μίλησε για «πολιτικό μνημόσυνο». Επειδή όλη αυτή η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος έχει περάσει στα «ψιλά», να τη θυμίσω, σε συντομία, στους αναγνώστες, για να «κατανοήσουμε» τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα. Η κυβέρνηση κατέθεσε πρόταση αναθεώρησης 38 άρθρων του Συντάγματος. Μεταξύ αυτών ήταν και τα επίμαχα άρθρα 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, και 24, που προστατεύει τα δημόσια δάση. Στο δεύτερο ήταν αντίθετα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ενώ στο πρώτο το ΠαΣοΚ ήταν διχασμένο και ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ απολύτως αντίθετα. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ ήταν «λυδία λίθος» της αριστερής ιδεολογικής πλατφόρμας.
Το ΠαΣοΚ είχε αποχωρήσει από την πρώτη φάση καταγγέλλοντας τα διαδικαστικά τερτίπια της κυβερνητικής πλειοψηφίας και κάλεσε και τα άλλα κόμματα να ξεκινήσουν «μια νέα διαδικασία με βάση τη συζήτηση, τον διάλογο και την ευρύτερη συναίνεση». ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν τη σύμπραξη με την κυβέρνηση για τη συνέχιση της διαδικασίας. Το αποτέλεσμα; Από τα 38 άρθρα ψηφίστηκαν μόνο τέσσερα, το εξής ένα: η κατάργηση του επαγγελματικού ασυμβιβάστου των βουλευτών. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι βουλευτές – κυρίως δικηγόροι και γιατροί, που αποτελούν και την πλειοψηφία της Βουλής – μπορούν να μοιράζουν τον χρόνο τους μεταξύ Βουλής, δικαστηρίων και ιατρείων!
Από τα άλλα τρία το ένα είναι διαδικαστικό – η κατάργηση μεταβατικής διάταξης περί Ανωτάτου Δικαστηρίου – και τα άλλα δύο θεωρητικές διακηρύξεις. Διότι η παροχή δυνατότητας στη Βουλή να τροποποιεί τον προϋπολογισμό θα ακυρώνεται από την κατευθυνόμενη εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Η «ευχή» για την ενίσχυση των νησιωτικών και ορεινών περιοχών θα έχει την «τύχη» ανάλογων άρθρων του Συντάγματος. Υπενθυμίζω, ενδεικτικά, το άρθρο 22: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και τελεί υπό την προστασίαν του Κράτους, μεριμνώντος διά την δημιουργίαν συνθηκών απασχόλησης πάντων των πολιτών…». Και το άρθρο 106: «Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται εις βάρος της ελευθερίας και της ανθρωπίνης αξιοπρέπειας, ή επί βλάβη της εθνικής οικονομίας»… Παράδειγμα ο ΟΤΕ;
Ουδείς αμφισβητεί ότι η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι κορυφαία θεσμική διαδικασία και είναι, πάντοτε, επιθυμητή και εποικοδομητική η ευρύτερη συναίνεση. Αλλά και όταν η ευρύτατη συναίνεση δεν είναι εφικτή, δεν δικαιολογείται ο ευτελισμός της διαδικασίας. Η «συνταγματική αναθεώρηση», με τις ψήφους της ΝΔ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια πολιτικά απαράδεκτη πολιτική συμπαιγνία. Η ΝΔ διέσωσε το «κύρος» της και τα άλλα κόμματα μετέθεσαν για το 2016 την «αναμέτρηση» για το άρθρο 16!
Τον ευτελισμό της συνταγματικής αναθεώρησης ο κ. Τσίπρας τον χαρακτηρίζει «κυβερνητικό ναυάγιο» και «πολιτικό μνημόσυνο»! Προφανώς διεκδικεί για το κόμμα του τα «κέρδη» του «ναυαγίου». Ποια είναι αυτά, τα οποία εμείς δεν έχουμε αντιληφθεί;
