ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΡΦΙΡΙΚΟΥΣ!

Με τη φράση «η κοινή κάθοδος ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές θα σήμαινε την κάθοδο στον Αδη για τον ΣΥΡΙΖΑ», ο Αλέκος Αλαβάνος έβαλε ένα τέλος στα σενάρια περί συνεργασίας των δύο κομμάτων…

Εγώ, λέω, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Να τελειώνουμε κάποτε με τον ΣΥΡΙΖΑ ή Συνασπισμό ή δεν ξέρω κι εγώ πώς αλλιώς λέγονται αυτοί οι “αριστεροί” του σαλονιού. Είχα αρχίσει να νιώθω πολύ άσχημα τελευταία με την επιμονή του ΠΑΣΟΚ (βλέπε Σκανδαλίδης, Πάγκαλος και Παπανδρέου και κάποιοι άλλοι) να επιζητεί τη συνεργασία ή την κοινή κάθοδο στις ερχόμενες εκλογές. Για ποιο λόγο να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με τον Τσίπρα από τη στιγμή που ο νεαρός δια των λόγων του και από την ημέρα της εκλογής του, απαξιώνει και το ΠΑΣΟΚ και τον Παπανδρέου;

Ρε σεις, το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει αγώνες κι ο Τσίπρας απλώς έκανε ως μαθητής ασκήσεις “πολιτικής” γυμναστικής. Πιστεύει ότι είναι ο “Μεσσίας” της αριστεράς. Ας το πιστεύει. Ο Αλαβάνος απλώς είναι κολλημένος στον αντι-Πασοκισμό και τον αντι-παπανδρεϊσμό του. Έξυπνος άνθρωπος, αλλά δεν έχει αντιληφθεί ότι ο λαός δεν μπορεί να περιμένει πότε ο Συνασπισμός θα γίνει αξιωματική αντιπολίτευση και… κυβέρνηση! Εν πάση περιπτώσει, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ! Καλό είναι, λοιπόν, μετά την άρνησή του, το ΠΑΣΟΚ να δει ψυχραιμότερα αυτή τη σχέση και να πάρει μια απόφαση που θα ικανοποιεί και το κοινό αίσθημα αλλά και θα βασίζεται στη λογική, η οποία λέει ότι δεν μπορεί συνεχώς να μας κουμαντάρει μια μειοψηφία που έχει την εντύπωση ότι κρατάει τον Πάπα από… τα γένια! Να πω και το άλλο. Όταν λένε στο ΠΑΣΟΚ για συνεργασία, τι εννοούν; Είμαι πεπεισμένος ότι κανείς ποτέ δεν ξεκαθάρισε το νόημα αυτού του εγχειρήματος. Τι δηλαδή, να συζητάμε απλώς για να συζητάμε. Αυτός ο λεκτικός ακτιβισμός τέλειωσε. Είναι η εποχή των πράξεων. Μόνο το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή έχει τις προϋποθέσεις να αναλάβει τα ηνία. Με όλα τα λάθη που έχει κάνει. Στην πορεία θα κάνει σωστές κινήσεις. Άλλωστε έχει κάνει έργο και ο λαός το γνωρίζει. Αλλά, μακριά από αυτούς τους μαραγκιασμένους παραδοσιακούς “αριστερούς” που για την εξουσία κάποτε συνεργάστηκαν και με το διάβολο. Δεν ξεχνάμε το βρόμικο ‘89, δεν ξεχνάμε ότι κάποτε θέλησαν να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ και να κλείσουν στη φυλακή τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν ξεχνάμε ότι μας έλεγαν “κλέφτες” όλους εμάς τους Πασόκους… Μακριά!

Βέβαια, δεν είναι και τόσο ρόδινα τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ όταν στα ηγετικά κλιμάκια κυκλοφορούν διάφοροι περίεργοι μπασιμπουζούκοι που δεν γνωρίζουν την ιστορία του Κινήματος και έτσι ανιστόρητοι πιστεύουν ότι θα το οδηγήσουν στη νίκη! Αυτό είναι ένα από τα τραγικά λάθη του Παπανδρέου που δεν έχει καταφέρει από τη μια πλευρά να κάνει σωστές επιλογές και από την άλλη να διώξει διάφορους φιρφιρίκους που κοντεύουν (αν ήδη δεν το έχουν κάνει) να πνίξουν την κομματική οργάνωση, που έχουν διώξει σοβαρούς ανθρώπους από τις τάξεις του και έχουν τις αυταπάτες των… δημοσίων υπαλλήλων! Ο γραμματέας του Κινήματος θα έπρεπε να πετάει κυριολεκτικά. Ο “πορτ παρόλ” θα έπρεπε να είναι τσακάλι και να μη δέχεται μύγα στο σπαθί του, ο διευθυντής επικοινωνίας θα έπρεπε να πιάνει πουλιά στον αέρα, να αλωνίζει το δημοσιογραφικό χώρο και να μην του ξεφεύγει τίποτε… Ψύλους στ’ άχυρα ζητάω. Γιώργο, κάνε κάτι γιατί δεν μας βλέπω καλά. Liondas

• Μια γύρα στο διαδίκτυο κάνω, ψάχνοντας για “ομοϊδεάτες”. Αυτό το κείμενο του Lionda, νομίζω ότι απηχεί και τις δικές μου σκέψεις για το κρίσιμο ζήτημα της συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ των Αλαβάνου και Τσίπρα. Είναι πρωτάκουστο και πρωτοφανές να επιδιώκει το ΠΑΣΟΚ πάση θυσία συνεργασία ή σύμπραξη ή δεν ξέρω κι εγώ πώς αλλιώς θέλουν την πουν, και ο ΣΥΡΙΖΑ να αρνείται πεισματικά! Ποια πολιτική λογική επιβάλλει αυτή τη στάση; Πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος να επιμένει με μόνη τη σκέψη ότι βαθιά επιθυμία είναι η επάνοδος στην εξουσία. Ποιος θέλει να επανέλθει στην εξουσία, σε κυβερνητικούς θώκους; Όχι ο πάντως ο λαός! Ο λαός θέλει χρηστή και φιλολαϊκή διοίκηση. Το γεγονός ότι επιμένουν ντε και καλά να τα βρούμε για να γκρεμίσουμε τον Καραμανλή, δεν μου φαίνεται ότι μ΄ενδιαφέρει. Ούτε εκείνον που έχει γονατίσει από την ακρίβεια της ζωής. Και σε τελευταία ανάλυση, ας μας πουν ξεκάθαρα ότι δεν τους ενδιαφέρει το ΠΑΣΟΚ.
• Στηρίξαμε τον Γιώργο Παπανδρέου όχι για να ψάξει για δεκανίκια, αλλά για να κάνει το ΠΑΣΟΚ μια δύναμη υπολογίσιμη που να διεκδικεί την εξουσία. Παρατηρούμε επί πολλά χρόνια την τακτική των δυνάμεων που συνθέτουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μεταπολίτευση και δώθε έχουν αλλάξει πολλές ονομασίες. Έχουν κουνήσει άπειρες φορές την κατσαρόλα και ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι. Και τώρα ακόμη τσακώνονται μεταξύ τους για τη σχέση τους με το ΠΑΣΟΚ, για τους κουκουλοφόρους και τους διάφορους επαναστατημένους που αναστατώνουν τα Πανεπιστήμια και την κοινωνική ηρεμία… για χίλια δυο ζητήματα για τα οποία όλοι επιζητούν να δημοσιοποιήσουν τη δική τους θέση. Η ιστορία, μας λέει ότι αυτοί οι άνθρωποι και στην περίπτωση που δεχτούν να “συνεργαστούν” με το ΠΑΣΟΚ, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, θα το κάνουν για να το διαλύσουν!
• Για να επανέλθω: Κάναμε αγώνες για να παραμείνει ο Γιώργος επικεφαλής της παράταξης που έχει μακρά παράδοση στην υπηρεσία της δημοκρατίας. Ή ξαναγίνεται μεγάλη και αυτοδύναμη ή ο καθένας να ψάξει για στέγη! Ποτέ ο Ανδρέας δεν παρακάλεσε. Τα σημερινά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που μανιωδώς φέρνουν και ξαναφέρνουν στο τραπέζι των συζητήσεων τη “συνεργασία”, μου δίνουν την εντύπωση ολύμπιων αναχωρητών που είναι σε κάθε στιγμή πρόθυμοι να ψιθυρίσουν στους εαυτούς τους το “νυν απολύοις”! Και πριν “απολυθούν”, θέλουν να ξαναδοκιμάσουν την κυβερνητική εξουσία. Μη σώσουμε και την ξαναπάρουμε την εξουσία με τέτοιες επιλογές. Αν αυτά τα στελέχη έχουν δημιουργημένη την ησυχάζουσα αίσθηση του “φτασίματος”, ενώ δεν είναι στα μισά του δρόμου τους και άλλοι μόλις στο ξεκίνημα, μάλλον διαφωνούμε… Δηλαδή, τι λένε στους “άλλους” που είναι στο ξεκίνημα; Τι θα πουν στις γενιές των Πασόκων που έδωσαν αγώνες – ότι σήμερα το ΠΑΣΟΚ είναι κουτσό και χρειάζεται τα δεκανίκια του ΣΥΡΙΖΑ; Ας βγει ο Παπανδρέου να ξεκαθαρίσει αυτή την ιστορία. Για να μη χάνουμε άλλο χρόνο…

ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ: Το γιοφύρι της Αρτας

Αρθρο του εκδότη της «Ε» και της «Κ.Ε.», για τα δεδομένα που στηρίζουν την πρόταση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ και τους λόγους που εξηγούν την άρνηση του δεύτερου.

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ συνέντευξη του Θεόδωρου Πάγκαλου που δημοσιεύουμε σήμερα επαναφέρει το ενδεχόμενο εκλογικής συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το θέμα δεν είναι πρωτότυπο. Επανέρχεται κατά καιρούς. Αποκρούεται από τον ΣΥΡΙΖΑ -σχεδόν πάντα. Συχνά με ακραίους όρους. Το ενδεχόμενο της συνεργασίας υπονομεύεται κάποτε και από ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αμυντικά, ίσως, απέναντι στην απόλυτη άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ…

ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ στα οποία στηρίζεται η ιδέα της συνεργασίας είναι απλά:

* Ο αντίπαλος και των δύο, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, είναι ιδεολογικά, σύμφωνα τουλάχιστον με τις επίσημες διακηρύξεις και τους τίτλους τους, η Νέα Δημοκρατία. Κατά τις δημοσκοπήσεις, σήμερα, υπερισχύει σαφώς του ενός και του άλλου. Οχι και των δύο μαζί.

* Ο εκλογικός νόμος επιτρέπει, για τελευταία φορά, την πλειοψηφική πριμοδότηση των 40 εδρών και σε συνεργαζόμενα κόμματα. Αν η Ν.Δ. αναδειχθεί αυτοδύναμη ή είναι πρώτο κόμμα χωρίς αυτοδυναμία, θα την επιτύχει στις αμέσως επόμενες εκλογές με την πλειοψηφική πριμοδότηση των 50 εδρών μόνο σε αυτοτελές κόμμα. Ετσι κι αλλιώς θα εδραιωθεί η κυριαρχία της.

* Η αντίστροφη πιθανότητα, σε δικομματικό πλαίσιο, με το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα είναι, σύμφωνα πάντα με τα σημερινά στοιχεία, ισχνή. Με αυτοδυναμία ακόμα ισχνότερη. Χωρίς αυτοδυναμία, θα κατέληγε στην καλύτερη εκδοχή σε μετεκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, λοιπόν, όχι σε προεκλογική, ώστε να εγκριθεί και στην κάλπη κάποιο κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα;

Η ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ του εκλογικού νόμου και των δημοσκοπήσεων σήμερα στηρίζει την ιδέα της συνεργασίας. Το ενδιαφέρον της συνέντευξης Πάγκαλου είναι ότι προτείνεται από κάποιον που έχει εκφραστεί με απαξιωτικούς όρους για τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, τους ηγέτες και τις συνιστώσες του. Ούτε η αριθμητική όμως, ούτε οι δημοσκοπήσεις, ούτε οι λεκτικές μεταπτώσεις των στελεχών του ΠΑΣΟΚ αρκούν για να επιτευχθεί η προεκλογική συνεργασία.

Η ΓΕΦΥΡΑ ανάμεσα στις δύο όχθες, όπου κατά τον Αλέκο Αλαβάνο βρίσκονται το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν χτίζεται χωρίς ουσιαστικές παραχωρήσεις του πρώτου προς τον δεύτερο. Η θρυλούμενη ανανέωση του ΠΑΣΟΚ, η αποκοπή του από πολλά λάθη του παρελθόντος, η εγκατάλειψη μερικών νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων είναι τα πρώτα θεμέλια για να χτίσει τη γέφυρα που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να επιθυμεί.

ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΟ μηδενικού αθροίσματος ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ, για το οποίο μιλάει ο κ. Πάγκαλος, δεν είναι λάθος του κ. Αλαβάνου. Από τις δημοσκοπήσεις προκύπτει ότι όσα κερδίζει ο ένας, χάνει ο άλλος. Η πρόταση συνεργασίας από το ΠΑΣΟΚ, με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, δεν είναι παγίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσαν μαζί -και μόνο μαζί- να πετύχουν θετικό άθροισμα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, δηλαδή να κατακτήσουν την εξουσία. Win-Win θα έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν είναι παιγνιοθεωρητική με στόχο τη συμμετοχή στην εξουσία. Είναι εξωσυστημική -εκτός του εκλογικού παιχνιδιού- στρατηγική με στόχο την αμφισβήτηση και των δύο κομμάτων του πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού. Η θέση αυτή αποτρέπει το κτίσιμο οποιασδήποτε γέφυρας και γκρεμίζει ό,τι πάει να χτιστεί. Αν και όσο έτσι έχουν τα πράγματα, κάθε συζήτηση για συνεργασία θα είναι μάταιη. Το χάσμα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ θα παραμένει αγεφύρωτο…

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 01/06/2008

Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ: «Ξανά Καραμανλής εάν δεν πάμε με τον ΣΥΝ»

Συνέντευξη στον ΤΑΣΟ ΠΑΠΠΑ

«Με βάση τις δημοσκοπήσεις, αυτό που θα συμβεί μετά τις εκλογές θα είναι η μη ύπαρξη αυτοδυναμίας. Αρα, εκ νέου προσφυγή στις κάλπες. Τότε ο Κ. Καραμανλής, ενισχυμένος με το δώρο του εκλογικού νόμου, θα κυβερνήσει για άλλα τέσσερα χρόνια». Την προοπτική αυτή τη χαρακτηρίζει «αποτρόπαιη» ο Θόδωρος Πάγκαλος και γι’ αυτό επιμένει: «Μήπως μπορούμε να προετοιμαστούμε από τώρα ώστε να επιτύχουμε μια προεκλογική συνεργασία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;» **Βρίσκει «πολύ ενδιαφέρουσα τη μεταρρύθμιση της κ. Γιαννάκου» και επιτίθεται σε όσους προκάλεσαν τα επεισόδια στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. **Πιστεύει ότι, αν αποδειχθεί πως οι μίζες της Ζίμενς πήγαν και στα κομματικά ταμεία, «θα υπάρξουν πολύ σοβαρές συνέπειες για το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που εμπλέκονται».

*Κοινή κάθοδος με το ΠΑΣΟΚ θα είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ κάθοδος στον Αδη, όπως είπε ο κ. Αλαβάνος;

- Δεν ξέρω γιατί έχει τόσο μακάβριες σκέψεις ο κ. Αλαβάνος. Δεν ξέρω πώς το αντιλαμβάνεται. Οτι αυτό είναι το μέλλον της δημοκρατικής παράταξης; Το μέλλον του κόμματός του ή το προσωπικό μέλλον του; Εγώ βλέπω πάντα πρώτα το συμφέρον της χώρας, μετά της παράταξης και τελευταία το δικό μου. Εχω την αίσθηση ότι στην περίπτωση του κ. Αλαβάνου συμβαίνει μάλλον το αντίστροφο.

*Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει από τη φθορά σας, γιατί να μπει σε μια λογική συνεργασίας;

- Υπάρχει το επιθυμητό και το εφικτό. Αν με ρωτάγατε τι επιθυμώ, θα σας έλεγα ότι θέλω μεγάλη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του ώστε να υπαγορεύσει τους όρους μιας κάποιας μετεκλογικής συνεργασίας στο πλαίσιο μιας κυβερνητικής σύμπλευσης.

* Μαξιμαλιστικός στόχος…

- Αυτή είναι η βούλησή μου. Διαπιστώνω, όμως, την πραγματικότητα διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις. Αυτές δίνουν μόνο μία κυβέρνηση, την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. [συνεχίζεται στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 01/06/2008]

ΣΥΝ, αλλιώς SOS… Τότε, γεια χαρά!

Ο Γιώργος θεωρεί πλέον μονόδρομο τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ

Των ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ, ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ

Η σαφής απόρριψη από τον Αλ. Αλαβάνο των προτάσεων συνεργασίας που απευθύνει το ΠΑΣΟΚ δεν αποθαρρύνει την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα εγκαταλείψει την προσπάθεια κι αυτό προκύπτει από την 45λεπτη συνάντηση του Γ. Παπανδρέου με τον υπεύθυνο για τις σχέσεις με την αριστερά Κ. Σκανδαλίδη, την Παρασκευή.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παραμένει σταθερός στη γραμμή της συνεργασίας, προεκλογικής ή μετεκλογικής, και επισήμανε στον πρώην υπουργό: «Ας αναλάβουν αυτοί απέναντι στους πολίτες την ευθύνη της άρνησης. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης και να μην αλλάζει τίποτα στο πολιτικό σκηνικό». Εδωσε, μάλιστα, το πράσινο φώς στον Κ. Σκανδαλίδη να αναλάβει πρωτοβουλίες χτίζοντας υπομονετικά και από τα κάτω τις προϋποθέσεις και για έναν διάλογο κορυφής.

Φαίνεται πως για το ΠΑΣΟΚ η ρητορική της συνεργασίας είναι μονόδρομος. Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και ο Κ. Λαλιώτης, αλλά και ο Θ. Πάγκαλος (βλέπε δίπλα), ο οποίος αναφέρει ότι «με βάση τις δημοσκοπήσεις, αν δεν υπάρξει προεκλογική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ θα κυβερνήσει για μια τετραετία ακόμη ο Καραμανλής».

Κάποιοι φτάνουν στο σημείο να μην αποκλείουν το ενδεχόμενο να συζητήσει το ΠΑΣΟΚ ακόμη και την απλή αναλογική (Γ. Ραγκούσης χθες, στη ΝΕΤ)!

*Ωστόσο, δεν συμφωνούν όλοι στη Χαρ. Τρικούπη με αυτή την αντίληψη, γιατί πιστεύουν ότι «με την εμμονή μας στέλνουμε μηνύματα ηττοπάθειας». Ο Αλ. Παπαδόπουλος χαρακτηρίζει «περιττή και επιζήμια τη φιλολογία», την ίδια γνώμη έχουν οι Αννα Διαμαντοπούλου και Μ. Χρυσοχοΐδης, ενώ ο Π. Μπεγλίτης δηλώνει στην «Κ.Ε.» ότι «οι πολίτες θέλουν προτάσεις κυβερνησιμότητας και όχι ακτιβισμούς τύπου Μάη του ‘68».

*Την ευκαιρία δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη ο Ευ. Βενιζέλος, κατεξοχήν οπαδός της πλειοψηφικής παράταξης που «μας κληροδότησε ο Α. Παπανδρέου», η οποία «δεν επαιτεί τη συνεργασία, αλλά αγωνίζεται με αυτοπεποίθηση για την πρωτιά και την αυτοδυναμία». Ο πρώην υπουργός, κάνοντας λόγο μόνο για «μετεκλογικές συνεργασίες» κρατά αποστάσεις από την επίσημη θέση, η οποία «εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ να πετύχει τους στόχους του».

Βεβαίως, στο πίσω μέρος του μυαλού των οπαδών της σύμπλευσης υπάρχει και μια υστερόβουλη σκέψη:

«Η μπλαζέ στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνετίσει όσους από τους ψηφοφόρους μας ερωτοτροπούν με την κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ και να αποφασίσουν να επαναπατριστούν», υπογράμμισε στην «Κ.Ε.» συνομιλητής του Γιώργου.

*Στο στρατόπεδο της Κουμουνδούρου τώρα, η κατά τα φαινόμενα καλά προετοιμασμένη απάντηση του Αλ. Αλαβάνου («Κοινή κάθοδος με το ΠΑΣΟΚ θα είναι για μας κάθοδος στον Αδη») χαροποίησε τους πολλούς αντιπάλους της συμπόρευσης με τη σοσιαλδημοκρατία. Το «Αριστερό Ρεύμα», άλλωστε, παραμένει κυρίαρχο στον ΣΥΝ και τα περισσότερα συμμαχικά μορφώματα του ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται το διάλογο με το ΠΑΣΟΚ.

*Αντιθέτως, σε αμηχανία βρίσκονται οι «ανανεωτικοί», καθώς τόσο ορισμένες απόψεις του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική όσο και η προσήλωσή του στην αυτοδυναμία δεν τους αφήνουν λεπτό δράσης.

*Ολες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχονται πάντως ότι το ζήτημα, έτσι κι αλλιώς, θα τεθεί σε νέα βάση αν το ΠΑΣΟΚ περάσει μπροστά στα γκάλοπ.

*Παράγοντας της Κουμουνδούρου έλεγε στην «Κ.Ε.»: «Με το ΠΑΣΟΚ πρώτο και χωρίς αυτοδυναμία, ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται πραγματικός ρυθμιστής. Τότε θα έχει κόστος τόσο το “ναι” μας, όσο και το “όχι” μας».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 01/06/2008

Ποιο «ναυάγιο», κύριε Τσίπρα;

Εχω απόλυτη κατανόηση της πολιτικής απειρίας του συμπαθέστατου προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα. Και είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα καλύψει αυτό το κενό, χωρίς να μειωθούν ο νεανικός ενθουσιασμός του και η «επαναστατική» ορμή του… Είναι όμως ηγέτης ενός ανερχόμενου στις δημοσκοπήσεις κόμματος της Αριστεράς και συνεπώς οι δημόσιες δηλώσεις του έχουν την ανάλογη πολιτική βαρύτητα. Δεν θα σχολιάσω, σήμερα, τις απόψεις του για τα διαδραματιζόμενα στα πανεπιστήμια, που έρχονται σε κάποια αντίθεση με την παρεχόμενη πολιτική υποστήριξη ή κάλυψη των αντιδράσεων κατά της εφαρμογής του νόμου περί καθολικής συμμετοχής των σπουδαστών στην εκλογή των πρυτανικών αρχών…

Θα σταθώ στη δήλωσή του για τη λεγόμενη «συνταγματική αναθεώρηση». Δήλωσε «γιορτάζουμε το κυβερνητικό ναυάγιο της συνταγματικής αναθεώρησης» και μίλησε για «πολιτικό μνημόσυνο». Επειδή όλη αυτή η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος έχει περάσει στα «ψιλά», να τη θυμίσω, σε συντομία, στους αναγνώστες, για να «κατανοήσουμε» τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα. Η κυβέρνηση κατέθεσε πρόταση αναθεώρησης 38 άρθρων του Συντάγματος. Μεταξύ αυτών ήταν και τα επίμαχα άρθρα 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, και 24, που προστατεύει τα δημόσια δάση. Στο δεύτερο ήταν αντίθετα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ενώ στο πρώτο το ΠαΣοΚ ήταν διχασμένο και ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ απολύτως αντίθετα. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ ήταν «λυδία λίθος» της αριστερής ιδεολογικής πλατφόρμας.

Το ΠαΣοΚ είχε αποχωρήσει από την πρώτη φάση καταγγέλλοντας τα διαδικαστικά τερτίπια της κυβερνητικής πλειοψηφίας και κάλεσε και τα άλλα κόμματα να ξεκινήσουν «μια νέα διαδικασία με βάση τη συζήτηση, τον διάλογο και την ευρύτερη συναίνεση». ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν τη σύμπραξη με την κυβέρνηση για τη συνέχιση της διαδικασίας. Το αποτέλεσμα; Από τα 38 άρθρα ψηφίστηκαν μόνο τέσσερα, το εξής ένα: η κατάργηση του επαγγελματικού ασυμβιβάστου των βουλευτών. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι βουλευτές – κυρίως δικηγόροι και γιατροί, που αποτελούν και την πλειοψηφία της Βουλής – μπορούν να μοιράζουν τον χρόνο τους μεταξύ Βουλής, δικαστηρίων και ιατρείων!

Από τα άλλα τρία το ένα είναι διαδικαστικό – η κατάργηση μεταβατικής διάταξης περί Ανωτάτου Δικαστηρίου – και τα άλλα δύο θεωρητικές διακηρύξεις. Διότι η παροχή δυνατότητας στη Βουλή να τροποποιεί τον προϋπολογισμό θα ακυρώνεται από την κατευθυνόμενη εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Η «ευχή» για την ενίσχυση των νησιωτικών και ορεινών περιοχών θα έχει την «τύχη» ανάλογων άρθρων του Συντάγματος. Υπενθυμίζω, ενδεικτικά, το άρθρο 22: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και τελεί υπό την προστασίαν του Κράτους, μεριμνώντος διά την δημιουργίαν συνθηκών απασχόλησης πάντων των πολιτών…». Και το άρθρο 106: «Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται εις βάρος της ελευθερίας και της ανθρωπίνης αξιοπρέπειας, ή επί βλάβη της εθνικής οικονομίας»… Παράδειγμα ο ΟΤΕ;

Ουδείς αμφισβητεί ότι η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι κορυφαία θεσμική διαδικασία και είναι, πάντοτε, επιθυμητή και εποικοδομητική η ευρύτερη συναίνεση. Αλλά και όταν η ευρύτατη συναίνεση δεν είναι εφικτή, δεν δικαιολογείται ο ευτελισμός της διαδικασίας. Η «συνταγματική αναθεώρηση», με τις ψήφους της ΝΔ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια πολιτικά απαράδεκτη πολιτική συμπαιγνία. Η ΝΔ διέσωσε το «κύρος» της και τα άλλα κόμματα μετέθεσαν για το 2016 την «αναμέτρηση» για το άρθρο 16!

Τον ευτελισμό της συνταγματικής αναθεώρησης ο κ. Τσίπρας τον χαρακτηρίζει «κυβερνητικό ναυάγιο» και «πολιτικό μνημόσυνο»! Προφανώς διεκδικεί για το κόμμα του τα «κέρδη» του «ναυαγίου». Ποια είναι αυτά, τα οποία εμείς δεν έχουμε αντιληφθεί;

[ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 1/6/2008]

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΤΡΕΜΕΙ, Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙ!

Το Μαξίμου τρέμει τις δημοσκοπήσεις
Β. ΧΙΩΤΗΣ
Πτώση της δημοτικότητας του Πρωθυπουργού, αλλά και κορυφαίων υπουργών στις δημοσκοπήσεις του Ιουνίου φοβούνται στην κυβέρνηση, επιστρατεύοντας αυτή την περίοδο όλα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα που γνωρίζουν για να ανακόψουν το κύμα δυσαρέσκειας που διαπιστώνεται στην κοινή γνώμη. Το διατροφικό σκάνδαλο με το ηλιέλαιο, το κύμα της ακρίβειας που χτυπά το εισόδημα του μέσου πολίτη, η συμφωνία του ΟΤΕ με την Deutsche Telakom και η αποκάλυψη ότι ο γερμανός σύμμαχός μας …

Τι προβληματίζει τη Χαριλάου Τρικούπη
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ
Υπό το άγχος της διακύμανσης των δεκαδικών αριθμών στα δημοσκοπικά ποσοστά της πορεύεται η Χαριλάου Τρικούπη, ελπίζοντας παράλληλα ότι η επιμονή με την οποία αναδεικνύει το τελευταίο διάστημα το ΠαΣοΚ τα θέματα της καθημερινότητας θα μεταβάλει τον συσχετισμό δυνάμεων με τη ΝΔ. Στελέχη του κόμματος προβάλλουν επίμονα δύο ευρήματα πρόσφατων δημοσκοπήσεων: της Marc όπου στην ερώτηση «ποιο κόμμα επιθυμείτε να κερδίσει τις εκλογές;» το ΠαΣοΚ προηγείται με 43% έναντι 37% της …

Οργή Καραμανλή για τον σύμβουλό του
Α. ΡΑΒΑΝΟΣ
«Οταν στο Μέγαρο Μαξίμου ενημερώνονται πολλές ώρες μετά τους δημοσιογράφους για τη δίωξη ενός πρώην υπουργού και νυν συμβούλου του Πρωθυπουργού, τότε υπάρχει μεγάλο πρόβλημα». Με τη φράση αυτή κορυφαίος υπουργός σχολίαζε αρνητικά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες ενημερώθηκαν αργά το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, λίγο πριν από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων των οκτώ, για την παραπομπή σε δίκη του πρώην υπουργού κ. Ι. Κεφαλογιάννη. Για μία …

Υπόγειες διαδρομές στο Ρέθυμνο
Κ. ΧΑΤΖΙΔΗΣ
Υψηλές γνωριμίες και εντός του αστυνομικού σώματος Ρεθύμνου είχε ο χασισοκαλλιεργητής Κώστας Βασάλος, ο οποίος αποτέλεσε την πέτρα του σκανδάλου που οδήγησε στην ποινική δίωξη του πρώην υπουργού και νυν πρωθυπουργικού συμβούλου κ. Ι. Κεφαλογιάννη. Στις 22 Σεπτεμβρίου ο κ. Κεφαλογιάννης θα βρεθεί στο εδώλιο του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου, καθώς, όπως κατήγγειλαν δύο αστυνομικοί της Ασφαλείας Ρεθύμνου, ο πρώην υπουργός τούς ζήτησε να κάνουν τα στραβά μάτια, προκειμένου …

Πώς ο Mr MIG άγχωσε τους βουλευτές
ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ
Ο κ. Αθ. Μπούρας, ο οποίος προεδρεύει της Επιτροπής Οικονομικών, είχε τόσο άγχος για να προετοιμάσει τη συνεδρίαση της περασμένης Τρίτης ώστε, όπως εκμυστηρεύθηκε δημοσίως, δεν κοιμήθηκε την προηγούμενη νύχτα, παρ’ ότι ο ρόλος του περιοριζόταν στον καθορισμό της σειράς με την οποία θα υποβάλλονταν οι ερωτήσεις στον αντιπρόεδρο της MIG κ. Α. Βγενόπουλο, ο οποίος είχε προσκληθεί να ενημερώσει τη Βουλή για τις εξελίξεις στον ΟΤΕ. Αντιθέτως, ο κ. Βγενόπουλος, ο οποίος μπήκε …

[ΤΟ ΒΗΜΑ, 1/6/2008]

ΟΙ ΣΠΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΑΠΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ!

Το ξύλο βγήκε από τα πανεπιστήμια
ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ
Τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής ομάδα 30 κουκουλοφόρων με λοστούς και ρόπαλα επιτέθηκαν στους δύο φύλακες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), τους χτύπησαν άγρια και τους λήστεψαν. Τέλος, αφαίρεσαν και την αξιοπρέπεια των θυμάτων τους, καθώς έγδυσαν τον ένα φύλακα και τον παράτησαν γυμνό και αιμόφυρτο στον δρόμο. Ο ένας από τους δύο άνδρες νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ με τραύματα στο κεφάλι. Πρόκειται για φοιτητές; Η κοινή λογική …

Η φοιτητική συνδιοίκηση απέτυχε
Π. ΣΑΚΚΑΣ
Οταν το 1974, το κεντρικό αίτημα του φοιτητικού κινήματος ήταν η συνδιοίκηση των πανεπιστημίων, ποτέ δεν φανταζόμαστε ότι θα φτάναμε στα επεισόδια της τελευταίας εβδομάδας. Ζητούσαμε συμμετοχή στη διοίκηση των ΑΕΙ, γιατί θέλαμε να αλλάξουμε την οργάνωση των πανεπιστημίων, ώστε να ακολουθήσουν τις εξελίξεις της επιστήμης και όχι τις προσωπικές ανάγκες των καθηγητών μας. Θέλαμε δημοκρατικές διαδικασίες στη λήψη των διοικητικών αποφάσεων, ώστε να περιορίσουμε την αυταρχικότητα των …

Ο κ. Αλαβάνος και οι τραμπούκοι
Ν. ΒΑΓΕΝΑΣ
Η κυριότερη πηγή της σημερινής κακοδαιμονίας του ελληνικού πανεπιστημίου, αποκορυφωματικό σύμπτωμα της οποίας είναι ο προχτεσινός τραυματισμός του πρύτανη του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης από ομάδα τραμπούκων, είναι ο φετιχισμός του πανεπιστημιακού ασύλου: η φονταμενταλιστική ιεροποίηση του πανεπιστημιακού χώρου ως αδύτου της πνευματικής ελευθερίας, απειλούμενου από βεβήλωση όχι από τον κάθε βουλόμενο αλλά μόνο από την παρουσία της Αστυνομίας, ακόμη και όταν αυτή είναι απολύτως …

Στον Πειραιά «πίπτει ράβδος»
Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
Πέμπτη πρωί στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πειραιά. Φοιτητές που πρόσκεινται στις ΕΑΑΚ και στον ΣΥΝ διαμαρτύρονται στον πρύτανη του Ιδρύματος κ. Σωτήρη Καρβούνη για την παρουσία «εξωπανεπιστημιακών στοιχείων, “μπράβων” νυχτερινών κέντρων και μελών της “Χρυσής Αυγής”» στους διαδρόμους και στις αίθουσες όπου έχουν στηθεί οι κάλπες των πρυτανικών εκλογών. «Παιδιά, τι να κάνουμε, δεν έστειλαν τις χορεύτριες, πάντως και το Caramela (σ.σ.: γνωστό νυχτερινό κέντρο στη λεωφόρο Συγγρού) …

Η μυθολογία του Τίποτε
Γ. ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ
Και ξαφνικά [;] μες του Μαγιού τις μυρωδιές και ίσως και μέσα στη μυθολογική οσμή ενός μουχλιασμένου «Μάη του 1968» ξαναζούμε το όραμα και την επανάσταση της Παιδείας μας. Οι οραματιστές και οι επαναστάτες πάντοτε οι ίδιοι, το σενάριο παλιό και το έργο ξαναπαιγμένο και ξαναϊδωμένο. Μπορεί να προστέθηκαν κάποια νέα επεισόδια και happenings (αρπαγή της ωραίας πλην κάλπικης, έτσι κι αλλιώς, κάλπης, πρυτανικοί ξυλοδαρμοί και άλλα κωμικοτραγικά) αλλά η δομή της συνεχούς ελληνικής …

Μετωπική Καραμανλή – Αλαβάνου στη Βουλή
Σε ευθεία σύγκρουση έχουν περιέλθει κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την αναστάτωση που επικρατεί στον χώρο της Παιδείας, με την αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή και στον κ. Αλ. Αλαβάνο να αποκτά πλέον χαρακτήρα «πολιτικής βεντέτας». Παράλληλα το ΚΚΕ διατυπώνει αιχμές για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια αποσπώντας τα ευμενή σχόλια της κυβέρνησης, ενώ ο ΛΑΟΣ κάνει λόγο για «αλαβανοποίηση» της Παιδείας κατηγορώντας τον Συνασπισμό ότι υποθάλπει τις …

[ΤΟ ΒΗΜΑ, 1/6/2008]

Η πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ λέει «όχι» σε συνεργασία με ΠΑΣΟΚ

Οι εχθροί, οι υπέρμαχοι και το προηγούμενο της Ιταλίας

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η συντριπτική πλειοψηφία της Κουμουνδούρου συμφωνεί πως –τουλάχιστον στη δεδομένη χρονική στιγμή– πιθανή συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ θα είχε καταστροφικές συνέπειες για το ΣΥΡΙΖΑ. Υπ’ αυτή την έννοια, η πρόσφατη τοποθέτηση του κ. Αλαβάνου ότι «κοινή κάθοδος του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ θα συγκρινόταν με κάθοδο στον Αδη», παρά τις αντιρρήσεις αρκετών ως προς το ύφος, φαίνεται πως εκφράζει τα περισσότερα εκ των κορυφαίων στελεχών. Κοινό τόπο, δε, αποτελεί η εκτίμηση πως πίσω από την άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, η συγκεκριμένη αποστροφή του κ. Αλαβάνου αποτελεί και μια έμμεση πλην σαφή απάντηση προς τον κ. Ν. Κωνσταντόπουλο, θιασώτη της «κεντροαριστερής» συνεργασίας.

Επιχείρημα για την πλειοψηφούσα τάση της Κουμουνδούρου, που αντιτίθεται στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, αποτελεί και η ήττα της κυβέρνησης Πρόντι στην Ιταλία. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί εκ των πολέμιων της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ το επικαλούνται συχνότατα όπως τα στελέχη του Αριστερού Ρεύματος κ. Π. Λαφαζάνης, Ν. Βούτσης, Σ. Λεουτσάκος και Δ. Στρατούλης.

• Ο εκλογικός νόμος

Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν εκείνοι που υποστηρίζουν την αναγκαιότητα σύγκλισης του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, με το σκεπτικό ότι αυτός είναι «ο μόνος τρόπος για να φύγει η Δεξιά». Αποσαφηνίζουν όμως δύο πράγματα. Πρώτον, ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν υφίστανται οι προϋποθέσεις για προγραμματική συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ ενώ και η επίκληση του εκλογικού νόμου (που μόνο για την επόμενη αναμέτρηση επιτρέπει συνεργασίες) δεν μπορεί να αναδειχθεί από διαδικαστικό σε ουσιαστικό ζήτημα.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, εκ των συνεπέστερων υπερασπιστών της συνεργασίας, σημειώνει πως «για να υπάρξει προγραμματική σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ, πρέπει προηγουμένως να αναπτυχθούν οι προϋποθέσεις για ευρύτερες κοινωνικές συσπειρώσεις, πράγμα που τη δεδομένη χρονική στιγμή –δυστυχώς ή ευτυχώς– δεν υφίσταται». Ο Θ. Μαργαρίτης (μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ) εκτιμά πως «αυτή η συζήτηση με το ΠΑΣΟΚ θα ανοιγοκλείνει για πολύ καιρό» και κρατάει κάποιες αποστάσεις από την τακτική του κ. Αλαβάνου. «Αυτή είναι μια κατάσταση που δεν αντιμετωπίζεται με ατάκες» σημειώνει. «Η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνον τεχνικό, αλλά εξόχως πολιτικό ζήτημα», επισημαίνει στην «Κ» ο Δ. Χατζησωκράτης (γραμματέας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ).

• Ο Κουβέλης

Απαντώντας στην άποψη του Κ. Σκανδαλίδη, ότι δηλαδή οι επικείμενες εκλογές λόγω του εκλογικού νόμου αποτελούν την ύστατη ευκαιρία για συνεργασία, ο κ. Φ. Κουβέλης με συνέντευξή του (στην «Αυγή») σχολίασε πως δεν είναι θέμα εκλογικού νόμου η συνεργασία. «Αυτό που δεν επιτρέπει τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ είναι η διάσταση και η αντίθεση σε καίρια προγραμματικά ζητήματα», σημείωσε για να προσθέσει τη σαφή αιχμή για τον Ν. Κωνσταντόπουλο: «Οποιος ερήμην αυτών των στοιχείων μιλάει για τέτοιες συνεργασίες –και μάλιστα προεκλογικού χαρακτήρα– κάνει ασκήσεις επί χάρτου».

Η βουλευτής κ. Αννα Φιλίνη πιστεύει ότι η φρασεολογία του Αλέκου Αλαβάνου είναι υπερβολική ορισμένες φορές, ωστόσο εκτιμά πως κοινή κάθοδος με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές «θα σήμαινε συντριβή για τον ΣΥΡΙΖΑ και νίκη για το ΚΚΕ».

Επί της ουσίας ξεκάθαρος σχεδιασμός για τις σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει στην Κουμουνδούρου. Οι τακτικές συνομιλίες στελεχών του ΣΥΝ με «πράσινους» όπως οι Αννα Διαμαντοπούλου, Δ. Ρέππας, Κ. Σκανδαλίδης και Κ. Λαλιώτης δεν σημαίνουν παρά μόνον την κοινή διάθεση να μείνει ανοικτός ο δίαυλος επικοινωνίας.

Η εξέλιξη του αρραβώνα θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τα ποσοστά που θα συγκεντρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση που θα διεξαχθεί. Στην ηγεσία του ΣΥΝ παραδέχονται ότι το εκλογικό ποσοστό, αν θα είναι το δημοσκοπικό 15% ή το 5% που έλαβε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, αποτελεί κρίσιμο παράγοντα. Ως τότε όμως δεν πρέπει τίποτα να αποκλειστεί. Αλλωστε, στην Κουμουνδούρου δεν ξεχνούν το 1987. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο: «Ποιος πίστευε τότε, ότι λίγους μήνες μετά θα υπήρχε συνεργασία με το ΚΚΕ». Σχεδόν κανείς…

[Tου Γιαννη Γουλιελμου, Η Καθημερινή, 1/6/2008]

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Ο κύκλος των χαμένων εκσυγχρονιστών

Πολλά στελέχη που μεσουρανούσαν επί Σημίτη μοιάζουν ξένα στο ίδιο τους το κόμμα

Αλήθεια, τι απέγινε η υπεροπλία που είχε σε στελέχη το ΠΑΣΟΚ έναντι της Ν.Δ.; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, καθώς δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστα χρόνια από τότε που το μεγαλύτερο ατού της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν η λεγόμενη ισχυρή εκσυγχρονιστική ομάδα των βουλευτών που είχε στοιχηθεί πίσω από τον κ. Κώστα Σημίτη. Το γεγονός δε ότι αυτή η ομάδα, όχι μόνον δεν φαίνεται πλέον ισχυρή, αλλά ακόμη και τα εναπομείναντα μέλη της στη Βουλή μοιάζουν ξένα στο ίδιο τους το κόμμα, συνιστά ίσως μια από τις σοβαρότερες αιτίες της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ να ανακάμψει ύστερα από τις δύο συνεχόμενες ήττες του.

Στην άποψη αυτή συμφωνούν οι περισσότεροι απ’ όσους ψύχραιμα προσπαθούν να εξηγήσουν τους λόγους της ηττοπάθειας που δεν λέει να εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ. «Τα περισσότερα στελέχη που μεσουρανούσαν μέχρι τις αρχές του 2000, λειτουργούν με αποκλειστικό γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρον και την πολιτική τους επιβίωση και δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την πολιτική συνοχή του κόμματος», παρατηρούν ακόμη και βουλευτές της Χαρ. Τρικούπη. Και δεν έχουν άδικο αν «διαβάσει» κάποιος λίγο πιο προσεκτικά τις κινήσεις των στελεχών της άλλοτε ισχυρής εκσυγχρονιστικής ομάδας.

• Δεν αμφισβητεί αλλά…

Η κ. Αννα Διαμαντοπούλου, λόγου χάριν, αποφεύγει μεν να αμφισβητήσει ευθέως την επίσημη γραμμή του κόμματος, αλλά είναι κοινό μυστικό ότι ουδόλως έχει αναστείλει τις ηγετικές της φιλοδοξίες. Σε κάθε της παρέμβαση, άλλωστε, φροντίζει προσεκτικά να κρατά αποστάσεις από τις αριστερόστροφες κορόνες της Χαρ. Τρικούπη, διεκδικώντας έτσι για τον εαυτό της την ηγετική και αυθεντική έκφραση του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ». Παράλληλα, προσπαθεί να επεκτείνει το δίκτυο της κομματικής της επιρροής σε όλη τη χώρα και δεν είναι τυχαίο ότι όλοι όσοι την ξέρουν υποστηρίζουν πως «οποτεδήποτε κι αν τεθεί θέμα ηγεσίας, αυτή τη φορά η Αννα δεν θα αμφιταλαντευθεί». Κοντά στον τρόπο που έχει επιλέξει να πολιτεύεται η κ. Διαμαντοπούλου βρίσκεται και ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο οποίος ωστόσο αποφεύγει να διαφημίζει τις ηγετικές του φιλοδοξίες. Παραμένει πολιτικά νομοταγής, αλλά όσοι παρακολουθούν τις κινήσεις του διακρίνουν την πολιτική του στόχευση να απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά στους ψηφοφόρους του λεγόμενου μεσαίου χώρου. Υπενθυμίζει συχνά τις επιτυχίες που είχε ως υπουργός του κ. Σημίτη και πιστεύει προφανώς ότι με την τακτική του αυτή το μέλλον κάποια στιγμή θα τον δικαιώσει.

• Στροφή προς τα… δεξιά

Ακόμη πιο… δεξιά μοιάζει να κινείται ένας άλλος κραταιός υπουργός της εποχής Σημίτη: Ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος, που ως γνωστόν στήριξε –αρχικώς– τον κ. Βενιζέλο, αλλά κατόπιν αποστασιοποιήθηκε και από τους δύο διεκδικητές στη μάχη της διαδοχής. Οσοι διάβασαν τις τελευταίες συνεντεύξεις του, πιστεύουν ότι ο πρώην υπουργός Υγείας, θεωρητικώς τουλάχιστον, μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά στη Ν.Δ. παρά στην αμφίσημη πολιτική που αφήνει να εννοηθεί πως ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ.

Τις επιλογές του κ. Παπανδρέου ουδόλως επικροτούν βέβαια και δύο άλλα στελέχη του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ: Οι κ. Χρ. Βερελής και Γ. Φλωρίδης, που όχι μόνον δεν έκρυψαν από την πρώτη στιγμή την προτίμησή τους στον κ. Ευ. Βενιζέλο, αλλά ειδικώς ο πρώτος εξακολουθεί να κινείται στα όρια της κομματικής νομιμότητας με δηλώσεις του τύπου «όταν επιχειρείται δεξιά στροφή με αριστερή φρασεολογία, ο λαός το παίρνει μυρωδιά». Δεν είναι λίγοι μάλιστα όσοι από καιρό χαρακτηρίζουν τον κ. Βερελή «λαγό» του κ. Βενιζέλου, επιχειρώντας να διαβάσουν τις μελλοντικές κινήσεις του τελευταίου από τις εκάστοτε δηλώσεις του πρώτου.

Αντιθέτως, ο κ. Ανδρ. Λοβέρδος, ο οποίος επίσης στάθηκε εξαρχής στο πλευρό του κ. Βενιζέλου, παρασκηνιακώς πλέον ακούγεται ότι «κινείται» και προς την παπανδρεϊκή πλευρά. Επιζητεί και έχει πολλές και συχνές συναντήσεις με μεσαία και χαμηλόβαθμα στελέχη όλων των τάσεων, ποντάροντας ίσως στο ενδεχόμενο να προβληθεί κάποια στιγμή ως η «άφθαρτη ενωτική λύση» σε περίπτωση νέας σύγκρουσης Παπανδρέου – Βενιζέλου.

• Οι παροπλισμένοι

Καμία στήριξη στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ δεν παρέχει βέβαια και η τρίτη ομάδα των σημιτικών στελεχών: Εκείνων, δηλαδή, που είτε απεπέμφθησαν για κάποιο λόγο από το κόμμα, είτε δεν επανεξελέγησαν στις τελευταίες εκλογές και θεωρούν ότι δεν έτυχαν της στήριξης της Χαρ. Τρικούπη. Στην ομάδα αυτή ανήκουν ο κ. Γιάννος Παπαντωνίου, ο οποίος τελεί εδώ και καιρό σε πολιτικό αδιέξοδο, ο κ. Μιχ. Νεονάκης, που δεν του επετρέπη καν να είναι υποψήφιος στο Ρέθυμνο αλλά εξακολουθεί να το επιζητεί, οι κ. Ευ. Μαλαίσιος και Στ. Μανίκας, που εδώ και καιρό έχουν επιστρέψει στα ιατρικά τους καθήκοντα, και ο κ. Νίκος Χριστοδουλάκης, που κι εκείνος έχει επανέλθει στο πανεπιστήμιο και είναι αμφίβολο αν θα ξαναπολιτευθεί καθώς προσφάτως έκλεισε το πολιτικό του γραφείο. Μακράν, τέλος, όχι μόνον του κ. Παπανδρέου αλλά και της ελληνικής πολιτικής σκηνής μοιάζουν να βρίσκονται ακόμη και οι στενότεροι συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη. Ο κ. Θεόδ. Τσουκάτος είναι εδώ και καιρό σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας ιδιωτικών εταιρειών, ενώ κάτι ανάλογο έχει επιλέξει ο κ. Γ. Πανταγιάς – μια από τις τελευταίες του εργασίες ήταν η παροχή συμβουλών στον μη επανεκλεγέντα Κύπριο πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Ο κύκλος των «χαμένων εκσυγχρονιστών» κλείνει με τον κ. Τάσο Μαντέλη –επίσης στενό συνεργάτη του κ. Σημίτη– που βρίσκεται κατά κυριολεξία πιο μακριά από όλους, καθώς εργάζεται στο Αζερμπαϊτζάν. Αλλά τη στήριξη του κ. Μαντέλη μάλλον δεν θα την επιθυμούσε ούτε και ο κ. Παπανδρέου, ύστερα από την εμπλοκή του ονόματός του στο σκάνδαλο της Siemens…

[Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Η Καθημερινή, 1/6/2008]