ΠΑΣΟΚ: Κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι και Πολιτικοί Εκπρόσωποι

Με απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου, οι Ευάγγελος Βενιζέλος, Θεόδωρος Πάγκαλος και Χρήστος Παπουτσής, ορίστηκαν κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του Κινήματος.

Επίσης, με απόφαση του Γ. Παπανδρέου ορίστηκαν και οι βουλευτές, πολιτικοί εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι θα είναι αρμόδιοι κατά υπουργείο.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι, θα παρακολουθούν την δραστηριότητα του αντίστοιχου υπουργείου, ενώ θα συνεργάζονται και θα υποστηρίζονται στο έργο τους από τους κοινοβουλευτικούς Τομείς Εργασίας και τους Τομείς του ΠΑΣΟΚ.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι κατά αρμοδιότητα είναι οι εξής:

Εσωτερικών (και συντονιστής): Χάρης Καστανίδης
Οικονομίας και Οικονομικών: Λούκα Κατσέλη
Εξωτερικών: Ανδρέας Λοβέρδος
Εθνικής Άμυνας: Βάσω Παπανδρέου
Ανάπτυξης: Μιχάλης Χρυσοχοϊδης
Περιβάλλοντος και Χωροταξίας: Σπύρος Κουβέλης
Δημοσίων Έργων: Γιάννης Μαγκριώτης
Παιδείας και Θρησκευμάτων: Άννα Διαμαντοπούλου
Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας: Εύη Χριστοφιλοπούλου
Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Γιώργος Φλωρίδης
Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Βασίλης Έξαρχος
Δικαιοσύνης: Γιώργος Παπαδημητρίου
Πολιτισμού: Μαρία Δαμανάκη
Αθλητισμού: Σοφία Σακοράφα
Τουριστικής Ανάπτυξης: Άντζελα Γκερέκου
Μεταφορών και Επικοινωνιών: Νίκος Σηφουνάκης
Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής: Ελπίδα Τσουρή
Μακεδονίας-Θράκης: Μάρκος Μπόλαρης
Επικρατείας: Τηλέμαχος Χυτήρης

Τέλος, ο Κώστας Σκανδαλίδης ορίστηκε υπεύθυνος για τον διάλογο με τα άλλα κόμματα της αριστεράς, και την προώθηση των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ για την Δημοκρατία και το Πολιτικό Σύστημα.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ;

Αυτή είναι η αλήθεια!

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μόνο δύο είναι, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που διακρίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος και το Camp Bondsteel. Το Σινικό Τείχος όλοι το γνωρίζουμε, το Camp Bondsteel όμως πολλοί λίγοι. Είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο και βρίσκεται ακριβώς… δίπλα μας. Στο Κόσσοβο!!

H εταιρεία Halliburton (που ως γνωστό διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, μέχρι το 2000) κατασκεύασε το Camp Bondsteel (μέσω θυγατρικών), και το «συντηρεί» χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο των ΗΠΑ. Η Halliburton όμως δραστηριοποιείται στα Βαλκάνια και σε πλήθος έργων, με κύριο την μελέτη κατασκευής του ενεργειακού αγωγού ΑΜΒΟ, που… “συνέπεσε” να διέρχεται από την περιοχή της βάσης και θα μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπουργκάς στην Αυλώνα. Στην ουσία δηλαδή καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της “κάνουλας”… στο ρωσικό πετρέλαιο.

Οι ιθύνοντες της κυβέρνησης Bush γίνονται ιδιαίτερα πιεστικοί για να κλείσουν τα ανοικτά θέματα στην περιοχή, αφού αναμένεται να χάσουν την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2008 και φοβούνται τις οικονομικές… αλλαγές από τους “χορηγούς” των Δημοκρατικών. Αυτοί καίγονται λοιπόν και όχι εμείς. Εάν θέλουν έχει καλώς , εάν όχι… Veto !!!

Camp Bondsteel.

Το Camp Bondsteel είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που δημιούργησαν οι ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Βρίσκεται στο Κόσοβο. Για την ακρίβεια καταλαμβάνει εκτάσεις στα εδάφη τόσο του Κοσσυφοπεδίου όσο και της ΠΓΔΜ, παρ’ ότι τα σύνορα των δύο προτεκτοράτων δεν είναι οριοθετημένα. Άλλωστε οι αμερικάνοι δεν έλαβαν υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν την τεράστια αυτή βάση. Η τοποθεσία επιλέχθηκε με βάση τους σχεδιασμούς των κρίσιμης σημασίας ενεργειακών δρόμων που ήδη, πριν από το 1992, είχαν χαραχτεί στους χάρτες των μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών και του Πενταγώνου.

Το Camp Bondsteel οικοδομήθηκε για να προστατεύει τον αμερικάνικων συμφερόντων διαβαλκανικό αγωγό AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Μια και μιλάμε όμως για συμφέροντα, ωμά οικονομικά συμφέροντα, ας συγκρατήσουμε δύο ονόματα εταιρειών: της Halliburton και της θυγατρικής της Brown & Root Services. Η μεν πρώτη ηγείται του κονσόρτσιουμ του αγωγού AMBO, η δε δεύτερη οικοδόμησε και παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στο κολοσσιαίο Camp Bondsteel.

Στα σερβικά ερείπια

Ο «πρίγκιπας του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι, υπήρξε, μέχρι να ενδυθεί το φράκο του πολιτικού, «βασικός μέτοχος» της Halliburton. Για να μη ξεχνιόμαστε… Τον Ιούνιο του 1999, ως αποτέλεσμα των βάρβαρων και ισοπεδωτικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο στρατός των ΗΠΑ «απαλλοτρίωσε» περί τα 10.000 στρέμματα αγροτικής έκτασης, κοντά στο νοτιοανατολικό Κόσοβο, στην πόλη Ουρόσεβατς, επάνω στα αδιευκρίνιστα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και άρχισε την κατασκευή του στρατοπέδου.

Το Camp Bondsteel σήμερα αποκαλείται από τους αμερικάνους «Grand Dame» (Μεγάλη Κυρία), ετοιμάστηκε μέσα σε τρία χρόνια, εκτείνεται και στις δύο πλευρές των υποτιθέμενων συνόρων με την ΠΓΔΜ και εξυπηρετεί περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα του συνόλου της δύναμης που διατηρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή. Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα, που οδηγούν στα περισσότερα από 300 κτίρια. Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, ώστε χωρίζεται σε κεντρική, μέση και έξω περιοχή. Υπάρχουν υπαίθριοι χώροι αναψυχής, όπως και κλειστές αίθουσες για σπορ που είναι προσβάσιμες 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν επίσης εκκλησία, βιβλιοθήκη, αλλά και το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης! Σε αυτό το στρατόπεδο, ανάμεσα στα άλλα, σταθμεύουν 55 ελικόπτερα Black Hawk και Apache. Αν και δεν δημιουργήθηκε διάδρομος προσγείωσης αεροσκαφών, ο χώρος επιλέχθηκε επειδή ακριβώς έχει τη δυνατότητα επέκτασης και, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, πολύ σύντομα θα μεταφερθεί εκεί η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη που σταθμεύει στο Αβιάνο της Ιταλίας. Πέριξ του Camp Bondsteel ο αμερικάνικος στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες. Όλα αυτά γίνονται με τη δημιουργία φυλακίων και με επίγειες και εναέριες περιπολίες.

Μια πόλη – κράτος!

Την εργολαβία της κατασκευής ανέλαβε η Brown & Root Services Corporation. Για την κατασκευή δούλεψαν 24 ώρες το 24ωρο επί τρία χρόνια πάνω από 1.000 αμερικάνοι μηχανικοί και περισσότεροι από 7.000 αλβανοί εργάτες.

Σήμερα η Brown & Root Services εξασφαλίζει τη λειτουργία του στρατοπέδου. Φροντίζει για την παροχή 600.000 γαλονιών νερού τη μέρα και ηλεκτρισμού για τις ανάγκες μιας πόλης 25.000 κατοίκων. Φροντίζει για τη λειτουργία 1.200 πλυντηρίων ημερησίως, καθώς και για την παρασκευή 18.000 γευμάτων. Το προσωπικό που απασχολεί η Brown & Root Services ξεπερνά τα 10.000 άτομα και είναι κυρίως αλβανοί, οι οποίοι, για να… «αποφευχθούν οι πληθωριστικές πιέσεις» στην οικονομία της περιοχής, αμείβονται με 2 δολάρια την ώρα.

Όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικάνοι που βρίσκονται στην περιοχή, η εχθρότητα που αντιμετωπίζουν οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός πως το Camp Bondsteel φαντάζει ως μια περιοχή η οποία βρίσκεται 100 χρόνια μπροστά από τον χώρο που την περιτριγυρίζει. Ο τόπος γύρω από το στρατόπεδο είναι πάμπτωχος με τον δείκτη της ανεργίας να φτάνει το 80%.

Τι γυρεύει μια τέτοια στρατιωτική εγκατάσταση μέσα σε μια περιοχή που «βρίσκεται 100 χρόνια πίσω»; Ας επισημάνουμε δύο αναφορές της «Ουάσιγκτον Ποστ» για το Camp Bondsteel:

* Είναι ένα φανερό σημάδι ότι οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει μείζονες δεσμεύσεις στην περιοχή και σχεδιάζουν να παραμείνουν επί μακρόν.

* Η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή υποχρεώνει τις ΗΠΑ να έχουν βάσεις και ελευθερία πτήσεων πάνω από τα Βαλκάνια για να μπορούν να προστατεύσουν το πετρέλαιο της Κασπίας.

«Μακεδονία» για ασφαλή ενέργεια…

Η αμερικάνικη Υπηρεσία Εμπορίου και Ανάπτυξης (*S Trade & Development Agency – TDA) χρηματοδότησε τις μελέτες βιωσιμότητας και τεχνολογικών απαιτήσεων της εταιρείας AMBO, που, ας σημειωθεί, έχει έδρα τη Νέα Υόρκη.

Ο πετρελαιαγωγός της AMBO, προϋπολογισμού 1,5 δισ. δολαρίων, αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικότερους, από στρατηγική άποψη, αγωγούς, καθώς υπό αυστηρό αμερικάνικο στρατιωτικό έλεγχο μπορεί να συνδέσει τις αγορές της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας. Ακόμη και στην περίπτωση που μέσα στον αγωγό θα ρέει ρωσικό πετρέλαιο, αυτό θα οδεύει προς τις αγορές υπό την προϋπόθεση ότι θα το επιτρέπει η Ουάσιγκτον.

Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ανάμεσα στους χρηματοδότες της AMBO εξέχουσα θέση κατέχουν οι EXXON – Mobil και Chevron. Πολύ περισσότερο κατανοεί γιατί η Μόσχα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει τουλάχιστον το 51% από τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, όποτε αυτός κατασκευαστεί, ακόμη κι αν το υπόλοιπο 49% βρεθεί στα χέρια εταιρειών συμφερόντων ΗΠΑ.

Τελειώνοντας αξίζει να υπενθυμίσουμε όσα είχε πει ο βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, που με το «καπέλο» του ΝΑΤΟ βρισκόταν στην ΠΓΔΜ όταν η συμμαχία βομβάρδιζε τη Σερβία: Είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη «Μακεδονία» και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύ καιρό έτσι ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα…

ΝΕΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ… ΕΝΟΨΕΙ!

Έγραφα ότι δεν χρειάζονται πανηγύρια κι αυτό κυρίως από την πλευρά της κυβερνητικής παράταξης που έσπευσε με τα παπαγαλάκια της να υμνούν τον Καραμανλή και την πολιτική του, μια πολιτική που ακολούθησε το… αυτονόητο! Παρά το γεγονός ότι υπάρχει μπροστά χρόνος για μια ανασύνταξη της διπλωματίας μας, εντούτοις παρατηρούμε ότι οι Σκοπιανοί με τη σθεναρή υποστήριξη των Αμερικανών συνεχίζουν ακάθεκτοι να συντηρούν το κλίμα που τους επιτρέπει να αισιοδοξούν για το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους ώστε να κάμψουν την ελληνική στάση και να πετύχουν αυτό που διακαώς επιθυμούν. Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών, αλλά αυτό που είχα γράψει παλιότερα (“Νέα Μακεδονία για να τελειώνουμε”) φαίνεται να κερδίζει… έδαφος από την πλευρά των Αμερικανών, οι οποίοι δεν θα χρειαστούν ν’ αλλάξουν και πολλά από αυτό που έχουν αναγνωρίσει: Θα προσθέσουν τη λέξη “Νέα” κι έτσι θα ξεμπλέξουν. Πληροφορίες αναφέρουν πως ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς σχεδιάζει να καλέσει, εν ευθέτω χρόνω και αφού καταλαγιάσει ο «κουρνιαχτός» από το Βουκουρέστι, τα δύο μέρη σε συνάντηση προκειμένου να προωθήσει την επίτευξη λύσης με πιθανότερη πρότασή του το όνομα «Νova Makedonija» (Νέα Μακεδονία). Η πρόταση αυτή εκτιμάται ότι μπορεί να αποτελέσει βάση συζήτησης, από τη στιγμή μάλιστα που ο Καραμανλής ομιλεί για «καθαρή σύνθετη ονομασία erga omnes», χωρίς να αναφέρεται σε γεωγραφικό προσδιορισμό. Από την πλευρά των Σκοπιανών φαίνεται ότι θα σταθούν στις αιτιάσεις τους ότι η Ελλάδα παραβίασε ευθέως την Ενδιάμεση Συμφωνία!

Από την πλευρά των Σκοπιανών: Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ Μπράνκο Τσερβένκοφσκι και ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι, μετά τη συνάντηση που είχαν στο Ζάγκρεμπ με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, δήλωσαν ότι, η ηγεσία της χώρας θα ξεκινήσει εντατικές διαβουλεύσεις, σε διάφορα επίπεδα, με στόχο να εξευρεθεί κατάλληλη λύση στην εκκρεμότητα της ονομασίας, το συντομότερο δυνατό. Ο Μπους συμμετείχε σε γεύμα εργασίας, στην κροατική πρωτεύουσα, με τις ηγεσίες των τριών χωρών που υπόγραψαν, με τη συμμετοχή και των ΗΠΑ, την «Χάρτα της Αδριατικής» ( Κροατία, Αλβανία, ΠΓΔΜ)

Οι Τσερβένκοφσκι και Γκρούεφσκι ανέφεραν ότι οι ΗΠΑ παραμένουν ισχυροί υποστηρικτές για την ενσωμάτωση της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και πρόσθεσαν ότι ενημέρωσαν αναλυτικά τον Μπους και την υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις, για το ζήτημα της ονομασίας. Ο Τσερβένκοφσκι ανέφερε ακόμη ότι θα αναλάβει πρωτοβουλία, ώστε την εβδομάδα που διανύουμε να πραγματοποιηθούν συνάντηση των αρχηγών των μεγαλύτερων κομμάτων της ΠΓΔΜ καθώς και συνεδρίαση της Βουλής για να συζητηθεί το θέμα της ονομασίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα παραβίασε ευθέως την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 μέσω του βέτο στο Βουκουρέστι!

Ανέφερε ακόμη ότι θα αναζητηθεί τρόπος, στις διαβουλεύσεις αυτές να συμπεριληφθούν και διανοούμενοι, έτσι ώστε να καθοριστεί η στρατηγική για την συνέχιση της διαδικασίας της επίλυσης του προβλήματος του ονόματος. Ο Γκρούεφσκι συμφώνησε ότι υπάρχει αναγκαιότητα για εντατικές διαβουλεύσεις για να ληφθούν οι κατάλληλες αποφάσεις.

«Σίγουρα η Μακεδονία έχει τη δύναμη και θα πετύχει. Μερικές φορές ο χρόνος είναι σημαντικός. Οι επόμενες ημέρες δεν είναι οι κατάλληλες να λάβουμε αποφάσεις. Πρέπει να καταλαγιάσουν τα συναισθήματα μετά το σοκ στο Βουκουρέστι. Την επόμενη εβδομάδα θα κάνουμε βήματα, ευρύτατες διαβουλεύσεις με ειδικούς στην πολιτική, αλλά και παράγοντες της κοινωνίας», συμπλήρωσε ο Γκρούεφσκι.

Ο Τσερβένκοφσκι σημείωσε ότι τα συναισθήματα δεν πρέπει να κυριαρχήσουν μετά την απογοήτευση του Βουκουρεστίου και να συνοδευθούν από βιαστικές αποφάσεις οι οποίες θα έθεταν σε κίνδυνο την ευρωατλαντική προοπτική της ΠΓΔΜ. «Γνωρίζω ότι αυτή είναι μία περίοδος που όλοι αισθανόμαστε ότι υπήρξε μία μεγάλη αδικία απέναντι μας, κάτι το οποίο είναι αλήθεια. Παρ΄όλα αυτά γνωρίζω ότι πρέπει να καθορίσουμε και να επανακαθορίσουμε τη στρατηγική μας με λογικό τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη τις ύψιστες προτεραιότητες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, την προσεχή περίοδο», πρόσθεσε ο Τσερβένκοφσκι.

Στην ελληνική πλευρά τώρα: Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα έχει σήμερα Δευτέρα ο Καραμανλής για να τον ενημερώσει για τις εξελίξεις στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ μετά το ελληνικό βέτο στη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Η ελληνική πλευρά δεν πρόκειται να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία για την επανεκκίνηση της διαδικασίας Νίμιτς, αλλά θα περιμένει να υπάρξει αποσυμπίεση μετά τη βουτιά στο βυθό, όπως έλεγε παραστατικά ένας από τους αρμόδιους για τους χειρισμούς διπλωμάτης. Στην πραγματικότητα ξεκινά περίοδος περισυλλογής, ώστε να καταλαγιάσουν τα συναισθήματα και να αναλυθούν τα νέα δεδομένα.

Η Ντόρα Μπακογιάννη αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να βάλει η Ελλάδα βέτο και στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων στην Ε.Ε. Θεωρεί ότι θα περάσουμε μια φάση έντασης, τη θεωρεί όμως παροδική και απευθύνει πρόσκληση στη γειτονική χώρα για ένα νέο γύρο διαπραγματεύσεων άμεσα και λύση το συντομότερο δυνατόν…

Για να βάζω και τα πράγματα στη θέση τους, μπορεί ο Καραμανλής να έριξε στο τραπέζι του δείπνου ένα -κατά συνθήκην- βέτο, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί -στο πλαίσιο μιας σοβαρής διπλωματικής διαπραγμάτευσης ότι ήταν μια “νίκη”. Ήταν μια σωστή και, όπως ανέφερα παραπάνω, αυτονόητη κίνηση και η Ελλάδα βγήκε από τη Σύνοδο του Βουκουρεστίου περισσότερο κερδισμένη – το αν βγήκε, απ’ όσο αναμενόταν, λιγότερο ή περισσότερο απομονωμένη, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Γράφει η Καθημερινή ότι “η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός κατήγαγαν μία νίκη που αναμένεται να τους δώσει πόντους στις δημοσκοπήσεις που έρχονται. Νίκη, όμως προσωρινή…”. Και τούτο διότι πράγματι το πρόβλημα παραμένει και, αν δεν λυθεί, οι δυνατότητες νέων βέτο καθίστανται δυσχερέστερες. Δεν μπορούμε συνεχώς να επικαλούμαστε το βέτο για να λέμε ότι “κερδίσαμε”!