Πρέπει να ζήσουμε χωρίς την «Ιερή Γη» μας
Του Radomir Licina*
Πόσο ακριβή θα είναι τελικά «η πιο ακριβή σερβική λέξη», το Κόσοβο; Αυτή η φράση ενός Σέρβου ποιητή έρχεται στο μυαλό μετά την απόσχιση της νότιας επαρχίας της Σερβίας. Η χώρα, οι πολίτες της και οι πολιτικοί ηγέτες για άλλη μια φορά βρίσκονται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Η αυξανόμενη εξωτερική και εσωτερική πίεση είναι πράγματι ανησυχητική και αυτή τη φορά μια λάθος επιλογή μπορεί να οδηγήσει ένα ολόκληρο έθνος στον χαμό.
Οι δύο βασικές δυνατότητες φαίνονται εξίσου τρομακτικές. Μια ατέρμονη αλλά σίγουρα ατελέσφορη μάχη για το Κόσοβο θα σημάνει την αντιπαράθεση με τον κυνικό κόσμο και τον βάναυσο γείτονα, νέα απομόνωση και αμέτρητο πόνο.
Το σκύψιμο του κεφαλιού σημαίνει βαθιά ντροπή και παντοτινή θλίψη. Και τα δύο ενέχουν την απειλή των αδυσώπητων εσωτερικών συγκρούσεων. Αλλά μήπως αυτό δεν είναι ένα είδος αδιεξόδου, τελικά; Σίγουρα, με τον χρόνο οι εσωτερικές έριδες θα πληθύνουν και η μάλλον σπάνια έξωθεν υποστηρίξη θα μειωθεί. Και τότε, τι; Θα προβούμε σε συλλογική αυτοκτονία;
Μπορεί η Σερβία να ζήσει χωρίς την «Ιερή Γη» της, το Κόσοβο; Θα πρέπει να το καταφέρει. Η διεθνής πολιτική δεν έχει να κάνει με το συναίσθημα και τις υψηλές αρχές, αλλά με σκληρές, ανελέητες και άδικες ρυθμίσεις. Ρωτήστε τους Ελληνες και τους Κυπρίους. Εκείνοι μπορούν να ζήσουν χωρίς την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, την Κυρήνεια και την Αμμόχωστο; Μπορούν επειδή πρέπει.