ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΤΟ ΠΑΣΟΚ;

ΑΠΟΡΩ οι παρατρεχάμενοι του Γιώργου Παπανδρέου πώς κοιμούνται ήσυχοι! Έχει διαπιστωθεί ότι πολλοί από αυτούς δείχνουν μια κούραση που δεν γιατρεύεται με τίποτε. Αυτά που γράφονται στις εφημερίδες είτε ως “παραπολιτικά”, είτε ως ρεπορτάζ, είτε ως πολιτικές αναλύσεις, συγκλίνουν στην κοινή διαπίστωση ότι το ΠΑΣΟΚ πάσχει πολλαπλώς. Βρίσκεται σε παντελή αδυναμία να αποκαταστήσει σχέσεις με τον κόσμο του, που διαρρέει προς άλλους πολιτικούς χώρους ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την ολιγωρία και αβελτηρία της ηγεσίας του Κινήματος να αντιμετωπίσει την τρέχουσα συγκυρία και τις εξελίξεις στον κυβερνητικό χώρο αλλά και στο Συνασπισμό, όπου η ανάληψη της προεδρίας του από τον Αλέξη Τσίπρα έχει αλλάξει τα πολιτικά δεδομένα. Κανείς δεν είναι σε θέσει να κρίνει αν αυτή η διαμαρτυρία έχει επιφανειακά χαρκτηριστικά ή βαθύτερα έχει σχέση με τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ σε βασικά πολιτικά ζητήματα. Για να μην μπερδευόμαστε: Η θέση μου είναι ότι όσοι τραβάνε για τον Συνασπισμό απλώς ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ! Και η διαμαρτυρία τους αυτή έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Δυστυχώς ποτέ η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν επιχείρησε να τα αναλύσει αυτά τα χαρακτηριστικά και να τοποθετηθεί αναλόγως. Μερικές φορές όμως κανείς δεν έχει το κουράγιο να πει στον Παπανδρέου ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πλέον να ταυτίζεται με τον Πολυζωγόπουλο, τον Μίχα ή τον Κόκκο! Η παράδοση άνευ όρων στους συνδικαλιστές έχει καθηλώσει και βουλιάξει το Κίνημα. Κι ο Αλέξης Κόκκος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός ανθρώπου που δεν έχει καταλάβει κανείς για ποιο λόγο είναι στην “αυλή” του Παπανδρέου και ποιο είναι το αντικείμενό του. Και τον αναφέρω τώρα, παρά το γεγονός ότι κάποτε είχαμε φιλική σχέση, επειδή έχω βρεθεί κατ’ επανάληψη σε συνάξεις Πασόκων κι όλοι αναρωτιούνται “τι προσφέρει ο Κόκκος στο Κίνημα για να είναι στα μέσα και στα έξω;” Το ξαναγράφω, ότι ο Παπανδρέου δεν θέλει από τους συνεργάτες του θυμιατίσματα, αλλά καθαρό μυαλό, πάθος, αγωνιστικότητα, ενθουσιασμό και προπαντός την πραγματική εικόνα της κατάστασης. Όποιος δεν τα έχει αυτά, καλό είναι να φύγει, διότι ο χρόνος κυνηγάει το ΠΑΣΟΚ και κανείς δεν μπορεί να περιμένει πότε μια δημοσκόπηση θα δείξει νούμερα που θα καθρεφτίζουν την αποδοχή των προτάσεων του Κινήματος και του Προέδρου του και την αμέριστη υποστήριξη του κόσμου. Ας δούμε πώς αποτυπώνεται η κατάσταση στα δημοσιογραφικά κείμενα. Είναι εικόνα απογοήτευσης:

ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ. [Γιάννης Μακρυγιάννης, Πρώτο Θέμα, 15/2/2008]. Κλίμα απογοήτευσης επικρατεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα στο ΠΑΣΟΚ, καθώς όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τεράστια αδυναμία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εκμεταλλευτεί τη φθορά της κυβέρνησης και να κερδίσει τους δυσαρεστημένους πολίτες. Τουναντίον, φαίνεται ότι όλη η κοινωνική δυσαρέσκεια κατευθύνεται προς τα αριστερά και συγκεκριμένα στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που μετά την ανάδειξη του κ. Αλέξη Τσίπρα σε ηγετικό ρόλο αποκτά δυναμική και ικανότητα διείσδυσης σε ευρύτερη εκλογική βάση. Οι τελευταίες μετρήσεις, φανερές και κρυφές, κατατείνουν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την πτωτική πορεία της Ν.Δ., με αποτέλεσμα να μην καταφέρνει να κλείσει την ψαλίδα -το κυβερνών κόμμα προηγείται σταθερά με περίπου τρεις ποσοστιαίες μονάδες- την ίδια ώρα που το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ αυξάνει συνεχώς. Μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ φλερτάρει πια με αποκαρδιωτικά ποσοστά (φαίνεται να κινείται στο 25%-28%), ενώ ταυτόχρονα δεν βελτιώνονται ούτε καν τα ποιοτικά στοιχεία των ερευνών…

ΤΡΑΓΙΚΑ ΥΠΟΤΟΝΙΚΟ ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ. [Γιώργος Δελαστίκ, Έθνος, 15/2/2008]. Ολόκληρη η Ελλάδα έχει ξεσηκωθεί εναντίον της κυβέρνησης της ΝΔ για το Ασφαλιστικό και αντί το ΠΑΣΟΚ να κάνει αυτό το θέμα σημαία του, ασχολείται όλο το τελευταίο διάστημα με τη… συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο της Ζίμενς, όταν δεν συγκρούεται σχεδόν πανικόβλητο με τον ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογή του Τσίπρα ως προέδρου του ΣΥΝ! Χρειάζεται, άραγε, πολιτική σοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι οι συντάξεις του κόσμου τον ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο από τις μίζες των πολιτικών; Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ φαίνεται όλο και πιο ανεπαρκές στην υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων. Άλλα απασχολούν την ηγεσία του.

ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΗΜΙΤΗ… [Έθνος, 16/2/2008]. Η ομιλία του Κ. Σημίτη την περασμένη Πέμπτη στην εκδήλωση του ΟΠΕΚ χαρακτηρίστηκε από πολλούς «μανιφέστο για την κεντροαριστερά» και αφετηρία νέων παρεμβάσεων του πρώην πρωθυπουργού στο ήδη ταραγμένο πολιτικό σκηνικό. Οπως ήταν αναμενόμενο, η επανεμφάνισή του -ένα μήνα πριν από το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα με την «εκτίναξη» του ΣΥΡΙΖΑ στα γκάλοπ- προκάλεσε όχι μόνο συζητήσεις αλλά και θύελλα αντιδράσεων. Ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος, μάλιστα, «σήκωσε το γάντι» των αιχμών του κ. Σημίτη σχετικά με τη δράση του εργατολόγου, που φέρεται να εμπλέκεται στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου και τη «συνέργια του συνδικάτου» στις υποθέσεις δεκάδων συμβασιούχων. Είναι ωστόσο πασιφανές ότι δέκτης αρκετών «μηνυμάτων» της παρέμβασης Σημίτη ήταν η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για την αντιπολιτευτική της ρητορική. Η Χαριλάου Τρικούπη προτίμησε να μη σχολιάσει τις αιχμές του πρώην πρωθυπουργού, αλλά οι γνωρίζοντες λένε ότι ο προβληματισμός στο επιτελείο του Γ. Παπανδρέου είναι έντονος.

ΨΑΧΝΕΙ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗ…ΓΡΙΠΗ ΤΩΝ ΔΙΑΡΡΟΩΝ. [Φώφη Γιωτάκη, Έθνος, 16/2/2008]. Με ενίσχυση της Νεολαίας και αξιοποίηση των βενιζελικών, η Χ. Τρικούπη προσδοκά να φράξει τη «μετανάστευση» οπαδών της προς την Αριστερά. «Ψυχραιμία, παιδιά!» ακούστηκε να λέει δυνατά έμπειρο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μπαίνοντας προ ημερών σε γραφείο της Χαριλάου Τρικούπη. Η φράση αυτή -και οι παραλλαγές της- δεν ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε την τελευταία εβδομάδα σε συζητήσεις μεταξύ βουλευτών του Κινήματος. Σχεδόν το σύνολο των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ προβληματίστηκε βλέποντας την «εισβολή» Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό να προκαλεί έκδηλο εκνευρισμό στο «πράσινο» στρατόπεδο. Αρκετά στελέχη μάλιστα διεμήνυσαν εγκαίρως στην ηγεσία την αντίθεσή τους στις αντιδράσεις πανικού, οι οποίες λειτούργησαν ενισχυτικά στο προφίλ του νεαρού προέδρου του ΣΥΝ αποσυσπειρώνοντας ακόμα περισσότερο τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ…

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗ Χ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ. [Του Βασίλη Σκουρή, Ημερησία, 16/2/2008]. Μέρες… Σεπτεμβρίου και πάλι στο ΠΑΣΟΚ, καθώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρά τις μεμονωμένες προσπάθειες και παρά τη ραγδαία φθορά της κυβέρνησης Καραμανλή εμφανίζεται σε πλήρη αποσυσπείρωση. Η κατρακύλα στις δημοσκοπήσεις τρεις μόλις μήνες μετά τις εσωκομματικές αλλαγές, η αδυναμία του Γ. Παπανδρέου να αξιοποιήσει το μομέντουμ και τη δυναμική της επανεκλογής του, η πορεία προς ένα Συνέδριο που μοιάζει να είναι χωρίς διακύβευμα, απελευθερώνουν και πάλι τις προσωπικές στρατηγικές, ενώ επαναφέρουν τα ερωτήματα εάν η ηγεσία μπορεί να εμπνεύσει. Κορυφαία στελέχη όλων των τάσεων δεν υπονομεύουν αλλά και δεν στρατεύονται, η έλλειψη ισχυρού κέντρου και ηγετικής ομάδας στη Χαριλάου Τρικούπη είναι και πάλι ολοφάνερη, ενώ η ψυχολογία και η αισιοδοξία για την προοπτική του κόμματος, μοιάζει απολύτως με τη θερμοκρασία των ημερών – κάτω του μηδενός…

ΣΕ ΑΝΑΒΡΑΣΜΟ ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ. Επανήλθε η γκρίνια για τις επιλογές Παπανδρέου. [Του Κ. Π. Παπαδιόχου, Η Καθημερινή, 17/2/2008]. «Καζάνι που βράζει» θυμίζει και πάλι το ΠΑΣΟΚ λόγω της διαρκούς πτωτικής του πορείας στις δημοσκοπήσεις, με τον κ. Γ. Παπανδρέου επί του παρόντος να αδυνατεί να προβεί σε κινήσεις που θα οδηγήσουν στην ανάταξη του ιδιαίτερα δυσμενούς για τη Χαριλάου Τρικούπη κλίματος. Ο κ. Γ. Παπανδρέου επιχειρεί εδώ και μερικούς μήνες μια μεγάλη αριστερή στροφή, ένθερμοι θιασώτες της οποίας είναι μια σειρά από στελέχη που τον στήριξαν στη μάχη για την ηγεσία, από τους κ. Χρ. Παπουτσή και Χρ. Πολυζωγόπουλο, μέχρι τους κ. Ν. Αθανασάκη, Φ. Πετσάλνικο και Χ. Καστανίδη. Όμως, τα αποτελέσματα είναι μέχρι τώρα λιγότερο από πενιχρά. Το ΚΚΕ κερδίζει έστω μικρό έδαφος εις βάρος του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ΣΥΝ με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχει υπερβεί το φράγμα του 10%…

ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ: Γιατί πρέπει να αλλάξουμε πολιτική!

Το είχα θίξει παλιότερα το θέμα και μου είχε κάνει εντύπωση η άκαμπτη και αυτόματη τοποθέτηση του επίσημου ΠΑΣΟΚ, δια στόματος Πάνου Μπεγλίτη, ότι δηλαδή το Κίνημα δεν αλλάζει θέσεις και εμμένει σταθερά στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το γεγονός ότι αυτό το θέμα το έθιξε ο Σημίτης δεν το θεώρησα και τόσο τραγικό! Ήταν μια αφορμή για ν’ ανοίξει ένας διάλογος, μη τυχόν και υπάρξει αλλαγή στάσης απέναντι σ’ ένα ζήτημα για το οποίο έχουμε εξελίξεις. Δεν είναι δυνατό μετά από τόσα χρόνια να επιμένουμε, ως χώρας, υπέρ της τουρκικής εισδοχής στην ΕΕ και η ίδια η Τουρκία να μας… φτύνει κατάμουτρα! Και είναι αλήθεια ότι τον τελευταίο καιρό ακούγονται περισσότερο έντονα οι αντίθετες φωνές. Συμμεριζόμαστε το αίτημα των δημοκρατικών πολιτών της Τουρκίας για την Ευρώπη, αλλά φαίνεται ότι το λεγόμενο “βαθύ” κράτος της Τουρκίας δεν ενδιαφέρεται… Σήμερασ στο Βήμα, ο πρώην πρωθυπουργός επανέρχεται:

Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. Γιατί πρέπει να αλλάξουμε πολιτική. Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν αποτελματωθεί. Το έδειξαν τόσο η στασιμότητα των «διερευνητικών επαφών» όσο και η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Καραμανλή στην Αγκυρα. Πρόοδος δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Και οι δύο χώρες τηρούν στάση αναμονής. Αναμονής ως προς την εξέλιξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας. Η Τουρκία δεν έχει λόγο ούτε τώρα ούτε αργότερα να παραχωρήσει οτιδήποτε ώσπου να έρθει η στιγμή που οι διαπραγματεύσεις θα έχουν φτάσει στη θετική κατάληξή τους. Δεν χάνει τίποτε, κρατώντας τα θέματα ανοιχτά. Θα προβεί σε παραχωρήσεις μόνο όταν είναι βέβαιο ότι θα λάβει το αντάλλαγμα που επιδιώκει, την ένταξη. Σύμφωνα με το σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης η Ελλάδα θα ζητήσει την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών όταν έρθει η περίοδος της ολοκλήρωσης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η επίλυσή τους θα είναι προϋπόθεση της συμφωνίας της Ελλάδας στην ένταξη… [συνέχεια ΕΔΩ]

Οι ιδεοληψίες του «Συνασπισμού»

Μπορεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να πάρει οποιαδήποτε απόφαση θέλει για το πώς θα συμπεριφερθεί στο Συνασπισμό. Βέβαια, μένουμε με την απορία για το τι θέλει από τον Συνασπισμό. Θέλει συνεργασία, θέλει απλώς να κουβεντιάζουν, θέλοει κοινή στάση στη Βουλή απέναντι στη Νέα Δημοκρατία; Ο Συνασπισμός που ξέρει τι θέλει, έχει ξεκαθαρίσει πως δεν ενδιαφέρεται για το ΠΑΣΟΚ, εκτός και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έρθει στις δικές του θέσεις!

• Όμως εμείς, το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ έχουμε κάθε δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε για το Συνασπισμό. Κι αυτό σημαίνει πως ίσως “πιάνουμε” ευκολότερα τα “μηνύματα” που εκπέμπει η συμπεριφορά των στελεχών και του προέδρου του Συνασπισμού. Και τα “μηνύματα” αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια απαξιωτική για το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπιση. Είναι σα να εξωθούν και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ να το εγκαταλείψουν επειδή αυτοί έχουν στο μυαλό τους τη δημιουργία ενός “μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού”. Δικαίωμά τους. Όμως, ας προσέξουν μήπως ανεβαίνοντας, ανεβαίνοντας, ανεβαίνοντας φάνε καμιά γλίστρα και γκρεμοτσακιστούν!

Επιζητούν μανιωδώς το “γκέμισμα” του “δικομματισμού”! Αν μπορούν, ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν… Αλλά, εάν “τρελαίνονται” για ιταλοποίηση της πολιτικής ζωής της χώρας, δεν έχουν παρά να ρίξουν μια ματιά στη γειτονική χώρα για να καταλάβουν ότι εκεί δεν μπορούν να βρουν την ηρεμία τους από τις κυβερνήσεις που η μια διαδέχεται την άλλη, αφού όλο και κάποιος από τους αλλεπάλληλους συνασπισμούς θα παίρνει την απόφαση να φύγει, ρίχνοντας έτσι την κυβέρνηση, όπως τελευταία συνέβη με την κυβέρνηση Πρόντι. Και η Ιταλία οδεύει ξανά σε νέες εκλογές, όπου πιθανός νικητής θεωρείται ο Μπερλουσκόνι! Έτσι κι εδώ, ο Συνασπισμός του Αλαβάνου και του Τσίπρα. Γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν εξουσία, και γι’ αυτό με την πολιτική τακτική τους στηρίζουν τη Δεξιά για να παραμείνει στην εξουσία! Διάβασα σήμερα ένα ενδιαφέρον κείμενο (τον τίτλο του οποίου χρησιμοποίησα και στο παρόν σημείωμα) του Χαρίδημου Κ. Τσούκα, στην “Καθημερινή”. Ιδού ένα απόσπασμα:

• [...] Ο «Συνασπισμός» μάχεται τους ιδεολογικούς αγώνες του χθες. Η «αντικαπιταλιστική» ρητορική του προδίδει αφελή πολιτική σκέψη: ο καπιταλισμός δεν είναι κάποια αναλλοίωτη «ουσία», αλλά ένα οικονομικό μόρφωμα που σμιλεύεται καθοριστικά από τα πολιτισμικά συμφραζόμενα και τη θεσμική παράδοση της δημόσιας σφαίρας μέσα στην οποία ιστορικά αναπτύσσεται. Ο καπιταλισμός του Ρήνου δεν είναι ίδιος με τον καπιταλισμό της Κίνας ή της Γουόλ Στριτ. Οποιος αδογμάτιστα επιμένει να βλέπει τις αποχρώσεις, αντιλαμβάνεται τη συνθετότητα των οικονομικών φαινομένων. Οποιος, αντίθετα, εμφορείται από σωτηριολογικά κίνητρα, ανάγει τα πάντα σ’ έναν μυθικό «καπιταλισμό».

Ο «Συνασπισμός» νομίζει ότι υπερασπίζει τους αδύνατους, αλλά κυρίως υπερασπίζει τις ιδεοληψίες του. Οποιος συντάσσεται με τους αδύνατους προωθεί μεταρρυθμίσεις υπέρ των πολλών, δεν προσχωρεί στη συντεχνιακή λογική των ολίγων. Μάχεται για την ποιότητα των συλλογικών αγαθών, δεν χαμηλώνει τον πήχη. Υπερασπίζεται τους θεσμούς και τη δημοκρατική νομιμότητα, δεν συντάσσεται με τραμπούκους συνδικαλιστές. Διακρίνει την ισότητα από τον ισοπεδωτισμό, τη νόμιμη από την αυθαίρετη εξουσία, το δικαίωμα από την κατάχρησή του, το αυθεντικό από το προσχηματικό αίτημα, τη φιλολαϊκή από τη λαϊκιστική πολιτική. Υποψιάζεται τις συγκρούσεις μεταξύ εξίσου επιθυμητών αγαθών (π.χ. δικαιώματα και ασφάλεια, ελευθερία και ισότητα) και αναζητεί τρόπους συγκερασμού τους. Οποιος, αντιθέτως, βλέπει την κοινωνία ιδεοληπτικά, δεν τον ενδιαφέρει τόσο η επίλυση υπαρκτών προβλημάτων, όσο να επιβεβαιώνει αυτάρεσκα τα ιδεολογήματά του — και να εκδίδει πιστοποιητικά αριστεροσύνης! [περισσότερα ΕΔΩ]