Πάλι ο Γιώργος Κρόγιας μας έστειλε ένα κείμενο-κραυγή απελπισίας ενός συνανθρώπου, συμπολίτη, συμπατριώτη, συν-Έλληνα, που το έγραψε στο μπλογκ του Τρικλοποδιές, την παραμονή της μεγάλης απεργίας:
Απεργία αύριο, να παραλύσει, λέει, το σύμπαν… Κι εμένα πολλά βράδια τώρα παρελαύνουν στο εσωτερικό του κρανίου μου εκατοντάδες μυρμήγκια. Όλο πάνε και έρχονται. Ποτέ δεν συμπάθησα τον συνδικαλισμό. Ούτε τους συνδικαλιστές. Εκτός ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων, που και εκεί τις εγγυήσεις τις έθετε η προσωπικότητα του προσώπου. Μου φάνταζαν πάντα σαν παρείσακτοι, κάπως σαν ερπετά. Κάτι σαν τις βδέλλες ρε αδερφέ.
Σήμερα, λέει, είναι η Παγκόσμια μέρα για την προστασία των παιδιών… Τι λες ρε χαρμπίλα??? Και χτές, δηλαδή, τι ήταν? Προχτές? Πριν μια εβδομάδα, πριν ένα μήνα??? Το Σάββατο το βράδυ, οκτώ παιδιά ηλικίας από επτά μηνών έως δέκα επτά χρόνων, τις ίδιας οικογένειας, αδέρφια δηλαδή, μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρα στο νοσοκομείο από το σπίτι τους στα Νεόχτιστα Ασπροπύργου, γιατί δηλητηριάστηκαν από τις αναθυμιάσεις μιας γεννήτριας που είχε εγκαταστήσει ο πατέρας της οικογένειας για να έχουν ρεύμα τα μέλη της στο σπίτι τους. Γιατί?
Γιατί η ΔΕΗ τους έκοψε την παροχή ρεύματος με την αιτιολογία πως δεν είχαν πληρώσει το λογαριασμό. Την ίδια ώρα, το δημόσιο, τα κόμματα, κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις, έχουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ κάτι δεκαετίες. Λοιπόν χαρμπίλα, πες μου τώρα για κοινωνικές ευαισθησίες… Πες μου για κράτος πρόνοιας ή για εκείνο, το άλλο κράτος της αλληλεγγύης… Πες μου, λοιπόν, αυτές τις «άγιες» μέρες γιατί χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου και του Ατλαντικού 140 βασανισμένες ψυχές, σε μια προσπάθεια να βρουν μια καλύτερη ζωή…
Πες μου, κάφρε, σε εσένα μιλάω… Ναι, σε σένα μιλάω, ΚΑΦΡΕ, που θα πάρεις τον 13ο μισθό σου και θα τον ξοδέψεις σε ανοησίες, όπως ξοδεύεις κάθε μέρα τη ζωή σου. Και να ξόδευες μόνον τη δική σου, σκασίλα μου! Στα τσακίδια. Αλλά ξοδεύεις και τη δική μου, κάφρε… Και του Τζεμίλ και του Ορχάν και της Αϊσέ και του Λόρη από τη Σομαλία, της Λορέτα από τη Σιέρα Λεόνε. Ξοδεύεις και του Νίκου από το Αλιβέρι, της Δέσποινας που ονειρευόταν να γίνει δασκάλα και τώρα δουλεύει ταξιτζής… Άκου ταξιτζής το Δεσποινάκι…
Του γιου μου, ρε κάφρε, που όντας φοιτητής πρέπει εγώ κάθε μέρα να αγωνίζομαι να πάψει η παραπαιδεία… Δεν λέω, δεν είμαι μόνος. Είμαστε μαζί με την Ντίνα που ονειρευόταν [κι αυτή] έναν καλύτερο κόσμο… Πιο δίκαιο κι έγινε δημοσιογράφος. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, είναι ασφαλισμένη στο ΤΕΒΕ, ναι ρε, εκείνο που κατακλέψατε, και δουλεύει με μπλοκάκι. Δεν λέω, είμαστε μαζί με τον Βασίλη, που αν και έχει το «κουσούρι» να περηφανεύεται πως είναι από την Κρήτη δεν έχασε καμία πορεία πέρυσι για το εκπαιδευτικό. Και χρόνια τώρα, δάσκαλος γαρ, με δικιά του επιλογή, προτιμούσε να διδάσκει σε όλες εκείνες τις περιοχές που εσύ αποκαλείς με υπεροψία Εσχατιά… Και η Μαρία, που μετά από χρόνια σπουδών και τίτλων δασκάλα και αυτή, διδάσκει τώρα εθελοντικά, ελληνικά στους μετανάστες. Πες μου λοιπόν, κρετίνε, γιατί να το βουλώσω? Γιατί πρέπει να σιωπήσω???
Γιατί την ώρα που καιγόταν η πατρίδα μου ο υπουργός του Περιβάλλοντος έχτιζε παράνομο σπίτι?
Γιατί την ώρα που πνιγόντουσαν στο Αιγαίο ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ο υπουργός Απασχόλησης «φιλοξενούσε» κρυφά στο εξοχικό του αλλοδαπούς εργάτες?
Γιατί την ώρα που οι συμπατριώτες μου ζουν κατά μέσο όρο κάτω από τα όρια της φτώχειας, οι πατέρες του πολιτεύματος θέλουν σύνταξη στα 4 χρόνια παρουσίας τους στο κοινοβούλιο…
Γιατί ενώ πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου για διόδια, κινδυνεύω να σκοτωθώ 100 φορές εάν πάω από την Αθήνα στην Πάτρα…
Γιατί η εξουσία είναι ανάλγητη, το μέλι γλυκό και το δάχτυλο μεγάλο…
ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΚΑΦΡΕ, ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΑΓΡΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ… ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΦΡΕ…
