ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ καθώς σχεδόν καθημερινά διαβάζω τα ρεπορτάζ στις δημοκρατικές εφημερίδες που αναφέρονται στις “φυλές” του σημερινού ΠΑΣΟΚ, στις ομάδες, στις ομαδούλες, στις διάφορες “πρωτοβουλίες”, στο ενδεχόμενο να αποτυπωθεί ξανά σε μια νέα δημοσκόπηση η “στασιμότητα” του ΠΑΣΟΚ και της δημοφιλίας του Γιώργου Παπανδρέου.
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ όταν σκέφτομαι ότι οι “συνδικαλιστές” έχουν πλημμυρίσει την αυλή του ΓΑΠ, και τούτο διότι πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι συνδικαλιστική οργάνωση, αλλά και δεν πρέπει να επαφίεται ο Πρόεδρος σε διαφόρους ανεπάγγελτους, οι οποίοι αν βγουν στην κοινωνία δεν θα ξέρουν πού να σταθούν!
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ όταν σκέφτομαι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει αρχίσει να “φοβάται” ή να “τρέμει” στο ενδεχόμενο της ανάληψης της προεδρίας του Συνασπισμού από τον Τσίπρα, διότι -λένε- θα υπάρξουν νέα δεδομένα στον ευρύτερο χώρο της δημοκρατικής αριστεράς. Και από πότε ετεροπροσδιορίζεται το ΠΑΣΟΚ; Είναι δυνατό το χαμόγελο ενός νεαρού να φοβίζει; Τη μια να φοβόμαστε από τη Νέα Δημοκρατία που πλαγιοκοπεί το κέντρο, και την άλλη να φοβόμαστε τον ΣΥΝ και το ΚΚΕ διότι αντλούν πελατεία από το ΠΑΣΟΚ. Και το χειρότερο: με οργίζει η εμμονή του ΠΑΣΟΚ στην ανάγκη διαλόγου και αναζήτησης κοινών τόπων με τις ευρύτερες προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Όλοι το θέλουμε αυτό, αλλά έχει αποδειχθεί ότι μας περιγελούν, αφού ουδέποτε ο Συνασπισμός “ένιωσε” την ανάγκη γι’ αυτόν το διάλογο. Γιατί το ΠΑΣΟΚ να ζητιανεύει – μια στάση που δείχνει ότι δεν μπορεί να σταθεί μοναχό του; Δηλαδή, θέλει συμπλήρωμα το ΠΑΣΟΚ ή το ίδιο επιδιώκει να συμπληρώσει τον Συνασπισμό που εκμεταλλεύεται αγρίως τον ΠΑΣΟΚικό χώρο; Και σε τελευταία ανάλυση ποτέ κανείς δεν διευκρίνισε τι είδους συνεργασία επιδιώκουμε (προφανώς την επιδιώκουμε επειδή το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο…).
[ΕΔΩ, θα συμπληρώσω κάτι που διάβασα σήμερα 11 Δεκεμβρίου, για τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης: Υψηλά αρνητικά ποσοστά για την αντιπολίτευση που ασκεί το ΠΑΣΟΚ καταγράφονται και στα κόμματα της Αριστεράς: 96,3% στο ΚΚΕ και 89,2% στον ΣΥΡΙΖΑ... Συνεπώς, τι θέλουμε από αυτούς που δεν μας θέλουν;]
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ στη σκέψη ότι ο ΓΑΠ μπορεί να φοβάται ακόμη για το “αμαρτωλό” παρελθόν του ΠΑΣΟΚ – κι αν κάποιοι είναι “αμαρτωλοί”, ας το καταλάβουν και να πάνε να κρυφτούν.
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ και από το γεγονός ότι στις εκλογές για το προεδρείο της κοινοβουλευτικής ομάδας ο Δημήτρης Ρέππας “τσαλακώθηκε” (όπως χαρακτηριστικά διάβασα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία), αφού ούτε καν οι μισοί βουλευτές του Κινήματος δεν τον ψήφισαν κι αυτό, με μια απλή λογικοφανή ερμηνεία, σημαίνει αποδοκιμασία του ΓΑΠ.
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ όταν νιώθω πως ο ΓΑΠ ακόμα δεν συναντήθηκε με τον Βενιζέλο και να ξεκαθαρίσουν ορισμένα πράγματα για να σταματήσει αυτή η δημοσιογραφική φιλολογία όσον αφορά τις κινήσεις του, γιατί είναι “σφίγγα” ο Βαγγέλης, τι ετοιμάζει ο Βαγγέλης, αν προετοιμάζεται πυρετωδώς για το Συνέδριο ο Βαγγέλης, στελέχη της πλευράς Βενιζέλου λένε τούτο ή το άλλο, Όμιλο πρόκειται να ιδρύσει ο Βενιζέλος, θα κλιμακώσει τις εμφανίσεις του στην πορεία προς το Συνέδριο ο Βενιζέλος, και πάει λέγοντας. Ποιος θα πει στον ΓΑΠ ότι δεν μπορεί να πάει στο Συνέδριο με εχθρικό περιβάλλον. (Είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιώσουμε; Συνεπώς, ο μόνος αντίπαλος είναι ο Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία.)
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ όταν σκέφτομαι ότι είμαστε συνεχώς σε αναμονή, περιμένοντας πότε θα βγει δυναμικά το ΠΑΣΟΚ να αντικρούσει τη Νέα Δημοκρατία, να σταθεί δίπλα στον κοσμάκη, να φωνάξει και να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι ο ΓΑΠ (το “παράδειγμα” της ΑΔΕΔΥ δεν φτάνει…), να δηλώνει παντού και πάντα την παρουσία του γιατί όλοι αναζητούν στήριγμα… Διαπιστώνω ότι το νέο συντονιστικό όργανο απλώς αναλώνεται στην παραγωγή ανακοινώσεων για διάφορα θέματα της κυβερνητικής πρακτικής και δράσης. Βγαίνει ο Ραγκούσης, λέει ό,τι λέει, τα κανάλια πετσοκόβουν τις δηλώσεις του και μεταδίδουν αυτό που τους εξυπηρετεί και ξαναπέφτουμε για ύπνο στον καναπέ!
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ γιατί βαρέθηκα να περιμένω μια επίθεση διαρκείας εναντίον της Δεξιάς. Τη μια έχουμε εσωκομματικές εκλογές, την άλλη έχουμε την πορεία προς το Συνέδριο, την άλλη ο Πρόεδρος λείπει στο εξωτερικό, αφού είναι και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (αυτό το προνόμιο και πλεονέκτημα ποιος θα μου πει γιατί δεν αξιοποιήθηκε ποτέ;)… Εγώ περίμενα να σημάνει προσκλητήριο κι αυτό δεν έγινε ποτέ. Ένα σωρό αυτόκλητους βλέπω γύρω μου που κρατάνε ακόμη τη σημαία, αλλά δεν ξέρουμε προς τα πού τραβάμε! Δώσαμε ορισμένοι μια μάχη για την “επικράτηση” του ΓΑΠ και, τελικά, έχει κανείς την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο όπως και πριν την επανεκλογή του.
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ γιατί γνωρίζω πολύ καλά ότι διάφοροι μηχανισμοί καιροφυλακτούν και δημιουργούν αρνητικό κλίμα για τον ΓΑΠ και το ΠΑΣΟΚ. Όπως και το σημερινό Βήμα που γράφει ότι το “ντόμινο Τσίπρα” απειλεί όλα τα κόμματα! Γιατί δηλαδή, να απειλείται το ΠΑΣΟΚ; Τι ετοιμάζουν οι “σκοτεινοί κύκλοι”; Γιατί θα πρέπει απαραιτήτως να έχουμε πρόβλημα επειδή κοιλοπονάει ο Συνασπισμός (αριστεροί του σαλονιού και θαμώνες του… “Φίλιον” στο Κολωνάκι);
ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ διότι όταν σκέφτομαι τον κόσμο που υποφέρει και δεν μπορεί ν’ ακουμπήσει πουθενά! Προσφάτως ήμουνα στην επαρχία κι αυτό που διαπίστωσα ήταν ότι ο κόσμος που στήριξε το ΠΑΣΟΚ και τον ΓΑΠ, ψυχολογικά δυστυχώς δεν έχει ανακάμψει.
Δεν υπάρχει ψυχική ενότητα στο χώρο του Κινήματος.
Η νεότητα μιας μεγάλης μάζας οπαδών/μελών/ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά στο παρελθόν. Μας γοήτευσε ο Ανδρέας, μας γοήτευσε η 3η του Σεπτέμβρη, μας γοήτευσαν οι αγώνες κατά της Δεξιάς και του Καραμανλή. Όσοι απογοητευτήκαμε από εκείνους που κάρφωσαν τον πισινό τους στις καρέκλες των αξιωμάτων (κομματικών, κυβερνητικών και κρατικών), κυνηγηθήκαμε από τους “εκσυγχρονιστές” αλλά και από εκείνους που αλλάζουν χρώμα ανά πάσα στιγμή, αισθανθήκαμε τη γοητεία του αναχωρητισμού, το άλλοθι του οποίου είναι συχνά μια πράξη όχι δειλίας ή απάθειας αλλά απελπισμένης διαμαρτυρίας.
Και σήμερα, νιώθω περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι δεν μεν αφορά η “μονομαχία” Άννας Διαμαντοπούλου και Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, ούτε πετάω από τη χαρά μου αν “τα βρήκαν” Γιώργος – Ντόρα στα εθνικά θέματα, ούτε αν είναι στενοχωρημένοι ο Τζουμάκας και η Βάσω Παπανδρέου (επειδή δεν “αξιοποιήθηκαν”), ούτε αν τα έβαψε μαύρα η Φώφη Γεννηματά επειδή ανατέθηκαν σε αυτήν τα “δίκτυα” και στον Πολυζωγόπουλο η οργάνωση του Συνεδρίου, ούτε ποιοι είναι μέλη της επικοινωνιακής ομάδας αφού τα ονόματα που διαβάζω κάθε φορά δημιουργούν ένα κλειστό κύκλωμα και αποτυγχάνουν…
Τώρα κι εγώ υποψιάζομαι
όλο το πλήθος των αυλοκολάκων
όλους τους ταπεινούς γραμματικούς
τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα
λεγεωνάριους και στρατηλάτες
υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή
όλους τους λόγους και προπόσεις
αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς
τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκιπος
τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς
υποψιάζομαι συνωμοσία
νύκτα θα ρεύσει πολύ αίμα
νύχτα θα εγκαταστήσουν τη βασιλεία τους
νέοι πρίγκιπες με νέους στεφάνους
οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του αυτοκράτορος
ετοιμάζουνε κρυφά να παραδώσουν
να παραδώσουν τα κλειδιά και την
υπόκλισή τους.
Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι
η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος
μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου
για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση
μαζεύω.
Δεν με αφορά τι απασχολεί τους παπανδρεϊκούς όταν βγαίνουν στα κανάλια και είναι σαν σε… καταστολή λες και φοβούνται. Φοβούνται τον (είρωνα) Χατζηνικολάου (που πρέπει να τοποθετηθεί ο ίδιος πριν απαντήσει ο καλεσμένος του), φοβούνται την (άντε, μην πω…) Τρέμη, φοβούνται τον (πρωτεϊκό) Ευαγγελάτο, φοβούνται τη (φοβισμένη) Ζαχαρέα, τον (λαϊκιστή) Παπαδάκη, τον (παντογνώστη κ.λπ.) Πρετεντέρη – πότε θα βρεθεί ένας Πολιτικός που θα αντισταθεί λέγοντας ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι διαφημίσεις και αποχωρεί, ότι πρέπει να αποσώσει το λόγο του και να μην τον διακόπτουν, ότι δεν πρέπει να συμμετέχει σε τηλεοπτικές “συζητήσεις” με δεκάδες καλεσμένους (πανάσχετους, εξυπνάκηδες, τηλεοπτικές “περσόνες” που μιλάνε με έπαρση για την Θώδη, τον Ψινάκη, την Πάνια, την Βροχοπούλου, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ και τον Παπανδρέου ή την κεντροαριστερά)… έτσι αρχίζουν οι επαναστάσεις – ας αλλάξει επιτέλους το τηλεοπτικό τοπίο για να δείξουν ότι δεν είναι δέσμιοι των επιχειρηματικών συμφερόντων!
Ούτε με αφορά το κατ’ εξακολούθηση παιγνιώδες ύφος του Ανδρουλάκη, ο οποίος έχει μάθει το κοινό να περιμένει αστειάκια κι όχι σοβαρές τοποθετήσεις, ούτε με αφορά το γεγονός ότι “δεκαέξι μικροί πασοκικοί εμφύλιοι” βρίσκονται εν εξελίξει στην επαρχία (και γιατί κάποιοι να ενδιαφέρονται περισσότερο για την προσωπική πολιτική τους επιβίωση ώστε να αναλίσκονται σε “μικρούς εμφύλιους”;), ούτε με αφορά το “μεγάλο κόλπο” του ΓΑΠ για το συνέδριο (εννοείται ότι δεν καταστρώνει ο ΓΑΠ κάποιο σχέδιο αλλά οι Παπανδρεϊκοί ή εκείνοι που υποτίθενται ότι νοιάζονται πιο πολύ για τον ΓΑΠ, ενώ στην ουσία νοιάζονται για τους εαυτούς τους), ούτε με αφορά αν αρχίσουν τις δικαιολογίες σε περίπτωση που οι δημοσκοπήσεις θα αποτυπώνουν τυχόν στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ (είναι βέβαιο ότι αυτό θα συμβεί και θα μας πιάσει πάλι η απελπισία χωρίς να είμαστε σε θέση να κάνουμε κάτι εμείς οι απ’ έξω)!
Δεν με αφορά αν δείγματα γραφής του “νέου αντιπολιτευτικού τόνου” του ΠΑΣΟΚ ήταν την περασμένη εβδομάδα οι παρεμβάσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ για την Ολυμπιακή, τον ΟΤΕ και φυσικά το Ασφαλιστικό, η ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή -με αφορμή την πρόταση για το επίδομα θέρμανσης- και η προχθεσινή παρέμβαση και πάλι του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος μίλησε για τα τρία σκάνδαλα της κυβέρνησης της ΝΔ. Ποιος κατάλαβε πότε έγιναν όλα αυτά, όταν δεν τραντάζεται η κοινή γνώμη από τις “παρεμβάσεις”;
Έναν ατέρμονα οργανωτισμό βλέπω! Παραγωγή πολιτικής δεν βλέπω, παραγωγή ιδεών δεν βλέπω, φρέσκα και δυναμικά πρόσωπα δεν βλέπω…
Ο ποιητής (Μιχάλης Κατσαρός) ήξερε τι έλεγε:
Θα σας περιμένω
Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.
Νίκος Λαγκαδινός
ΥΓ.: Διάβασα σήμερα (11 Δεκ.) στην εφημερίδα τα αποτελέσματα μιας δημοσκοπικής έρευνας και απλώς όσα είδα επιβεβαιώνουν τους συλλογισμούς που αναφέρω παραπάνω στο σημείωμά μου. Το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε ούτε ένα πόντο. Ο Γιώργος, επίσης! Γιατί το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να καρπωθεί τη φθορά της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης και ο Γιώργος τη φθορά του Καραμανλή; Ποιος θα μας απαντήσει; Κι αν δεν αλλάζει ο λαός, μήπως θα πρέπει να αλλάξουμε εμείς; Ποιοί όμως “εμείς”;
